บทที่ 54 โชคดีที่ข้าเหนือกว่าก้าวหนึ่ง~

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เจียงหย่วนก็ส่งกระแสจิตบอกหูจิ่วเกอทันที “ต่อจากนี้ข้าจะใช้วิธีของข้าจัดการกับไข่โลหิตนั่นเอง”

“เจ้าอย่าเพิ่งลงมือหากไม่จำเป็น ข้าอยากจะรู้ว่าขีดจำกัดของตนเองอยู่ที่ไหน”

เมื่อได้ยินดังนั้น หูจิ่วเกอไม่ได้ตอบกลับในทันที นางเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มที่มีสีหน้าจริงจัง ดวงตาจิ้งจอกทรงเสน่ห์โค้งมนเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ครู่หนึ่งจึงตอบกลับมา “ตกลง เอาตามที่เจ้าว่า”

“ดี”

พูดจบ เจียงหย่วนก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที เขาหยิบปึกยันต์อสนีระดับวิญญาณขั้นกลางออกมา อาศัยความเร็วของตนเองพุ่งทะยานไปรอบๆ วางยันต์อสนีเหล่านี้ตามตำแหน่งของค่ายกลโจมตีขนาดใหญ่ ตามปกติแล้ว การวางค่ายกลจำเป็นต้องใช้ธงค่ายกลและหินวิญญาณจำนวนมหาศาล ทว่าเจียงหย่วนที่มีความคิดแบบคนยุคใหม่ มีจินตนาการที่พลิกแพลงหลากหลายอยู่ในหัว หนึ่งในนั้นคือความคิดที่จะใช้ผ้ายันต์มาประกอบกันเป็นค่ายกล และเขาก็ทำมันจนสำเร็จ

เวลาผ่านไปทีละวินาที ยันต์อสนีแต่ละแผ่นถูกวางลงในตำแหน่งที่กำหนดอย่างแม่นยำ ในระหว่างกระบวนการนี้ เขายังได้ดัดแปลงค่ายกลเดิมที่อยู่ภายนอก เปลี่ยนให้มันกลายเป็นค่ายกลป้องกัน ค่ายกลป้องกันนี้ไม่ได้มีไว้กันสิ่งอื่นใด ทว่ามีไว้เพื่อกักเก็บอานุภาพทำลายล้างที่กำลังจะเกิดขึ้นจากค่ายกลหลักของเขาเอง เพราะสิ่งที่เขาต้องการจะวาง คือค่ายกลระดับวิญญาณขั้นสมบูรณ์ที่มีอานุภาพเทียบเท่ากับการโจมตีสุดกำลังของยอดฝีมือขอบเขตประสานสว่างชั้นสมบูรณ์ ต้องรู้ก่อนว่าการโจมตีระดับนี้ หากไม่จำกัดพื้นที่ไว้ให้ดี เทือกเขาที่สลับซับซ้อนแห่งนี้คงได้เปลี่ยนชื่อเป็นหุบเขาเหวเป็นแน่

แม้ค่ายกลนี้จะมีอานุภาพร้ายแรง ทว่ามันสามารถสำแดงผลได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น อีกทั้งยังต้องใช้เวลาและผ้ายันต์จำนวนมาก รวมถึงความเข้าใจในศาสตร์ค่ายกลอย่างลึกซึ้งถึงจะวางได้สำเร็จ นอกจากเจียงหย่วนแล้ว เกรงว่าคงไม่มีใครอีกคนที่สามารถวางค่ายกลที่ทรงพลังเกินระดับตบะของตนเองได้ถึงเพียงนี้ ในขณะเดียวกัน นี่คือไม้ตายก้นหีบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เขาครอบครองอยู่ในยามนี้

ระหว่างที่วางค่ายกล เจียงหย่วนยังคงระแวดระวังผู้ขัดขวางที่อาจปรากฏตัวออกมา เพราะยิ่งมองดู สถานที่แห่งนี้ก็ยิ่งไม่เหมือนบททดสอบที่ซือจุนมอบให้ ทว่าดูเหมือนจะมีใครบางคนปรากฏตัวขึ้นและทำให้บททดสอบนี้ผิดเพี้ยนไป แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ จนกระทั่งวางค่ายกลเสร็จสิ้น "มือมืดเบื้องหลัง" ที่เขาจินตนาการไว้กลับไม่ปรากฏตัวออกมาเลยแม้แต่เงา

ทว่าไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ตอนนี้ขอเพียงเขาใช้งานค่ายกลนี้บดขยี้ไข่โลหิตนั่นให้แหลกลาญก็พอ! เจียงหย่วนรวมสมาธิแน่วแน่ หยิบเข็มทิศออกมาจากแหวนมิติ ยืนยันตำแหน่งค่ายกลแล้วตะโกนก้อง “ค่ายกล! เปิด!”

