บทที่ 237 งานก่อสร้างพื้นฐานในมิติขนาดเล็ก

ฮึ่ม อ๊ากก——! ท่ามกลางเสียงกรีดร้องอันโหยหวนอย่างแสนสาหัส ยอดฝีมือแห่งเผ่าพันธุ์หมาป่าโลหิตตนนั้นก็ลอยละลิ่วขึ้นสู่ห้วงเวหาท่ามกลางสายตาของมหาชน กลายเป็นดาวตกที่พุ่งหายไปทางเส้นขอบฟ้าในพริบตา

บรรดาปีศาจสัตว์อสูรในที่เกิดเหตุต่างก็หันมองหน้ากันด้วยความฉงนสงสัย ไม่ล่วงรู้เลยว่าเหตุการณ์อันใดเกิดขึ้นกันแน่ ทว่าบรรดาผู้ที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดต่างก็เริ่มคาดเดาต้นสายปลายเหตุได้ในทันที จึงรีบประสานมือคารวะเอ่ยขอบคุณด้วยความตื่นเต้น "ขอบพระคุณท่านอาวุโสที่ช่วยลงมือสั่งสอนเจ้าพวกคนชั่วเหล่านี้นะขอรับ!" บรรดานักบำเพ็ญเพียรรายอื่นเมื่อได้รับฟัง ก็พากันทำความเคารพเพื่อขอบคุณยอดฝีมือลึกลับผู้นี้เช่นกัน

หลังจากนั้น เหล่านักบำเพ็ญเพียรก็รีบแย่งชิงจังหวะเวลาพากันทะยานร่างมุ่งหน้าเข้าสู่ประตูแดนลับทันที เจียงหย่วนเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เมื่อก้าวเข้าสู่ภายในแดนลับ เขาก็มุ่งหน้าไปในทิศทางเป้าหมายอย่างชัดเจน นั่นคือทิศทางของ น้ำพุวิญญาณนิรันดร์ ยามเมื่อเดินทางมาถึงสถานที่ที่ไร้ซึ่งปีศาจสัตว์อสูรตนอื่น เจียงหย่วนก็ปล่อยหุ่นเชิดอสูรห้าตัวของตนออกมา พร้อมกับออกคำสั่งให้พวกมันมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย และในทันทีที่เป้าหมายปรากฏตัวขึ้น เขาก็ส่งแมลงหุ่นเชิดออกไปติดตามเป้าหมายอย่างชำนาญ การทำงานแบบสองสายเช่นนี้ ตัวเขาถือว่าปฏิบัติจนเป็นกิจวัตรที่คุ้นเคยเสียแล้ว

ในระหว่างที่เจียงหย่วนกำลังมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย อีกด้านหนึ่ง บรรดายอดฝีมือจากเผ่าพันธุ์หมาป่าโลหิตที่ล่วงหน้าเข้ามาได้ก่อนหน้านี้ ต่างก็มองดูฝูงชนปีศาจสัตว์อสูรที่ตามเข้ามาเป็นขบวนด้วยความฉงนสงสัย หลางม่อหลิง อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามขึ้น "เกิดเรื่องอันใดขึ้น? ไม่ใช่ว่าเจ้าพวกนี้ต้องรออีกครึ่งชั่วโมงถึงจะเข้ามาได้หรอกหรือ?”

“ข้างนอกนั่นเกิดปัญหาอะไรขึ้นหรือเปล่า?"