บทที่ 57 "วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์"

ในยามนี้เจียงหย่วนให้ความสำคัญกับเรื่องที่ว่าเด็กหญิงคนนี้จะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่เสียมากกว่า เขารู้สึกใคร่รู้อย่างยิ่งเกี่ยวกับ "วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์" ที่หูจิ่วเกอกล่าวถึง หากเขาสามารถเรียนรู้วิชาลับนี้ได้ "ความเชี่ยวชาญรอบด้าน" ของเขาก็จะเปรียบเสมือนเสือติดปีกอย่างแท้จริง

ภายใต้การดูแลอย่างพิถีพิถันของเจียงหย่วน ในคืนวันที่สอง เด็กหญิงก็เริ่มมีการตอบสนองเสียที นางลืมตาที่ยังคงดูพร่ามัวขึ้นมา พลางมองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวด้วยความสับสน ในตอนนั้นเอง เงาร่างอันดูดีของชายหนุ่มก็ปรากฏสู่สายตาของนาง พร้อมด้วยน้ำเสียงแสดงความห่วงใย

"เจ้าฟื้นแล้วหรือ รู้สึกอย่างไรบ้าง?"

เมื่อได้ยินดังนั้น เด็กหญิงอ้าปากค้างเล็กน้อย เมื่อดึงสติกลับมาได้ใบหน้าเล็กๆ นั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที ก่อนจะโพล่งออกมา "เผ่ามนุษย์!" นางกวาดสายตามองไปรอบๆ อีกครั้ง จากนั้นก็หลับตาลงอย่างยอมรับชะตากรรมพลางเอ่ยว่า "มนุษย์เอ๋ย ฆ่าข้าเสียเถิด ข้าไม่มีวันยอมตกเป็นทาสของเจ้าเด็ดขาด!"

ประโยคนี้ไม่ต่างอะไรกับคำกล่าวที่ว่า "อึก! ฆ่าข้าเถอะ" ทำเอาเจียงหย่วนเผยสีหน้าเอือมระอาถึงขีดสุด เขาเกลือกตาหนึ่งครา ตัดสินใจไม่แสดงละครต่อ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หุบปากซะยายหนู ข้าขี้เกียจจะมาพูดจาไร้สาระกับเจ้า ข้าจะบอกเจ้าเพียงเรื่องเดียว”

“ชีวิตของเจ้าข้าเป็นคนช่วยไว้ ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาเป็นทาสอะไรทั้งนั้น ข้าต้องการเพียงให้เจ้าสอน 'วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์' ให้ข้า”

“เวลาหนึ่งเดือน ไม่ว่าข้าจะเรียนรู้มันได้หรือไม่ ข้าจะปล่อยเจ้าไปแน่นอน"

สำหรับคนแปลกหน้า เจียงหย่วนไม่เคยคิดจะตามใจ มีอะไรเขาก็พูดออกไปตรงๆ หูจิ่วเกอที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ พยักหน้าเห็นพ้อง นางรู้สึกว่านี่แหละคือตัวเขาที่นางรู้จัก~

เด็กหญิงผู้เป็นคู่สนทนาอึ้งไปครู่ใหญ่ เมื่อได้สติจึงลืมตาขึ้นมองเขาเพื่อยืนยันลองเชิง "จะ... จริืงหรือ? ง่ายๆ แค่นี้เองหรือ?”

“ใช่ ง่ายๆ แค่นี้แหละ”

“ตกลง ตามนั้น! ทว่าเจ้าต้องสาบานต่อมรรคาฟ้าด้วย!"

นอกจากตัวเขาแล้ว หูจิ่วเกอที่อยู่ข้างๆ ก็ต้องร่วมสาบานต่อมรรคาฟ้าด้วยเช่นกัน เมื่อเห็นข้อเรียกร้องนี้ เจียงหย่วนไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย เขาทำการสาบานต่อมรรคาฟ้าต่อหน้าเด็กหญิงทันที หูจิ่วเกอเองก็ทำเช่นเดียวกัน ระบุว่าหลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน ไม่ว่าเขาจะเรียนรู้ได้หรือไม่ก็จะปล่อยนางไป และจะไม่ยอมให้ใครมาจับตัวนางกลับมา รวมถึงจะไม่บอกเล่าเรื่องการมีอยู่ของนางให้คนอื่นรู้ และห้ามทำร้ายนางเด็ดขาด!

