บทที่ 229 ยามที่เจ้าตรอมตรมขมขื่น ลองหวนคิดถึงคนในเผ่าของเจ้าดูสิ~

ในที่สุดก็ได้สดับรับฟังถ้อยคำที่ตนปรารถนาจะสืบเสาะ "หูว่านหลิง" พลันเผยรอยยิ้มอันแฝงไปด้วยความวิปริตเล่ห์กลออกมา นางก้มหน้าลง ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะเอ่ยกระซิบที่ข้างใบหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ยามที่เจ้าตรอมตรมขมขื่นจนแทบต้านทานไม่ไหว ลองหวนคิดถึงคนในเผ่าของเจ้าดูสิ~"

สิ้นกระแสเสียงคำสั่งการ นางก็ยื่นนิ้วมือออกไปประทับลงบนตำแหน่งกึ่งกลางหน้าผากของหูว่านหลิง วินาทีถัดมา หูว่านหลิงก็สัมผัสได้ทันทีว่า ภายในหัวสมองของตนเองได้ปรากฏศาสตร์วิชาความรู้ชุดหนึ่งผุดขึ้นมา มีนามระดับขั้นว่า วิชาโลหิตสังเวย คัมภีร์วิชาชิ้นนี้หาได้มีการระบุหน่วยระดับขั้นตบะบำเพ็ญไว้ไม่ ทว่ามันกลับแผ่พุ่งกระแสแห่งแรงดึงดูดใจอันไร้ขีดจำกัดออกมาตลอดเวลา คอยยั่วยวนหลอกล่อให้จิตใจของนางต้องเปิดฉากศึกษาเนื้อหาภายใน

หูว่านหลิงไม่อาจหักห้ามความกระหายหิวได้สำเร็จ จัดแจงส่งจิตสำนึกเข้าไปเปิดสแกนตรวจสอบเนื้อหาของวิชาสายมารนี้ทันที ทว่ายามเมื่อนางได้ประจักษ์แจ้งแจ้งชัดแก่สายตา ว่าเงื่อนไขในการฝึกฝนศาสตร์วิชานี้ จำต้องเปิดฉากใช้อุบายสังเวยชีวิตและตบะบำเพ็ญของเครือญาติร่วมสายเลือดเดียวกัน ซ้ำร้ายหากเป็นเครือญาติที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดทางสายเลือดมากเท่าใด ประสิทธิภาพผลลัพธ์ที่จะได้รับกลับคืนมาก็จะยิ่งสูงส่งล้ำเลิศขึ้นเท่านั้น พลันบังเกิดกระแสเสียงอัสนีบาตทัณฑ์สวรรค์ระเบิดกึกก้องขึ้นภายในหัวสมองของนางอย่างรุนแรงเด็ดขาด!

กระแสความโลภราคะมหาศาลที่เคยอัดแน่นอยู่ในหัวพลันแตกสลายหายไปสิ้นในพริบตา ยามเมื่อดึงสติสัมปชัญญะกลับคืนมาได้สำเร็จ ตัวนางก็สัมผัสได้เพียงความเยือกเย็นวาบที่แผ่พุ่งไปทั่วทั้งแผ่นหลังจนขนลุกซู่ หากสถานการณ์เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้ หากในอดีตตนเองเกิดหน้ามืดตามัวเลือกปฏิบัติตามศาสตร์วิชาสายมารชั่วร้ายชิ้นนี้ขึ้นมาจริงๆ เช่นนั้นชื่อเสียงของตนเองคงจำต้องถูกตราหน้าไว้บนเสาหลักแห่งความอัปยศอดสูของวงศ์ตระกูลและเผ่าพันธุ์จิ้งจอกไปตลอดกาลชั่วชีวิตเป็นแน่! นางสูดลมหายใจเข้าปอดคำโตยาวนาน แววตาทั้งสองข้างแปรเปลี่ยนเป็นเฉียบคมและดุดันขีดสุด แผดเสียงตวาดคำรามออกมาเสียงดังลั่น!

"ศาสตร์นอกรีตไร้จารีตชั่วช้า! เจ้ามีความนึกคิดปรารถนาจะผลักไสข้าผู้เป็นราชาให้ดิ่งร่วงลงสู่หุบเหวแห่งความบ้าคลั่งที่ไม่อาจหวนคืนกลับมาได้ใชไหม!”