บทที่ 233 เพื่อตัวข้า และเพื่อสามี การกราบอาจารย์คนนี้คือสิ่งที่จำเป็นต้องทำ!

ขออภัยด้วยค่ะท่านบรรพชน แต่ตัวข้าผู้เป็นมหาเซียนใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีมาจนเคยชินแล้ว ลำพังกว่าจะก้าวข้ามผ่านอุปสรรคจนได้รับความอิสระเสรีมาได้นั้นยากลำบากยิ่งนัก ทว่ายามนี้กลับจะให้ตัวข้าต้องกลับไปสวมใส่ตรวนพันธนาการเหล่านั้นอีกครา ถ้าอย่างนั้น ตัวข้าผู้เป็นมหาเซียนขอกล่าวคำปฏิเสธค่ะ

คำตอบรับที่เอ่ยออกมาอย่างชัดเจน ทำเอาบรรยากาศโดยรอบหยุดชะงักไปชั่วครู่ กระแสสายตาที่จับจ้องมองมาจากความมืดมิดต่างก็สำรวจนางด้วยความตื่นตะลึงและไม่คาดคิด เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่คาดคิดว่าหูจิ่วเกอจะกล้าเอ่ยปากปฏิเสธอย่างเด็ดขาดโดยไม่มีความลังเลใจแม้แต่น้อย

เมื่อดึงสติกลับมาได้ เงาร่างสีขาวสายเดิมที่เคยสำแดงพฤติกรรมดุดันก็รีบฉวยโอกาสเอ่ยปากก่นด่าซ้ำเติมทันที เผ่าจิ้งจอกให้กำเนิดและเลี้ยงดูเจ้ามา จนเจ้าสามารถประสบความสำเร็จได้ถึงระดับนี้ ทว่าเจ้ากลับทำตัวเนรคุณต่อทั้งเผ่าจิ้งจอกเช่นนี้เชียวหรือ เหตุใดเจ้าถึงได้เห็นแก่ตัวและไร้ซึ่งน้ำใจถึงเพียงนี้ เหตุใดคนเช่นเจ้า ถึงยังมีวาสนาได้ครอบครองตำแหน่งขอบเขตศักดิ์สิทธิ์อีก เพียงชั่วพริบตา ตัวตนที่ซุกซ่อนอยู่ในเงามืดต่างก็ทยอยเปิดเผยตัวตนและส่งเสียงตำหนิเตียนนางออกมาอย่างต่อเนื่อง

เสียงส่วนใหญ่ต่างก็ยืนหยัดอยู่บนความถูกต้องของชนเผ่า พากันกล่าวหาตำหนิหูจิ่วเกอ ว่านางเป็นผู้ไร้ซึ่งจิตสำนึกแห่งคุณธรรม และเป็นผู้ลืมบุญคุณ ต่อกระแสเสียงตำหนิเหล่านั้น หูจิ่วเกอในใจกลับราบเรียบไร้ซึ่งความหวั่นไหว ซ้ำยังมีความรู้สึกอยากจะหัวร่อออกมาเสียด้วยซ้ำ มาในยามนี้ถึงค่อยมารู้ตัวว่านางเป็นผู้ไร้จิตสำนึกและไม่รู้คุณคนงั้นหรือ แล้วในยามที่นางต้องตกทุกข์ได้ยาก ประสบชะตากรรมเลวร้าย เหตุใดถึงไม่มีผู้ใดในที่นี้เอ่ยปากกล่าวถ้อยคำวาจาช่วยเหลือเลยแม้แต่ครึ่งคำ เมื่อขบคิดมาถึงตรงนี้ บนใบหน้าที่ราบเรียบของหูจิ่วเกอก็ปรากฏรอยยิ้มออกมา รอยยิ้มเยาะเย้ยหยันและดูแคลน พร้อมกับขยับริมฝีปากเอ่ยขึ้นเบาๆ

ไอ้พวกโง่