บทที่ 226 เยี่ยมบ้านเดิม

เรื่องราววุ่นวายสิ้นสุดลง หูจิ่วเกอเหาะทะยานร่อนกายลงมาเคียงข้างเจียงหย่วนท่ามกลางสายตาของฝูงชนมหาศาล บรรดาผู้เฝ้าสังเกตการณ์รอบข้างต่างก็ต้องประจักษ์แจ้งแก่สายตา ว่ายามเมื่อนางมาหยุดอยู่เบื้องหน้านักบำเพ็ญเพียรเผ่ามนุษย์ผู้หนึ่ง ท่าทางอันโอหังบังอาจและสง่าราศีกดขี่ข่มขู่เมื่อครู่กลับมลายหายไปสิ้นไม่เหลือแม้แต่เศษซาก ยามนี้ นางกลับสำแดงท่าทีประดุจดรุณีน้อยนางหนึ่งที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าของบุรุษในดวงใจ มีความนอบน้อมเชื่อฟังและน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก

ชั่วขณะนั้น เหล่านักบำเพ็ญเพียรจำนวนมากต่างก็พากันลอบคาดเดาถึงเบื้องหลังความสัมพันธ์ระหว่างบุรุษและแม่นางจิ้งจอกคู่นี้ไปต่างๆ นานา โดยเฉพาะพวกปีศาจบางตนที่จดจำฐานะตัวตนของเจียงหย่วนได้ ว่าบุรุษผู้นี้คือยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งผู้มีชื่อเสียงเกริกไกรที่สุดในขุมกำลังคนรุ่นใหม่ยุคปัจจุบัน เพียงชั่วพริบตา พวกมันต่างก็พากันปักใจเชื่อ ว่าต่อให้เป็นยอดคนอย่างเจ้าแห่งสายฟ้า สุดท้ายก็ยังคงไม่อาจก้าวข้ามผ่านด่านวีรบุรุษยากผ่านด่านสาวงามไปได้อยู่ดี ต้องมาพ่ายแพ้และสยบอยู่แทบเท้าของแม่นางจิ้งจอกผู้ครอบครองรูปโฉมงดงามล่มเมืองนางนี้ในที่สุด

สิ่งที่พวกมันลอบวิพากษ์วิจารณ์กันก็นับว่าเป็นความจริงแท้แน่นอน เพียงแต่ฐานะและบทบาทของตัวละครกลับสลับฝั่งกันก็เท่านั้นเอง ทว่าเจียงหย่วนหาได้นำเรื่องราวซุบซิบเหล่านั้นมาใส่ใจไม่ เขาบ่ายสายตากลับมาจับจ้องมองจิ้งจอกของตนที่ยามนี้กำลังส่งยิ้มหวานหยดมาให้ พลันเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม "ไม่คิดจะเอ่ยปากเชิญชวนให้ข้าเดินทางไปนั่งพักผ่อนหย่อนใจที่บ้านของเจ้าหน่อยหรือจ้ะ?"

ในเมื่อเดินทางมาถึงถิ่นพำนักของเผ่าจิ้งจอกแล้ว ตัวเขาย่อมมีความตั้งใจเด็ดเดี่ยวที่จะแวะเวียนไปเยี่ยมเยียนฝั่งบ้านเดิมของจิ้งจอกของตนเองแน่นอน แม้ว่าในยามนี้ความสัมพันธ์ระหว่างกันจะยังคง แฝงไปด้วยความจริงทว่าไร้ซึ่งตำแหน่งฐานะ ที่เป็นทางการก็ตาม ทว่าเรื่องราวข้อนี้ย่อมเป็นเพียงแค่เรื่องของเงื่อนไขเวลาเท่านั้น หูจิ่วเกอเมื่อถูกสามีล่วงรู้แจ้งถึงความนึกคิดลับๆ ในใจก็ไม่ได้มีเจตนาจะปิดบังซ่อนเร้น นางพยักหน้ายอมรับแต่โดยดีว่าตนเองมีความปรารถนาเช่นนั้นอยู่จริงๆ จากนั้น ท่ามกลางสายตาจับจ้องมองสำรวจของฝูงชนมหาศาล นางก็จัดแจงพาสมรสเดินทางเหาะทะยานมุ่งหน้าตรงไปยังพื้นที่ตำแหน่งที่ตั้งซึ่งเป็นที่พำนักของเครือญาติสายเลือดตนเองทันที

เฝ้ามองส่งเงาร่างอันงดงามหมดจดเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยกคู่นี้เหาะจากไป บรรดาผู้ร่วมรับชมเรื่องราวความคึกคักรอบข้างก็เริ่มทยอยพากันแยกย้ายก้าวเท้าจากไปเช่นกัน หรือจะพูดให้ถูกคือ ยามนี้พวกมันต่างก็พากันเก็บงำความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ ปรารถนาจะรีบนำเอาเรื่องราวความคึกคักครั้งใหญ่ที่ตนเพิ่งได้รับรู้ไปบอกเล่าแบ่งปันให้แก่ผู้อื่นได้รับทราบโดยเร็วที่สุด อย่างไรเสีย การเสพสุขความครื้นเครงตามลำพังย่อมไม่อาจเทียบเคียงกับการร่วมเสพสุขร่วมกันของฝูงชนมหาศาลได้ ยิ่งเรื่องราวในครานี้เกี่ยวข้องผูกพันอยู่กับเรื่องราวหน้าแตกขายหน้าของเผ่าจิ้งจอกด้วยแล้ว ยิ่งน่าสนใจ