บทที่ 55 เผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์

ดวงตาจิ้งจอกทรงเสน่ห์ของหูจิ่วเกอที่ควรจะเปี่ยมไปด้วยความเย้ายวนตามธรรมชาติ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและลนลาน นางไม่รู้จะวางสายตาไว้ที่ตรงไหน ทำได้เพียงรีบนำเสื้อผ้าออกมาคลุมร่างกายอันกำยำของเจียงหย่วนไว้อย่างรวดเร็ว จากนั้นนางจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แววตาเริ่มกลับเป็นปกติ ทว่าใบหน้าอันงดงามที่ยังคงแดงระเรื่ออยู่นั้น บ่งบอกว่าภายในใจของนางยังคงมีความเขินอายหลงเหลืออยู่

เจียงหย่วนไม่ได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้นัก เขาเพียงนอนพักผ่อนอยู่บนพื้นเช่นนั้น ครู่ต่อมา เมื่อเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย จึงไหว้วานให้หูจิ่วเกอที่อยู่ข้างกายช่วยพยุงเขาให้ลุกขึ้น ช่วยไม่ได้จริงๆ บทลงโทษของระบบในครั้งนี้ค่อนข้างรุนแรงเอาเรื่อง จนถึงตอนนี้เขายังรู้สึกซ่านกะปรี้กะเปร่าไปทั้งตัว ร่างกายยังคงล้าจนขยับลำบาก ทว่าผลลัพธ์ที่ได้ก็น่าประทับใจยิ่งนัก ตบะของเขาพุ่งทะยานเข้าสู่ขอบเขตหลอมจิตเทวะขั้นที่สี่ระดับสมบูรณ์ทันที สัมผัสสวรรค์ได้เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินโดยสมบูรณ์ และเริ่มพัฒนาเข้าสู่สีม่วงแล้ว หากเป็นไปได้ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะโดนช็อตเพิ่มอีกสักสองสามครั้ง

นอกจากนี้ เจียงหย่วนยังพบว่าหลังจากตัวตนปริศนาตนนั้นถูกสายฟ้าจากระบบทำลายไป ก็ไม่มีร่องรอยของความทรงจำอันยุ่งเหยิงของคนแปลกหน้าพุ่งเข้าสู่สมองของเขาเลย ดูเหมือนว่าจะถูกสายฟ้าของระบบ "กวาดล้าง" จนสะอาดหมดจดในคราวเดียว แม้มันจะมีทั้งข้อดีและข้อเสีย แต่โดยรวมก็นับว่าเป็นเรื่องดี เพราะเขามั่นใจว่า ด้วยประสบการณ์ชีวิตเพียงไม่กี่สิบปีของตน ย่อมมิอาจรับมือกับกระแสความทรงจำของพวกตาเฒ่าที่มีอายุนับร้อยนับพันปีได้โดยไม่กลายเป็นคนบ้าไปเสียก่อน

ปลายจมูกของเจียงหย่วนอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเฉพาะตัวจากร่างของหูจิ่วเกอที่อยู่ข้างกาย กลิ่นนั้นหอมสดชื่นยิ่งนัก ทว่าด้วยความที่อยู่ด้วยกันมาหลายเดือน เขาจึงคุ้นชินกับกลิ่นหอมนี้ไปเสียแล้ว ดังนั้นความสนใจของเขาจึงพุ่งไปที่ตำแหน่งเดิมของบ่อโลหิตที่ถูกเขาทำลายจนกลายเป็นหลุมยักษ์ ที่ตรงนั้น เขาสังเกตเห็นไข่โลหิตที่แตกละเอียดเป็นชิ้นๆ และสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปต่อหน้าต่อตา

แต่เจียงหย่วนกลับนึกถึงถ้อยคำที่ตัวตนปริศนานั้นพูดในตอนที่จู่โจมเขา ตัวตนปริศนาเรียกเขาว่า "เจ้าถิ่นชั้นต่ำ" ซึ่งหมายถึงผู้ที่อาศัยอยู่ในโลกใบนี้ ตามประสบการณ์การอ่านนิยายในชาติปางก่อน นี่หมายความว่าตัวตนปริศนานั้นอาจจะมาจากฟากฟ้าไกลโพ้น หรือมาจากโลกใบอื่น ทว่าในพิภพแห่งการบำเพ็ญเซียน การมีอยู่ของสามพันโลกถือเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าโลกนี้จะมีการแบ่งระดับเป็นโลกขนาดเล็กหรือโลกขนาดใหญ่เหมือนในนิยายหรือไม่

เจียงหย่วนหันไปมองหูจิ่วเกอที่อยู่ข้างกายพลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “จิ่วเกอ ในฐานะฐานะเดิมของเจ้า เจ้าน่าจะล่วงรู้ความลับบางอย่างของโลกใบนี้บ้างใช่ไหม?”

