บทที่ 236 เผ่าพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์โลหิตพิฆาต

โฮ่ น่าสนใจไม่เบา เพิ่งจะก้าวเท้าออกมาจากที่พักได้ไม่นาน ก็ได้พบเจอเป้าหมายเสียแล้ว ยามเมื่อทอดสายตามองดูข้อความแจ้งเตือนที่ระบบส่งตรงมา เจียงหย่วนก็จัดแจงจดชื่อของ หลางม่อหลิง ลงไปใน สมุดบันทึกแห่งความตาย ในใจอย่างเงียบเชียบ รอคอยให้ก้าวเข้าสู่แดนลับลี้ลับเมื่อใด เขาจะฉวยโอกาสสะสางจัดการเจ้าคนผู้นี้ทิ้งทันที เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนก็จดจำโฉมหน้าของนางไว้อย่างแม่นยำ ก่อนจะละสายตากลับคืนมา

ในตอนนั้นเอง สุ้มเสียงของหูจิ่วเกอก็ดังขึ้นในหัวสมองของเขา "ท่านพี่ เผ่าพันธุ์ที่เคยเปิดศึกหักหานร่วมกับเผ่าจิ้งจอกเมื่อสองร้อยปีก่อน ก็คือเผ่าพันธุ์หมาป่าโลหิตพวกนี้แหละค่ะ" เมื่อได้รับฟัง แววตาของเจียงหย่วนก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อนย้อนแย้งขึ้นมาทันที นี่ถือเป็นสถานการณ์ประเภท ความแค้นเก่าหนี้แค้นใหม่ที่จำต้องจัดการสะสางพร้อมกันเลยใช่ไหม? ทว่าในเมื่อจิ้งจอกของเขาก็เคยออกโรงสะสางจัดการด้วยตนเองไปแล้วครั้งหนึ่ง เช่นนั้นตัวเขาคงจำต้องทุ่มเทสมาธิไปกับการจัดการเป้าหมายหลักตรงหน้าเพียงอย่างเดียวดีกว่า เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงส่งกระแสจิตสอบถามกลับไปว่า

"เช่นนั้นต้องการให้ข้าลงมือสะสางจัดการให้พวกมันได้รับบทเรียนราคาแพงภายในแดนลับแห่งนี้สักคราเลยไหมจ๊ะ?”

“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ตัวข้าได้ลงมือสะสางล้างแค้นด้วยมือของตนเองไปเรียบร้อยแล้ว"

ได้รับคำตอบจากจิ้งจอกของตน เจียงหย่วนก็พยักหน้ายอมรับ จากนั้นจึงหันไปให้ความสนใจกับข้อมูลในบันทึกของระบบเกี่ยวกับ หลางม่อหลิง ต่อ แม้ว่ายามนี้จอมมารนอกรีตจากต่างภพจะไม่อาจลงสนามด้วยตนเองได้ ทว่านั่นก็มิได้หมายความว่าอีกฝ่ายจะไม่มีหนทางส่งผ่านความแปลกประหลาดเข้าไปกัดกินหรือแทรกซึมเหล่า นางเอกนิยาย เหล่านั้นได้ ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าบันทึกของระบบจะยังคงเต็มไปด้วยเนื้อหาจากสถานการณ์สมมติที่ยุ่งเหยิงและพากันแตกแถวไปจากโครงเรื่องดั้งเดิมเสียจนหมดสิ้น ทว่าข้อมูลเหล่านี้ก็ไม่อาจขัดขวางไม่ให้เจียงหย่วนใช้เป็นแนวทางในการสืบหาวาสนาที่เหมาะสมกับตนเองได้