เมื่อเห็นดังนั้น เด็กหญิงจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางขยับตัวนั่งลงแล้วเริ่มแนะนำตัว "มนุษย์ ข้าชื่อเซิ่งหนิงหนิง เจ้าจำเพียงชื่อข้าไว้ก็พอ เรื่องอื่นไม่สะดวกจะเปิดเผย" เจียงหย่วนไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเซิ่งหนิงหนิงมากนัก เขาแนะนำตัวเองกลับไปทันที "ข้าชื่อเจียงหย่วน ส่วนจิ้งจอกข้างๆ นี้คือเพื่อนของข้า นามว่าหูจิ่วเกอ”

“เอาล่ะ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา พวกเราเริ่มกันเลยเถอะ"

เผ่ากับการเร่งเร้าของเขา เซิ่งหนิงหนิงไม่ได้คัดค้าน นางเริ่มลงมือสอนอย่างจริงจัง ทว่าลึกๆ ในใจของนางนั้น ความจริงนางไม่ได้ใส่ใจเลยว่าเจียงหย่วนจะเรียนรู้ได้หรือไม่ อย่างไรเสีย "วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์" ที่ถูกขนานนามว่าเป็นวิชาลับเฉพาะของเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์นั้น ย่อมต้องอาศัยสายเลือดของเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นถึงจะใช้งานได้ เผ่าพันธุ์อื่นไม่มีทางเรียนรู้ได้! การพยายามศึกษาก็เป็นเพียงการเสียเวลาเปล่าเท่านั้น มิเช่นนั้น เผ่าพันธุ์อื่นจะร่วมมือกันเพื่อวางแผนเล่นงานเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ทำไมกัน? แล้วนางจะพาคนในเผ่าหลบซ่อนตัวอยู่ในโลกขนาดเล็กและเร้นกายหนีไปนานนับพันปีเพื่ออะไร? หากไม่ใช่เพราะในจักรวาลดารา นางไปล่วงเกินเจ้าคนน่าตายคนนั้นเข้า ตัวนางจะถูกเผ่ามนุษย์จับตัวมาได้อย่างไร? แต่ตอนนี้ทำได้เพียงหลอกล่อเขาไว้ก่อน แล้วค่อยหาทางหลบหนีในภายหลัง

เมื่อคิดได้ดังนั้น เซิ่งหนิงหนิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จ้องมองเจียงหย่วนที่อยู่ตรงหน้าแล้วเอ่ยเสียงเบา "ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ตั้งใจฟังให้ดี”

“อืม" เจียงหย่วนพยักหน้า นั่งตัวตรงรวบรวมสมาธิแน่วแน่ หูจิ่วเกอเองก็อดไม่ได้ที่จะเงี่ยหูฟังด้วยความอยากรู้ว่า "วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์" ในตำนานคืออะไร

เซิ่งหนิงหนิงกระแอมไอเล็กน้อยก่อนจะเริ่มบรรยาย "วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่สิ่งของที่ไร้ชีวิต และไม่ใช่พลังวิญญาณ แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า จิตศักดิ์สิทธิ์”

“ดังนั้น ก้าวแรกของการเรียนรู้วิจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ คือการสร้างสายสัมพันธ์กับจิตศักดิ์สิทธิ์ให้ได้”

“เพราะฉะนั้นมนุษย์เอ๋ย เจ้าสัมผัสได้หรือไม่ว่ารอบตัวเจ้ามีจุดแสงสีทองเล็กๆ อยู่บ้างไหม?"

