บทที่ 216 มลพิษทางข้อมูล

นับว่ายังโชคดีที่เจียงหย่วนยอมทุ่มทุนใช้วัตถุดิบวิญญาณระดับสูงหลอมสร้างมันขึ้นมา ดังนั้นต่อให้ต้องมารับแรงกระแทกจากพลังงานปริศนาสายนี้เข้าอย่างจัง ทว่าสภาพภายนอกของมันกลับดูเพียงแค่มอมแมมสะบักสะบอมไปบ้างเท่านั้น ทว่าความจริงแล้วหาได้มีความเสียหายร้ายแรงอันใดไม่ มันสะบัดเนื้อสะบัดตัวคราหนึ่งก็สามารถฟื้นฟูพละกำลังหยัดกายลุกขึ้นยืนได้อย่างมั่นคง สายตาจับจ้องล็อกตรงไปยังร่างของอวิ๋นเหยาตาไม่กะพริบ

เจียงหย่วนผู้เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านมุมมองสายตาของหุ่นพยนต์สัตว์อสูร เข้าใจแจ้งแจ่มชัดในใจทันทีว่าฝ่ายตรงข้ามกำลังอดทนสะกดกลั้นอารมณ์เพื่อสิ่งใด ที่แท้เรื่องราวในครานี้หาได้เหมือนกับบรรดานางเอกนิยายคนก่อนๆ ที่เป็นเพียงแค่การได้รับประทานสายพลังส่งต่อลงมาเท่านั้น ทว่าตัวตนเบื้องหลังกลับเลือกที่จะก้าวเข้าสู่สนามด้วยตนเองโดยตรงเลยทีเดียว ยอดเยี่ยมจริงๆ ถึงขั้นมาปักหลักตั้งท่ารอคอยเขาอยู่ที่นี่เชียวหรือ

ในวินาทีนั้นเอง เสียงของระบบที่ห่างหายไปนานแสนนานก็พลันดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน

... ถ่วงเวลา มัน ไว้ซะ! ...

เมื่อได้รับฟัง เจียงหย่วนก็เผยรอยยิ้มจางๆ ออกมาทันที ระบบ หรือจะพูดให้ถูกคือเจตจำนงสูงสุด ในที่สุดเจ้าก็เลิกเสแสร้งแกล้งทำแล้วใช่ไหม? ตกลง ในเมื่อเจตจำนงสูงสุดเป็นฝ่ายเอ่ยปากสั่งการมาด้วยตนเองแล้ว ตัวเขาที่ได้รับความเมตตาและผลประโยชน์จากอีกฝ่ายมามากมายมหาศาล ย่อมไม่มีเหตุผลกลใดที่จะเอ่ยปากปฏิเสธ เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนจึงหันไปเอ่ยบอกแก่เสวี่ยชิงหานที่อยู่ข้างกายว่า