บทที่ 242 น้องสาวผู้แสนดีของข้า เจ้าไม่ใช่ยินดีจะช่วยพี่สาวของเจ้าหรอกหรือ?

ในวินาทีนั้นเอง เงาร่างอันคุ้นเคยในชุดสีขาวก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดที่บ้าคลั่งของนาง หูเซียนหย่า น้องสาวของนางเอง หากเป็นน้องสาวของตนเอง ด้วยระดับความเข้มข้นของสายเลือดที่เปี่ยมล้น ย่อมสามารถทำให้ตนก้าวเข้าสู่ขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างแน่นอน! ในยามนี้ หูว่านหลิงได้สูญเสียสติสัมปชัญญะไปโดยสมบูรณ์ นางรู้สึกได้ถึงเสียงกระซิบกระซาบที่ดังวนเวียนอยู่ในหัวสมองไม่หยุดหย่อน คอยพร่ำบอกนาง คอยล่อลวงนาง ว่านี่คือหนทางเดียวที่ถูกต้อง "ฮะๆ... ฮ่าๆๆ—!"

...

—— สองวันให้หลัง

"ท่านพี่ ท่านพาข้ามาที่นี่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?" เมื่อมองไปรอบๆ ป่าที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน หูเซียนหย่าก็บังเกิดความรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้ยินดังนั้น หูว่านหลิงในสภาพที่ยังดูเป็นปกติก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "พี่สาวพาเจ้ามาที่นี่ ย่อมต้องมีเรื่องดีๆ แน่นอน”

“ทว่าก่อนหน้านั้น พี่สาวมีคำถามอยากจะถามสักข้อหนึ่ง" คำว่า พี่สาว ทำให้หูเซียนหย่ารู้สึกใจหายวูบ ตั้งแต่พี่สาวของนางก้าวขึ้นเป็นราชาจิ้งจอก ก็ไม่เคยเรียกแทนตัวเองเช่นนี้อีกเลย การได้ยินคำเรียกนี้อีกครั้ง ทำให้นางรู้สึกโหยหาอย่างประหลาด หูเซียนหย่าจึงเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา "ท่านพี่ มีปัญหาอะไรหรือคะ บอกข้ามาได้เลย เรื่องใดที่ข้าพอจะช่วยได้ ข้ายินดีจะช่วยอย่างแน่นอนค่ะ"