บทที่ 217 ใช้เท้าเล็กๆ ของตนเองเหยียบใบหน้าของเจียงหย่วนลงกับพื้นดิน

หลังจากทำความเข้าใจเรื่องราวเหล่านี้ทะลุปรุโปร่งแล้ว สีหน้าของเจียงหย่วนก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและจริงจังขึ้นมาทันที เพราะเมื่อครู่นี้ ภายในหัวของเขาพลันผุดข้อสันนิษฐานอันยิ่งใหญ่และน่าเหลือเชื่อข้อหนึ่งขึ้นมา ในอดีตเขาเคยได้รับรู้เรื่องราวมาจากปากของจิ้งจอกโง่ของตนเอง ว่านอกจากโลกมนุษย์ที่เขาอาศัยอยู่นี้แล้ว ท่ามกลางมหาสมุทรแห่งดวงดาวอันกว้างใหญ่ยังคงมีมิติภพภูมิอื่นดำรงอยู่อีกมากมาย และข้อสันนิษฐานของเขาก็คือ นอกเหนือจากโลกใบนี้แล้ว มิติภพภูมิอื่นเหล่านั้นกำลังถูกมลพิษเข้าแทรกซึมและรุกรานอยู่ด้วยใช่หรือไม่? หรือว่าจะมีเพียงแค่โลกใบนี้เท่านั้นที่ถูกรุกราน?

ในบรรดาข้อสันนิษฐานทั้งสองข้อนี้ เจียงหย่วนเอนเอียงความนึกคิดไปทางข้อแรกมากกว่า เหตุผลย่อมไม่มีสิ่งใดซับซ้อน ในเรื่องราวทำนองนี้เขามักจะเลือกขบคิดไปในทิศทางที่ย่ำแย่ที่สุดไว้ก่อนเสมอ แล้วจึงค่อยๆ ประเมินสถานการณ์ต่อไป หากเรื่องราวเป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้จริงๆ เช่นนั้นตัวเขาคงจำเป็นต้องเร่งรีบช่วงชิงเวลาเพิ่มพูนตบะให้ว่องไวเสียแล้ว อย่างไรเสียในยามนี้ ตัวเขาก็ยังไม่เข้าใจแจ้งเลยว่ามลพิษปริศนาพวกนั้นแท้จริงแล้วมีแผนการอันยิ่งใหญ่สิ่งใดซ่อนอยู่ซุกซ่อนอยู่กันแน่ ในมุมมองของเขา มลพิษพวกนั้นย่อมไม่มีทางพึงใจเพียงแค่การเข้าครอบงำโลกใบนี้อย่างแน่นอน

เจียงหย่วนขบคิดวางแผนการไว้มากมาย ทว่าเขาก็รีบสลัดความนึกคิดเหล่านั้นทิ้งไปอย่างว่องไว

"เปิดฉากต่อสู้แลกเปลี่ยนกระบวนท่ากันอยู่แท้ๆ แต่เจ้าหนูสกปรกอย่างเจ้ากลับกล้าเหม่อลอยขบคิดเรื่องอื่น ช่างเป็นตัวตนที่ดูแคลนเทพเจ้าองค์นี้เกินไปแล้ว!"

สิ้นเสียงคำราม อวิ๋นเหยาก็เร่งความเร็วควบแน่นพลังงานมลพิษอันเข้มข้นลงบนฝ่ามือ ก่อนจะสะบัดฝ่ามือซัดเข้าใส่ร่างของเจียงหย่วนอย่างรุนแรง เห็นดังนั้น เจียงหย่วนก็ไม่ได้หลบเลี่ยง สะบัดหมัดที่อัดแน่นไปด้วยพลังอัสนีเทพต้นกำเนิดสวนกลับไปชิ้นหนึ่งทันที การปะทะหักหานกันของพละกำลังของทั้งสองฝ่าย ปลดปล่อยคลื่นกระแทกอันรุนแรงมหาศาลซัดทล่มหน้าดินโดยรอบจนพลิกคว่ำแหลกเหลวเป็นบริเวณกว้างอีกครา ในระหว่างกระบวนการต่อสู้นี้ เจียงหย่วนหวนนึกถึงถ้อยคำวาจาที่ฝ่ายตรงข้ามเพิ่งจะเอ่ยออกมาเมื่อครู่ จนเขาเกือบจะกลั้นหัวร่อออกมาไม่ได้