บทที่ 188 ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งที่เพียงพอ

ตามตรรกะปกติแล้ว หากการปรุงโอสถปราศจากปัญญาญาณและพรสวรรค์ที่เพียงพอ ต่อให้จะฝืนกลั่นยาเป็นร้อยเป็นพันครั้งก็ไร้ซึ่งประโยชน์ ทว่าอัจฉริยะที่แท้จริงนั้น แม้จะได้ลงมือปรุงด้วยตนเองเพียงครั้งเดียว ก็จะได้รับประโยชน์มหาศาล

ทว่ามนุษย์ที่นามว่าเจียงหย่วนผู้นี้กลับแตกต่างออกไป หากจะกล่าวว่าการเฝ้าชมปรมาจารย์นักปรุงโอสถระดับศักดิ์สิทธิ์ปรุงยา นักปรุงโอสถในระดับเดียวกันคนอื่นอาจจะได้รับความรู้กลับไปเพียงหนึ่งส่วนก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว แต่เขากลับไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่หนึ่งส่วน สามส่วน หรือสี่ส่วน ทว่าอาจจะสูงยิ่งกว่านั้น!

การกลับไปคราวนี้ของเขา มีความเป็นไปได้สูงยิ่งนักว่าเขาจะอยู่ไม่ไกลจากระดับของปรมาจารย์นักปรุงโอสถระดับศักดิ์สิทธิ์แล้ว เมื่อตระหนักได้ถึงจุดนี้ อวี้เอ๋อร์ก็พลันบังเกิดความรู้สึกหดหู่ประหนึ่ง "คลื่นลูกหลังไล่เบียดคลื่นลูกแรก คลื่นลูกแรกจึงต้องซัดสาดหายไปบนหาดทราย" อย่างบอกไม่ถูก ช่างน่าหวาดหวั่นพรั่นพรึงยิ่งนัก!

...

เจียงหย่วนหาได้ล่วงรู้ไม่ว่าการกระทำของตนได้ทำให้ผู้อาวุโสท่านหนึ่งต้องหันกลับมาขบคิดเรื่องชีวิตกระต่าย ยามนี้เขาได้กลับมาถึงตำหนักรองของตนเองแล้ว ทว่าทันทีที่เขาผลักประตูตำหนักเข้าไป ก็พบว่าไป๋อิ๋นเสวี่ยในร่างดรุณีน้อยผู้เป็นอาจารย์ของเขาได้มารออยู่ก่อนแล้ว วินาทีที่นางเห็นเขา ใบหน้าเล็กจ้อยก็ปรากฏรอยยิ้มพิมพ์ใจ ก่อนจะซอยเท้าถี่ๆ เข้ามาหาแล้วมอบอ้อมกอดเล็กๆ ให้แก่เขา