บทที่ 228 ท้ายที่สุดเจ้าจะไม่มีแม้แต่คุณสมบัติจะแหงนหน้ามอง!

—— พระราชวังราชาจิ้งจอก ช่วงรัตติกาล ยามนี้ภายในพระราชวังราชาจิ้งจอกแฝงไปด้วยความเงียบเหงาวังเวงเป็นอย่างยิ่ง พื้นที่อันกว้างขวางหลงเหลือเพียงเงาร่างสองสายเท่านั้น หูว่านหลิงผู้ได้รับบาดเจ็บสาหัสกำลังเร่งโคจรพลังเพื่อเยียวยารักษาบาดแผลของตนเอง และในฐานะพระขนิษฐา หูเซียนหย่าทำได้เพียงคอยนั่งพำนักอยู่เคียงข้างนางอย่างสงบเงียบ

ความพ่ายแพ้ของนางในครานี้ หาได้มีผู้ใดลอบบังเกิดความฉงนสงสัยหรือแปลกใจไม่ เพราะการที่ยอดฝีมือขอบเขตบินทะยานเซียนจะก้าวเท้าออกไปตั้งตนเป็นศัตรูหักหานร่วมกับยอดฝีมือขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ ย่อมถือเป็นเรื่องที่เพ้อฝันและเกินตัวเกินไปชั่วชีวิต หลังจากขุมกำลังสายเลือดจิ้งจอกขาวจัดส่งทรัพยากรล้ำค่าและสมุนไพรวิญญาณสำหรับฟื้นฟูร่างกายมามอบให้เสร็จสิ้น พวกมันก็ไม่ได้เอ่ยปากซักไซ้ไล่เลียงเรื่องราวอันใดเพิ่มเติมอีก อย่างไรเสียในมุมมองของคนสายเลือดจิ้งจอกขาว สิ่งที่เป็นภารกิจเร่งด่วนที่สุดในยามนี้ คือการหันมาขบคิดพิจารณาว่าหลังจากนี้ตระกูลควรจะหาหนทางปรับเปลี่ยนท่าทีอย่างไรยามเมื่อต้องไปเผชิญหน้ากับขุมกำลังสายเลือดจิ้งจอกขนชมพูต่างหาก ต้องรู้ก่อนว่า การดำรงอยู่ของยอดฝีมือขอบเขตศักดิ์สิทธิ์หนึ่งตน หากสามารถหาหนทางดึงดูดใจให้นางยอมเดินทางกลับคืนสู่ค่ายสำนักของเผ่าได้สำเร็จ ผลประโยชน์ที่เผ่าจิ้งจอกจะได้รับกลับมาย่อมมากมายมหาศาลจนตำแหน่งบัลลังก์ราชาจิ้งจอกชิ้นหนึ่งไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกันได้เลยด้วยซ้ำ

ด้วยเหตุนี้ หูว่านหลิงในฐานะราชาจิ้งจอกจึงดูแฝงไปด้วยความโดดเดี่ยวและเดียวดายยิ่งนัก หากไม่ใช่เพราะยังมีพระขนิษฐาคอยพำนักอยู่เคียงข้าง ความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวในใจนี้ย่อมจำต้องทวีความหนาแน่นขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว กระบวนการโคจรพลังเยียวยาสิ้นสุดลง หูว่านหลิงลืมตาตื่นขึ้นมาจับจ้องมองความว่างเวียนอันเยือกเย็นภายในพระที่นั่ง หูเซียนหย่าที่คอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ด้านข้างเมื่อเห็นพี่สาวของตนดึงสติกลับมาได้แล้ว ก็รีบสืบเท้าก้าวเดินเข้ามาเอ่ยถามไถ่แสดงความห่วงใยทันที "ท่านพี่ สภาพร่างกายของท่านเป็นอย่างไรบ้างคะ? จำเป็นต้องให้คนในวงศ์ตระกูลจัดส่งโอสถวิญญาณและทรัพยากรล้ำค่าสำหรับรักษาบาดแผลมาเพิ่มเติมอีกหรือไม่คะ?"

เผชิญหน้ากับความรักใคร่และห่วงใยจากสายเลือดของตนเอง แรงกดดันและความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวภายในใจของหูว่านหลิงจึงค่อยๆ ลดทอนลงไปได้บ้าง ทว่านางคือนางเอกนิยายผู้ครอบครองความภาคภูมิใจและหยิ่งทนงในศักดิ์ศรีอย่างถึงที่สุด ย่อมไม่มีทางสำแดงท่าทีอ่อนแอหรือไร้พละกำลังออกมาให้ผู้ใดพบเห็นเด็ดขาด นางปรับเปลี่ยนสีหน้าท่าทางให้กลับคืนสู่ความราบเรียบ ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเรียบ "หาใช่เรื่องใหญ่อันใดไม่ บาดแผลภายในกายของข้าผู้เป็นราชาได้รับการเยียวยาจนเข้าที่ได้เจ็ดแปดส่วนเรียบร้อยแล้ว บาดแผลที่หลงเหลืออยู่อีกเล็กน้อยไม่นานย่อมสามารถฟื้นฟูคืนกลับมาสมบูรณ์ได้เองจ้ะ"

เมื่อได้รับฟัง หูเซียนหย่าพยักหน้าเข้าใจ นางจัดแจงจะอ้าปากเอ่ยคำวาจา ทว่ากลับฉายแววลังเลใจไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นบอกเล่าจากจุดใดดี นางปรารถนาจะเอ่ยปากปลอบประโลมใจพี่สาวของตน ว่าเรื่องราวความพ่ายแพ้พ่ายแพ้ถือเป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่นักรบย่อมต้องประสบพบเจออยู่เป็นประจำอยู่แล้ว ทว่าตนเองควรจะจัดวางคำพูดอย่างไรดีเล่า? เฝ้ามองเห็นท่าทางเยี่ยงนั้น หูว่านหลิงล่วงรู้ดีว่าพระขนิษฐากำลังมีความนึกคิดปรารถนาจะเอ่ยปากปลอบใจตนเอง นางจึงส่ายหน้าแผ่วเบาพลางเอ่ยตอบกลับไป "วางใจเถิด ข้าผู้เป็นราชาหาได้มีความอ่อนแอหรือเปราะบางเฉกเช่นที่เจ้าคิดไม่”