“หืม? มนุษย์ เจ้าอยากรู้อะไรล่ะ?”

“ข้าอยากรู้ว่า นอกจากโลกใบนี้ของเราแล้ว ในหมู่ดาวจักรวาลยังมีโลกใบอื่นอยู่อีกหรือไม่?”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หูจิ่วเกอก็ตกอยู่ในความเงียบเพื่อครุ่นคิด ครู่ต่อมานางจึงให้คำตอบ “ในตอนที่ข้ายังเป็นราชาจิ้งจอก ข้าเคยได้รับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับโลกใบอื่นจากปากของพวกอาวุโสในเผ่ามาบ้าง”

“ทว่าในตอนนั้นข้าไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่นัก จึงมีความรู้ค่อนข้างน้อย”

จากนั้น หูจิ่วเกอก็เล่าข้อมูลเท่าที่นางรู้ให้เจียงหย่วนฟัง ทว่านางรู้ไม่มากจริงๆ ข้อมูลที่เจียงหย่วนได้รับจากปากนางมีเพียง โลกใบนี้มีชื่อว่า พิภพชางหลัน เป็นโลกที่ประกอบไปด้วยหลากหลายเผ่าพันธุ์ โดยปกติแล้ว ภายนอกของแต่ละโลกจะมี "ม่านพลังโลก" คอยปกป้องเพื่อป้องกันมิให้ผู้บุกรุกเข้าออกได้ตามอำเภอใจ ทว่าก็มีผู้บุกรุกที่ทรงพลังสามารถทำลาย "ม่านพลังโลก" เข้ามาได้โดยพละกำลัง เหล่าบรรพชนในอดีตเรียกเหตุการณ์เช่นนี้ว่า "การรุกรานจากต่างโลก" โดยทั่วไปเมื่อเกิดการรุกราน ย่อมหมายถึงจุดเริ่มต้นของมหาสงครามที่ยืดเยื้อยาวนาน ตามบันทึกที่มีอยู่ เคยเกิด "การรุกรานจากต่างโลก" มาแล้วทั้งหมด 3 ครั้ง ทว่าก็สามารถต้านทานไว้ได้ทั้งหมด ครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อหนึ่งพันปีก่อน

หลังจากรับฟังข้อมูลเหล่านี้ แววตาของเจียงหย่วนก็ฉายแววซับซ้อน เพราะเรื่องราวเหล่านี้ช่างมีความคล้ายคลึงกับนิยายที่เขาเคยอ่านในชาติที่แล้วอย่างน่าประหลาด และการรุกรานครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อหนึ่งพันปีก่อน เช่นนั้นเมื่อเขากลับไป เขาสามารถไปสอบถามข้อมูลส่วนนี้เพิ่มเติมจากท่านปู่ทวดได้ จากปากของผู้อาวุโสท่านนั้นเขาน่าจะได้รู้ข้อมูลที่ลึกซึ้งกว่านี้ พอนึกได้ดังนั้น เจียงหย่วนก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา เนื่องจากข้อมูลเหล่านี้เป็นสิ่งที่เขาในอดีตมิอาจเอื้อมถึง ยามนี้เขาจึงรู้สึกปลอดโปร่งราวกับโลกทัศน์ได้รับการเปิดกว้างขึ้นมาทันที~

เขาสลัดความนึกคิดทิ้ง เจียงหย่วนส่ายหน้าเบาๆ เพื่อดึงความสนใจกลับมายังความวุ่นวายตรงหน้า สัมผัสสวรรค์ของเขาแผ่ขยายออกไปเพื่อตรวจสอบว่ามีสิ่งใดตกค้างอยู่หรือไม่ ยามที่สัมผัสสวรรค์ของเขากวาดผ่านก้อนเนื้อยักษ์ที่เหี่ยวแห้งไปแล้วไม่ไกลนัก พลันสัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังวิญญาณอันเบาบางที่ส่งออกมาจากข้างใน สถานการณ์นี้ดึงดูดความสนใจของเขาในทันที เขาจึงไหว้วานให้หูจิ่วเกอพยุงเขาเดินเข้าไปดู

