บทที่ 187 ตัดสินคนจากรูปลักษณ์ หรือจะเรียกว่า ตัดสินกระต่ายจากภายนอกดี

เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเจียงหย่วนคือภาพของดินแดนในอุดมคติที่ตัดขาดจากโลกภายนอก ท้องฟ้าสีครามก้อนเมฆสีขาว ขุนเขาเขียวขจีสายน้ำใสกระจ่าง มีกระท่อมไม้หลังย่อม ตั้งอยู่ริมสระน้ำ และทุ่งสมุนไพรวิญญาณที่แผ่ซ่านไปด้วยพลังวิญญาณอันเข้มข้นมหาศาล

เจียงหย่วนเหลือบไปเห็นต้นผลทองคำห้าสีที่เขาเคยได้รับมาเมื่อนานมาแล้ว ยามนี้มันกำลังเติบโตอย่างรุ่งเรืองอยู่ในทุ่งสมุนไพรวิญญาณแห่งนี้ สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ต้นผลทองคำห้าสีเริ่มผลิดอกออกผลแล้ว เกรงว่าอีกไม่นานนัก ผลของมันคงจะสุกงอมพร้อมใช้งาน นอกจากนี้ รอบๆ ต้นผลทองคำห้าสี ยังมีพืชวิญญาณอีกมากมายทั้งที่เขารู้จักและไม่รู้จักปลูกเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ เพียงแค่กวาดสายตามองผ่านๆ เขาก็พบว่าสมุนไพรวิญญาณในทุ่งแห่งนี้ มีระดับคุณภาพต่ำสุดอยู่ที่ระดับหก เหล่าสมุนไพรระดับศักดิ์สิทธิ์ที่ภายนอกหาได้ยากยิ่ง กลับดูเหมือนจะเป็นของธรรมดาสามัญที่มีให้เห็นอยู่ทั่วไปในสถานที่แห่งนี้

ทว่าเจียงหย่วนเพียงมองอยู่ครู่เดียวก็ละสายตา จนถึงยามนี้ ทรัพยากรล้ำค้าระดับศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้เขายังไม่มีความจำเป็นต้องเรียกใช้ เป้าหมายหลักที่เขามาที่นี่เพียงต้องการตรวจสอบสภาพของต้นผลทองคำห้าสีเท่านั้น และประการต่อมาคือต้องการดูว่า ในสวนของท่านปู่ปรมาจารย์จะมีพืชวิญญาณที่เขาจำเป็นต้องใช้ในยามนี้หรือไม่ ในขณะที่เจียงหย่วนกำลังจะก้าวเข้าไปตรวจสอบให้ชัดเจน น้ำเสียงแปลกประหลาดน้ำเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

"เจ้าเป็นใคร? เหตุใดถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้?"

เสียงที่ดังขึ้นทำให้เจียงหย่วนมองไปรอบกายตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับไม่เห็นรอยเท้าหรือเงาร่างของมนุษย์เลยแม้แต่น้อย ในขณะที่เขากำลังฉงนว่าเสียงนั้นมาจากที่ใด เสียงเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แฝงไปด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย "มองข้างล่างนี่!"