บทที่ 243 เจ้า! หูว่านหลิง! ต่างหากที่เป็นคนบาปที่สมควรตายที่สุด!

"เหตุใดเจ้าผู้เป็นคนพ่ายแพ้ถึงต้องกลับมา! เหตุใดถึงไม่ตายไปในมุมมืดที่อับชื้นเสีย!”

“แต่เดิมข้าผู้เป็นราชาควรจะส่งคนไปกำจัดเจ้าขยะตัวนี้ทิ้งเสียตั้งแต่แรกแล้ว!”

“มิเช่นนั้นข้าก็คงไม่ต้องเดินมาถึงจุดนี้!" หูว่านหลิงในยามนี้ดูราวกับเสียสติโดยสมบูรณ์ สูญสิ้นซึ่งสติสัมปชัญญะไปจนหมดสิ้น เมื่อเห็นอีกฝ่ายโยนความทุกข์ระทมและความผิดบาปทั้งหมดมาไว้ที่ตัวนาง หูจิ่วเกอก็ขมวดคิ้วแน่น เผยสีหน้าโกรธเคืองออกมา

หากในอดีตตัวนางไม่มีวาสนาได้พบเจอสามีของนาง เกรงว่าจนถึงป่านนี้ตัวนางคงไม่รู้ว่ากำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ที่ไหน หรืออาจจะกลายเป็นเพียงซากกระดูกที่ไร้ผู้คนมาแยแสไปนานแล้ว ยามเมื่อหวนนึกถึงจุดจบในเส้นทางชีวิตสายอื่น หูจิ่วเกอก็ระเบิดพลังทำลายกระบวนท่าของหูว่านหลิงออกไปจนหมดสิ้น จากนั้นก็เงื้อมือตบเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างแรงถึงสองฉาด! เพียะ! เพียะ! ท่ามกลางเสียงตบที่ดังก้องจนหูอื้อ หูจิ่วเกอก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "หุบปาก! เจ้าขยะที่แม้แต่ข้ายังเทียบไม่ได้! มีสิทธิ์อันใดมาเห่าหอนอยู่ตรงนี้!”

“หนึ่ง เจ้าไม่เคยถูกทำลายตบะบำเพ็ญ! สอง รากฐานของเจ้าไม่เคยเสียหาย! สิ่งเหล่านี้เจ้าไม่เคยผ่านมันมาเลยสักนิด!”