บทที่ 244 เจ้าเพียงต้องจดจำไว้ว่า เผ่าจิ้งจอกคือบ้านของเจ้าตลอดไป

เรียกได้ว่า ในยามนี้เผ่าจิ้งจอกขนชมพูที่กำลังโดดเด่นในกระแสสังคมได้ขอถอนตัวออกไปจากการแข่งขัน ตำแหน่งราชาจิ้งจอกในคราวหน้า จึงตกเป็นหน้าที่ของบรรดาตระกูลที่เหลือที่จะต้องพยายามช่วงชิงกันเอง ส่วนเผ่าจิ้งจอกขาว ที่เผชิญกับเรื่องอื้อฉาวขนาดใหญ่เช่นนี้ ย่อมไม่มีกระจิตกระใจ หรือจะกล่าวให้ถูกคือไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะไปช่วงชิงตำแหน่งราชาจิ้งจอกในสมัยถัดไปได้อีกแล้ว

ในระหว่างที่เหล่าบรรพชนของแต่ละตระกูลกำลังลอบประเมินสถานการณ์ของกันและกัน หูเยว่ ผู้เป็นจิ้งจอกผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังเผ่าจิ้งจอก ก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง "เรื่องแรกได้ข้อยุติแล้ว ต่อไปคือเรื่องที่สอง”

“สถานการณ์ล่าสุดของเผ่าหมาป่าโลหิต ว่ามาได้เลย"

ยามเมื่อเอ่ยถึงคู่แค้นข้ามรุ่นตระกูลนี้ แววตาของบรรพชนทุกคนต่างก็แฝงไปด้วยความแค้นเคืองและเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้น เพราะในการสู้รบเมื่อสองร้อยปีก่อนกับเผ่าหมาป่าโลหิต เหล่าทายาทรุ่นหลังที่พวกเขาเคยฝากความหวังเอาไว้ ต่างก็ต้องจบชีวิตลงในสงครามครั้งนั้น และในระยะนี้ พวกเขาทุกคนต่างได้รับข่าวสารว่ามีความกระทบกระทั่งระหว่างเผ่าจิ้งจอกและเผ่าหมาป่าโลหิตเกิดขึ้นอีกครั้ง ซึ่งอาจจะเป็นชนวนเหตุให้เกิดสงครามครั้งใหม่ขึ้นได้ พวกเขามิได้รู้สึกหวาดกลัว ซ้ำยังปรารถนาจะสะสางหนี้แค้นอันฝังลึกที่เนิ่นนานมานี้ให้สิ้นซาก! ดังนั้น เหล่าบรรพชนที่เป็นตัวแทนของแต่ละตระกูลจึงต่างพากันประกาศเจตนารมณ์ หากสงครามกับเผ่าหมาป่าโลหิตจะเกิดขึ้นจริง พวกเขาจะไม่ละทิ้งหน้าที่และพร้อมออกรบอย่างแน่นอน!

อารมณ์ความรู้สึกที่พวกเขาแสดงออกมานั้นเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม โดยเฉพาะถ้อยคำต่อมาของหูเยว่ที่ช่วยจุดไฟในใจของพวกเขาให้ลุกโชนยิ่งขึ้น "อืม ในเมื่อเป็นเช่นนั้น หากผู้ใดสามารถจัดการกับปัญหาเรื่องเผ่าหมาป่าโลหิตนี้ได้”