เมื่อมาหยุดอยู่หน้าก้อนเนื้อที่เหี่ยวแห้ง เจียงหย่วนพิจารณาดูอย่างละเอียดจนแน่ใจว่าข้างในมีบางสิ่งซ่อนอยู่จริงๆ เขาจึงไหว้วานให้หูจิ่วเกอช่วยกรีดเปิดก้อนเนื้อตรงหน้าอย่างระมัดระวัง เพื่อยืนยันว่าข้างในคือสิ่งใด หูจิ่วเกอไม่ได้ปฏิเสธคำขอของเขาแต่อย่างใด นางลงมือกรีดเปิดก้อนเนื้ออย่างระมัดระวังตามที่เขาสั่ง จากนั้น "สิ่ง" ที่อยู่ข้างในก็ปรากฏสู่สายตาของเขา

มันคือเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่มีเส้นผมยาวสีทอง สันจมูกและรูปหน้าจิ้มลิ้มหมดจด ทว่าปีกที่บางเบาราวกับปีกจักจั่นด้านหลังของนาง บ่งบอกชัดเจนว่านางไม่ใช่เผ่ามนุษย์ เจียงหย่วนที่เห็นว่าสิ่งที่อยู่ในก้อนเนื้อคือเด็กหญิง ก็แสดงสีหน้าผิดหวังออกมา เขานึกว่าจะเป็นสมบัติวิเศษล้ำค่าอะไรเสียอีก ที่ไหนได้กลับกลายเป็นคนเสียอย่างนั้น อ้อ ไม่สิ ยังระบุไม่ได้ว่าเป็นคนหรือเปล่า

จะว่าไป ดวงของเขามันมีปัญหาอะไรหรือเปล่านะ? ทำไมออกมาข้างนอกทีไรต้องได้เก็บเด็กโหลิกลับไปทุกที? เขาคือบุรุษผู้ครอบครองระบบเชียวนะ! สิ่งที่เขาควรเก็บได้มันควรจะเป็นของวิเศษแห่งฟ้าดินอันล้ำค่าไม่ใช่หรือไง? อีกอย่างคือ ทำไมตัวตนปริศนานั่นถึงต้องจับตัวเด็กน้อยคนนี้มาด้วย? หรือว่า... โอ้โห ไอ้เจ้าโรคจิตบ้าโลลิ! เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนก็เผยสีหน้ารังเกียจออกมาทันที และเริ่มด่าทอตัวตนปริศนาในใจ

ตัวตนปริศนา: ? ข้าเจ้า!

ในขณะที่เขากำลังบ่นอยู่ในใจ หูจิ่วเกอที่อยู่ข้างกายกลับส่งเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจ “เผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์! ถึงกับเป็นเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์! สวรรค์มนุษย์เอ๋ย! นี่คือเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ตัวเป็นๆ เลยนะ!” เมื่อได้ยินเสียงอันตื่นเต้นของนาง เจียงหย่วนก็ถึงกับอึ้งค้าง เพราะเขาไม่เคยได้ยินชื่อเผ่าพันธุ์นี้มาก่อนเลย จึงถามออกไปด้วยความฉงน “เผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์? หมายความว่าอย่างไรล่ะนั่น?”

หูจิ่วเกอผู้ตื่นเต้นหันกลับมาเห็นใบหน้าอันมึนงงของเขา นางจึงระงับอารมณ์ตื่นเต้นลงแล้วเริ่มอธิบายอย่างใจเย็น สรุปสั้นๆ คือ เผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์เคยเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ของพิภพชางหลัน และเผ่าพันธุ์นี้ครอบครองวิชาลับอันแปลกประหลาดและทรงพลัง นั่นคือ "วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์" แม้ "วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์" นี้จะไม่มีผลต่อนักบำเพ็ญเพียรโดยตรง ทว่าหากใช้กับสมบัติวิเศษ โอสถ ผ้ายันต์ หรือแม้กระทั่งค่ายกลอาคม มันสามารถยกระดับประสิทธิภาพของสิ่งเหล่านั้นให้สูงขึ้นได้หลายส่วนเลยทีเดียว! หากเป็นยอดฝีมือของเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ลงมือเอง ผลลัพธ์อาจพุ่งสูงขึ้นถึงเท่าตัว! ยามเอ่ยถึงตรงนี้ น้ำเสียงของหูจิ่วเกอยังคงเต็มไปด้วยความปรารถนา ทว่าหัวข้อถัดมากลับเริ่มหนักอึ้งขึ้น เพราะวิชาลับนี้มีเพียงเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่ใช้ได้ และเผ่านี้ไม่ชอบการสู้รบปรบมือกับใคร...

 *********

หมายเหตุจากผู้เขียน : ผู้แต่งไม่ได้เป็นโลลิคอนนะจ๊ะ โปรดทราบโดยทั่วกัน (ทำสีหน้าจริงจัง) (เน้นย้ำซ้ำๆ) (ถึงจะไม่มีเหตุผลแต่ก็พูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำ)