บทที่ 234 นี่คือโชคลาภของเจ้า และเป็นวาสนาของเจ้า

ทว่าเมื่อลูกธนูถูกยิงออกไปแล้ว ย่อมไม่อาจหวนกลับคืน หลังจากนี้เผ่าพันธุ์จิ้งจอกขาวคงจำต้องขบคิดไตร่ตรองให้ดี ว่าหากเผชิญหน้ากับการโจมตีโต้กลับของอีกฝ่าย ตนควรจะวางแผนรับมืออย่างไร ยามเมื่อขบคิดมาถึงตรงนี้ บรรพชนแห่งเผ่าจิ้งจอกขาวก็ได้แต่ทอดถอนใจออกมาคำโต

อีกด้านหนึ่ง บรรพชนแห่งเผ่าจิ้งจอกพาร่างของหูจิ่วเกอเดินทางมาถึงพื้นที่ที่นางใช้สำหรับบำเพ็ญเพียรเป็นประจำ จากนั้นในระหว่างที่ก้าวย่างไปข้างหน้า นางก็เริ่มเอ่ยปากแนะนำตัวตนของนางเอง "อาจารย์มีนามว่าหูเยว่ หากเจ้ามีความสงสัยประการใด ก็สามารถเอ่ยปากสอบถามอาจารย์ได้ทุกเรื่อง”

“ทว่าประเด็นที่เจ้าคงจะข้องใจมากที่สุดในยามนี้ เห็นทีคงจะเป็นเหตุผลว่าเหตุใดอาจารย์ถึงต้องตัดสินใจรับเจ้าเป็นศิษย์”

“อืม" เมื่อได้รับฟัง หูจิ่วเกอไม่ได้ปฏิเสธข้อสันนิษฐานนั้น ได้แต่ส่งเสียงขานรับแผ่วเบาเพื่อเป็นการตอบโต้

อย่างไรเสีย ตัวนางเองก็มีความสงสัยข้องใจอย่างยิ่งจริงๆ ว่าเหตุใดจู่ๆ อีกฝ่ายถึงตัดสินใจรับตนเป็นศิษย์อย่างกะทันหันเช่นนี้ นางจดจำได้ดีว่าต่อให้ในยามที่ตนเองยังดำรงตำแหน่งราชาจิ้งจอกอยู่ นางก็ไม่เคยมีวาสนาได้สนทนาแลกเปลี่ยนความรู้ร่วมกับบรรพชนท่านนี้เลยแม้แต่คำเดียว ไม่ต้องพูดถึงการทักทายปราศรัยให้เห็นหน้าค่าตา การยอมรับเป็นศิษย์อย่างกะทันหันในครานี้ ทำให้นางบังเกิดความใคร่รู้ในเหตุผลที่บรรพชนตัดสินใจเช่นนั้นอย่างยิ่ง