บทที่ 56 เร้นกายพันปี

เผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ไม่ชอบการสู้รบปรบมือ ส่วนใหญ่มักอาศัยอยู่ในมิติที่ไม่มีใครล่วงรู้ ทว่าเผ่าพันธุ์ที่ครอบครองวิชาลับอันมหัศจรรย์และทรงพลังถึงเพียงนี้ มีหรือที่เผ่าพันธุ์อื่นจะไม่หวั่นไหว? ใครบ้างไม่อยากจะครอบครองพลังนี้ไว้ในมือของตนเอง?

ด้วยเหตุนี้เมื่อหนึ่งพันปีก่อน เผ่ามนุษย์ เผ่าปีศาจ รวมถึงเผ่าอนารยชน และเผ่ามาร สี่เผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในพิภพชางหลันจึงวางแผนที่จะร่วมมือกัน เพื่อจับกุมเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์แล้วค่อยมาจัดสรรผลประโยชน์กันในภายหลัง อย่างไรเสีย นี่ก็นับเป็น "อาวุธสังหาร" ชิ้นใหญ่! หากเผ่าพันธุ์ใดได้รับความช่วยเหลือจากเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ พละกำลังของพวกเขาย่อมพุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาล กระทั่งสามารถครอบครองความเป็นใหญ่ในโลกใบนี้ได้เลยทีเดียว! ดังนั้นทั้งสี่เผ่าพันธุ์จึงไม่มีใครยอมให้อีกฝ่ายได้ครอบครองเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ไปเพียงผู้เดียว

ทว่าผลปรากฏว่ายังไม่ทันจะได้ลงมือ เรื่องราวกลับรั่วไหลเสียก่อน บรรพชนเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์เมื่อทราบข่าวก็โกรธจัด จึงพาคนทั้งเผ่าหายสาบสูญไปจากพิภพชางหลันโดยสิ้นเชิง นับแต่นั้นมาก็ล่วงเลยมานานนับพันปี ในระหว่างนั้นไม่มีเผ่าพันธุ์ใดหาเบาะแสหรือร่องรอยการมีอยู่ของเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ได้เลย ราวกับว่าเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ได้จากโลกใบนี้ไปแล้ว

หลังจากนั้น เมื่อเกิด "การรุกรานจากต่างโลก" ขึ้น โดยปราศจากความช่วยเหลือจากเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ พละกำลังของแต่ละเผ่าพันธุ์จึงลดถอยลงอย่างเห็นได้ชัด แม้จะสามารถคว้าชัยชนะมาได้สำเร็จ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยความสูญเสียอย่างหนักหนาสาหัส ทำให้เผ่าพันธุ์เหล่านี้ต่างพากันเสียใจในภายหลัง ว่าเหตุใดในตอนนั้นถึงถูกความโลภบังตาจนบีบคั้นให้เผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ต้องหนีไป ทว่าทุกอย่างก็สายเกินแก้ ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามกระจายข่าวสารเพียงใด เพื่อแสดงความจำนงว่าจะชดเชยและหวังจะได้รับคำอโหสิกรรมจากเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ แต่จนถึงปัจจุบัน ก็ยังไม่เกิดผลใดๆ ทั้งสิ้น

หลังจากฟังเรื่องราวที่หูจิ่วเกอเล่า เจียงหย่วนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จ้องมองเด็กหญิงที่ยังไม่ฟื้นคืนสติเบื้องหน้า วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ ไม่รู้ว่าหากเขาอาศัยพรสวรรค์ในการเรียนรู้อันเหนือชั้นของตนเอง จะสามารถเรียนรู้วิชานี้มาไว้ในมือได้หรือไม่?

ท่าทีที่นิ่งสงบของเจียงหย่วนทำให้หูจิ่วเกอที่อยู่ข้างกายเกิดความสงสัย นางอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความใคร่รู้ "มนุษย์เอ๋ย ทำไมเจ้าถึงดูไม่ค่อยตื่นเต้นเลยล่ะ?”

“นี่คือเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ที่หายสาบสูญไปนานนับพันปีเชียวนะ! การครอบครองนางได้ ก็หมายถึงการครอบครองวจนะจิตศักดิ์สิทธิ์!”