สิ้นคำสั่ง ยันต์อสนีเริ่มแผ่ซ่านความผันผวนของพลังวิญญาณอันกล้าแกร่งออกมา กระแสพลังวิญญาณเริ่มควบแน่น เหนือค่ายกลพลันบังเกิดเมฆาดำปกคลุมทั่วชั้นฟ้าพร้อมสายฟ้าฟาดกึกก้อง วินาทีต่อมา มังกรอสนีที่มีขนาดใหญ่กว่าครั้งก่อนนับสิบเท่าก็โผล่หัวอันน่าเกรงขามออกมาจากหมู่เมฆ ดวงตามังกรจ้องมองไปยังไข่โลหิตเบื้องล่างด้วยสายตาเย็นชา ดูเหมือนจะสัมผัสได้ว่าตนเองถูกล็อกเป้าหมายไว้ ไข่โลหิตจึงเร่งความเร็วในการดูดซับโลหิตสกัดจากสัตว์อสูรขึ้นอย่างกะทันหัน โลหิตสกัดจำนวนมหาศาลควบแน่นจนกลายเป็นม่านพลังสีเลือดซ้อนทับกันหลายชั้น

เมื่อเห็นภาพนั้น ดวงตาของเจียงหย่วนทอประกายวาบพลางคำรามลั่น “สายไปแล้ว! รับท่านี้ของข้าไปซะ!”

“วิชาอสนีห้าธาตุ อัสนีมังกรครามจอมราชัน!”

กระบวนท่าเดิม ทว่าภายใต้การเสริมพลังจากค่ายกลอาคม ทำให้อานุภาพของมันน่าสยดสยองยิ่งกว่าเดิม! สิ้นคำสั่งของเจียงหย่วน มังกรอสนีบนสรวงสวรรค์ก็เคลื่อนไหว มันพุ่งเป้าไปที่ไข่โลหิตเหนือบ่อเลือดอย่างแม่นยำ พร้อมด้วยเสียงมังกรคำรามและสายฟ้าที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายแห่งการทำลายล้าง อานุภาพของมังกรอสนีฉีกกระชากม่านพลังสีเลือดของไข่โลหิตจนแตกสลายไปทีละชั้น ก่อนจะระเบิดเข้าใส่ไข่โลหิตอย่างจัง แสงอสนีเจิดจ้ากระจายไปทั่ว จนไม่อาจมองเห็นสถานการณ์ภายในได้ ทว่าเห็นได้ชัดว่าไข่โลหิตรับการโจมตีนี้เข้าไปเต็มๆ

“ว้าว อลังการสุดๆ ไปเลย” หูจิ่วเกอที่เฝ้าดูอยู่ตลอดอดไม่ได้ที่จะอุทานชื่นชม นางจ้องมองจุดที่เกิดการระเบิดตาไม่กะพริบ ในใจคิดว่าวิธีการโจมตีแบบนี้ คงมีเพียงเจียงหย่วนเท่านั้นที่ทำได้ ผ้ายันต์ผสมผสานกับค่ายกล กลับสร้างปาฏิหาริย์ที่น่าสะพรึงกลัวได้ถึงเพียงนี้!

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงร้องโหยหวนอันแสบแก้วหูก็ดังออกมาจากท่ามกลางแสงอสนี “อ๊ากกกก! ไอ้เจ้าถิ่นชั้นต่ำ! กล้าดียังไงมาลอบโจมตีข้า!”

“แก... ต้อง... ตาย!”

พร้อมกับเสียงร้องนั้น กลุ่มก้อนสีดำปริศนาก็พุ่งออกมาจากแสงอสนีด้วยความเร็วสูงยิ่ง เพียงพริบตาเดียวมันก็มาถึงตรงหน้าเจียงหย่วน แม้แต่หูจิ่วเกอก็ยังตอบสนองไม่ทัน ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง เจียงหย่วนก็เข้าใจทันทีว่ากลุ่มก้อนสีดำนี้ต้องการจะทำอะไร มันต้องการจะช่วงชิงร่างของเขา!

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นตายนั้น ความคิดเรื่องวิธีการโจมตีที่ได้ผลที่สุดต่อดวงวิญญาณก็ผุดขึ้นในหัว การช็อตไฟฟ้าจากระบบ! ในจังหวะที่กลุ่มก้อนสีดำมุดเข้าสู่ร่างกายของเขา เจียงหย่วนก็เหวี่ยงหูจิ่วเกอที่เกาะคออยู่ออกไปทันที แล้วคำรามในใจ “ระบบ! ปฏิเสธภารกิจ!”

“อะไรนะ...?” กลุ่มก้อนสีดำที่เพิ่งนึกว่าตนเองชิงร่างสำเร็จยังไม่ทันจะได้ดีใจ ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าหวาดหวั่นสายหนึ่งที่ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ยังไม่ทันที่มันจะได้ตั้งตัว อสนีบาตจากสวรรค์ชั้นฟ้าก็ปรากฏขึ้น! ห่อหุ้มมันไว้ในทันที! ในสภาพดวงวิญญาณ เมื่อมันสัมผัสได้ถึงสายฟ้านี้ มันก็ร้องอุทานด้วยความตกตะลึง “อัสนี... อัสนีต้นกำเนิด! ไอ้เจ้าถิ่นชั้นต่ำอย่างแก มีอัสนีต้นกำเนิดครอบครองได้ยังไง!”

“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! อ๊ากกกกกก!”

สายฟ้านั้นมีคุณสมบัติปราบวิญญาณโดยเฉพาะ ยิ่งมันเป็นฝ่ายมุดเข้าไปในร่างเจียงหย่วนเอง ยิ่งเท่ากับไม่มีทางหนี มันถูกสายฟ้าแผดเผาจนดับสูญไปทั้งอย่างนั้น ไม่เหลือแม้แต่โอกาสจะไปเวียนว่ายตายเกิด ทว่าไม่รู้ว่าเป็นเพราะดวงวิญญาณปริศนาตนนั้นหรือไม่ เจียงหย่วนรู้สึกว่าบทลงโทษช็อตไฟฟ้าครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ มันทำลายเสื้อผ้าบนกายเขาจนหมดสิ้น แม้แต่หน้ากากสุนัขจิ้งจอกบนใบหน้าก็เกิดรอยร้าว จนมนตราพรางตาหายไป รูปลักษณ์ธรรมดาเลือนหายไป แทนที่ด้วยร่างจริงที่ปรากฏขึ้นตรงนั้น

หูจิ่วเกอที่ถูกเหวี่ยงออกมากลายร่างเป็นมนุษย์ ใบหน้าอันงดงามเต็มไปด้วยความร้อนรน ทว่าสายฟ้าที่ยังคงห่อหุ้มร่างกายของเขาอยู่ ทำให้นางอยากจะเข้าไปช่วยแต่ก็เข้าใกล้ไม่ได้ ครู่ต่อมา บทลงโทษของระบบก็สิ้นสุดลง เจียงหย่วนนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นด้วยความเหนื่อยล้าถึงขีดสุด เขาถอดหน้ากากที่แตกหักออก จ้องมองท้องฟ้าที่กลับมาสดใสพลางรำพึง “ฟู่~ โชคดีที่ข้าเหนือกว่าก้าวหนึ่ง~”

“มนุษย์! เจ้านาย! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? ฮือ... หงิง~” วินาทีแรกที่สายฟ้าจางหาย หูจิ่วเกอก็พุ่งเข้าหาเพื่อดูอาการทันที ทว่าภาพที่ปรากฏต่อสายตาคือกายเปลือยเปล่าของเขาเนื่องจากเสื้อผ้าถูกทำลายจนเกลี้ยง ทำให้นางมองเห็นร่างกายเขาได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง แม้จะเคยเห็นมาบ้างสองสามครั้ง ทว่าในระยะประชิดเช่นนี้นับเป็นครั้งแรก นางหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู ดวงตาไม่รู้จะวางไว้ที่ไหน ได้แต่จ้องเป๋งไปที่ใบหน้าของเจียงหย่วน

เจียงหย่วนจ้องมองจิ้งจอกสีชมพูที่กำลังลนลานพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ข้าไม่เป็นไร พักสักครู่ก็ดีขึ้นแล้ว”

“รบกวนเจ้าช่วยหาเสื้อผ้ามาคลุมกายให้ข้าหน่อย”

“อ้อ! ได้... ได้เลย!”