“เจ้าลองคิดดูให้ดีสิ... โอ๊ย!" ยังพูดไม่ทันจบคำ หูจิ่วเกอก็ถูกเจียงหย่วนดีดมะเหงกเข้าที่หน้าผากหนึ่งที

ทำให้นางต้องมองเขาด้วยสายตาน่าสงสารน้ำตาคลอเบ้า แววตาใบหน้านั้นราวกับจะถามว่า: "ตีข้าทำไม? ข้าพูดอะไรผิดหรือ?" เมื่อเห็นดังนั้น เจียงหย่วนจึงยื่นมือไปลูบศีรษะนางเบาๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ก็เพราะปฏิกิริยาแรกของพวกเจ้ามีความคิดแบบนี้นี่แหละ เผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ถึงได้เลือกที่จะเร้นกายหนีไปนานนับพันปี"

หูจิ่วเกอไม่ใช่คนโง่ นางเข้าใจความหมายในคำพูดของเจียงหย่วนได้ในทันที นั่นสินะ หลังจากผ่านไปพันปีจนได้มาพบกับเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง กลับไม่คิดที่จะสร้างไมตรีต่อกัน ทว่าปฏิกิริยาแรกกลับเป็นการคิดจะควบคุมและใช้งานนางเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง ขนาดตัวนางยังเป็นเช่นนี้ แล้วคนอื่นจะเหลืออะไร? เมื่อคิดได้ดังนั้น หูจิ่วเกอก็ลู่หูสีชมพูลงด้วยความสลดพลางตอบกลับอย่างละอายใจ "ขอโทษนะมนุษย์ ข้าผิดไปแล้ว"

เมื่อเห็นท่าทางของนาง เจียงหย่วนก็ไม่นึกว่านางจะยอมรับผิดอย่างเด็ดเดี่ยวและรวดเร็วถึงเพียงนี้ โดยไม่มีความโอหังของยอดฝีมือขอบเขตทะยานเซียนเลยแม้แต่น้อย ทว่าก็เพราะนางมีนิสัยเช่นนี้แหละ เขาถึงได้อยู่ร่วมกับนางได้อย่างราบรื่นถึงเพียงนี้ เจียงหย่วนจึงยิ้มพลางลูบศีรษะนางอีกครั้ง แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "อืม รู้ตัวว่าผิดแล้วแก้ไข ก็นับว่ายอดเยี่ยมที่สุดแล้ว”

“ฮี่ฮี่~" เมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามืออันอบอุ่นที่ลูบไล้อยู่บนศีรษะ หูจิ่วเกอก็ส่งเสียงครางอย่างพึงพอใจในลำคอ

หลังจากลูบหัวนางอยู่ครู่หนึ่ง เจียงหย่วนก็ละมือกลับมาให้ความสนใจกับเด็กหญิงเบื้องหน้า เขาเอื้อมมือไปกุมมือน้อยๆ ของนาง ถ่ายเทพลังวิญญาณเพื่อตรวจสอบสภาพร่างกาย พบว่านอกจากพลังวิญญาณจะเหือดแห้งแล้ว จุดตันเถียนยังจวนเจียนจะแตกสลาย ตบะไม่เหลือแม้แต่อันเดียว และสัมผัสสวรรค์ถูกปิดผนึกไว้ ทว่ารากฐานยังสมบูรณ์ดี เพียงแค่ใช้เวลาพักฟื้นก็สามารถฟื้นฟูกลับมาได้ กระดูกแตกหัก บาดแผลภายในและภายนอกปรากฏชัด จินตนาการได้เลยว่าเด็กหญิงคนนี้ต้องผ่านการต่อสู้อันแสนสาหัสมาเพียงใด ด้วยสภาพของนางในตอนนี้ แม้แต่สามัญชนทั่วไปก็สามารถจับกุมนางได้อย่างง่ายดาย

เจียงหย่วนย่อมไม่อาจนิ่งดูดาย เพราะลึกๆ แล้วเขาก็ช่วยเหลือนางโดยมีจุดประสงค์แฝงอยู่ ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร เขาหยิบโอสถรักษาอาการบาดเจ็บออกมาให้นางกิน เมื่อยืนยันว่าบาดแผลภายนอกและภายในกำลังเริ่มฟื้นฟู เจียงหย่วนจึงค่อยๆ อุ้มนางขึ้นอย่างระมัดระวัง เขาคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะแปะยันต์จำแลงกายลงบนตัวเด็กหญิง ทันทีที่ยันต์สำแดงผล เด็กหญิงก็เปลี่ยนรูปลักษณ์กลายเป็นเด็กหญิงธรรมดาที่มีผมสีทอง ในพิภพแห่งการบำเพ็ญเพียร แม้ผมสีทองจะพบเห็นได้ไม่บ่อยนัก ทว่าก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีเลย

หลังจากจัดการการป้องกันเสร็จ เจียงหย่วนก็ใช้สัมผัสสวรรค์ตรวจสอบรอบบริเวณอีกครั้ง เมื่อยืนยันว่าไม่มีสิ่งใดตกค้าง จึงพาจิ้งจอกสีชมพูมุ่งหน้าออกจากเทือกเขา ยามมาถึงหน้าค่ายกลที่อยู่ชั้นนอกสุด เนื่องจากมันได้รับแรงกระแทกจากการโจมตีของเจียงหย่วนไปเต็มๆ ค่ายกลแห่งนี้จึงอยู่ในสภาพรุ่งริ่ง จวนเจียนจะพังทลาย ก่อนจะสลายไปต่อหน้าต่อตาเขา ทว่าทันทีที่ค่ายกลมลายหายไป เจียงหย่วนก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันทรงพลังหลายสายที่กำลังมุ่งหน้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว

สถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด เพราะเขารู้ดีว่าความเคลื่อนไหวที่ตนก่อขึ้นนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด ทว่าเจียงหย่วนไม่ได้หลบหนี เขาเพียงยืนรออยู่ที่เดิมอย่างสงบ เพียงไม่กี่อึดใจ กลิ่นอายอันทรงพลังเหล่านั้นก็มาหยุดลงตรงหน้าเขา ล้วนเป็นขุมกำลังในท้องถิ่นทั้งสิ้น ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดคือท่านเจ้าเมือง ตบะบรรลุถึงขอบเขตหลอมจิตเทวะขั้นที่เก้าชั้นสมบูรณ์

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้เปิดปากสอบถาม เจียงหย่วนก็หยิบป้ายศิษย์สืบทอดที่ซือจุนมอบให้ขึ้นมา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ศิษย์สืบทอดแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนี สถานการณ์ที่นี่ถูกข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว”

“รบกวนพวกท่านเตรียมเรือเหาะวิญญาณสำหรับเดินทางกลับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ให้ข้าด้วย"

พูดจบ เขาก็ไม่ได้เก็บงำกลิ่นอาย ปล่อยตบะขอบเขตหลอมจิตเทวะขั้นที่สี่ระดับสมบูรณ์ออกมาให้เหล่าผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นเห็นอย่างชัดเจน ศิษย์สืบทอดแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนี ทั้งยังมีตบะถึงขอบเขตหลอมจิตเทวะขั้นที่สี่ ฐานะและพละกำลังเช่นนี้ ทำให้เหล่าผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นที่เดิมทีมาด้วยท่าทีฮึดฮัด พลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นประจบประแจงในทันที พลางเอ่ยเอาใจว่า "นึกไม่ถึงว่าจะเป็นศิษย์จากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ลงมือจัดการ นับเป็นวาสนาของเมืองเทียนหลิงของพวกเราจริงๆ ข้าขอเป็นตัวแทนชาวเมืองเทียนหลิงขอบคุณในความช่วยเหลือของท่านครับ”

“นั่นสิครับ ศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์มาเยือนที่นี่ นับเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลพวกเราจริงๆ~”

“ไม่ทราบว่าท่านรีบร้อนจะจากไปหรือไม่? หากไม่รีบนัก โปรดให้พวกเราได้ต้อนรับขับสู้ท่านอย่างเต็มที่เถิดครับ~"

เมื่อมองดูท่าทางและถ้อยคำประจบสอพลอของคนเหล่านี้ เจียงหย่วนก็ได้แต่ทอดถอนใจในใจ นี่คือความสะดวกสบายที่ได้มาจากฐานะและตำแหน่ง หากเป็นเขาเมื่อไม่กี่เดือนก่อน เกรงว่าพวกเขาคงจะมองเขาด้วยสายตาที่สูงส่งเพียงเพราะพละกำลัง แต่ก็คงแค่เหลือบมองเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

เขาสลัดความคิดทิ้ง เจียงหย่วนส่ายหน้าเบาๆ พลางตอบกลับเสียงเรียบ "ไม่จำเป็นครับ บททดสอบที่ซือจุนมอบหมายเสร็จสิ้นแล้ว ข้าต้องกลับไปรายงานผล ไม่ขอรบกวนทุกท่าน”

“ได้ครับๆ ข้าจะรีบจัดเตรียมเรือเหาะวิญญาณให้ท่านเเดี๋ยวนี้เลย"

ดังนั้นเจียงหย่วนจึงได้รับการห้อมล้อมจากเหล่าผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นกลับเข้าสู่เมืองเทียนหลิง แม้จะบอกว่าเตรียมเรือเหาะให้เร็วที่สุด ทว่าเรือเหาะวิญญาณไม่ใช่ผักปลาในตลาดที่จะจัดหามาได้ในทันที เจียงหย่วนจึงต้องพักรออยู่ที่นี่อีก 3 วัน ถึงจะสามารถนั่งเรือเหาะกลับสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้ ทว่าเขาก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นมากนัก...