ยามที่นางเอ่ยถึงตรงนี้ น้ำเสียงที่เรียบเฉยแฝงไปด้วยความภาคภูมิใจ นางปรายตาองเจียงหย่วนด้วยสายตาดูแคลน มั่นใจเต็มร้อยว่าเขาไม่มีทางสัมผัสได้แน่นอน ปราศจากสายเลือดของเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ จะสัมผัสถึง "จิตศักดิ์สิทธิ์" ได้อย่างไร? ฝันไปเถอะ หึ~

ทว่าเจียงหย่วนกลับเมินเฉยต่อท่าทางของ "ยัยเด็กแสบ" ตรงหน้า ตรงกันข้ามเขากลับเผยสีหน้าเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งออกมา ตามที่เซิ่งหนิงหนิงอธิบายมา เขาพอจะรู้แล้วว่า จุดแสงสีทองเล็กๆ ที่มักจะปะปนอยู่ยามที่เขาดูดซับพลังวิญญาณเป็นระยะๆ นั้นคืออะไร นับตั้งแต่ถูกระบบช็อตไฟฟ้า เจียงหย่วนก็เริ่มสัมผัสถึงจุดแสงสีทองเหล่านี้ได้ เพียงแต่ในตอนแรกมันค่อนข้างเลือนราง ทว่าเมื่อจำนวนครั้งที่ถูกระบบช็อตไฟฟ้าเพิ่มมากขึ้น เขาก็ยิ่งสัมผัสถึงจุดแสงสีทองเหล่านี้ได้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ แต่เนื่องจากจุดแสงสีทองเหล่านั้นไม่ได้ส่งผลกระทบใดๆ ทั้งในทางบวกหรือทางลบต่อเขา เขาจึงเมินมันไปโดยตลอด ยามนี้เมื่อได้ฟังคำบรรยายของเซิ่งหนิงหนิง เจียงหย่วนจึงเริ่มเข้าใจประจักษ์แจ้ง

ส่วนสาเหตุที่เป็นเช่นนี้นั้น เขาเชื่อมั่นว่าต้องมีความเกี่ยวข้องกับ "อัสนีต้นกำเนิด" ที่ตัวตนปริศนาตะโกนออกมาอย่างหวาดกลัวก่อนตายแน่นอน อัสนีต้นกำเนิด แค่ชื่อก็ฟังดูเหนือชั้นสุดๆ แล้ว เจียงหย่วนไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ลึกๆ เขารู้สึกว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับมรรคาฟ้า และเขายังเชื่ออีกว่าซือจุนของเขาน่าจะพอรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง อย่างไรเสียท่านผู้อาวุโสก็เป็นยอดฝีมือทางด้าน "วิชาอสนี" อยู่แล้ว!

สำหรับเรื่องที่เขามั่นใจว่าเกี่ยวข้องกับระบบนั้น ย่อมเป็นเพราะเขาไม่ใช่คนโง่ แค่ถูกช็อตไฟฟ้าครั้งเดียวก็ทำให้รากปราณผลัดเปลี่ยนได้ แถมยังปลุกพลังกายาศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาได้อีก สายฟ้าจากระบบนี้ย่อมไม่ใช่สิ่งธรรมดาสามัญแน่นอน แม้เจียงหย่วนจะดีใจที่สามารถเรียนรู้ "วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์" ได้ ทว่าภายนอกเขายังคงนิ่งสงบ แสดงท่าทีเป็นศิษย์ผู้ถ่อมตัวใคร่รู้ เพราะใครจะไปรู้ว่าหากอีกฝ่ายรู้ว่าเขาเรียนรู้ได้ จะแอบเล่นตลกอะไรในภายหลัง หรือจะกั๊กวิชาไว้บ้างไหม? หากสุดท้ายได้วิชาที่ขาดๆ เกินๆ มา เขาจะไม่เสียเวลาเปล่าหรือ? ฉะนั้นตอนนี้เขายังหัวเราะไม่ได้ อย่างน้อยที่สุดต้องได้รับวิชาที่สมบูรณ์เสียก่อนถึงจะหัวเราะออกมาได้

หึหึ~ เมื่อคิดได้ดังนั้น มุมปากของเจียงหย่วนก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ หากเป็นคนที่สนิทสนมกันอยู่ที่นี่แล้วเห็นรอยยิ้มนี้ ย่อมรู้ดีว่าเจ้าคนเจ้าเล่ห์คนนี้กำลังวางแผนร้ายบางอย่างอยู่แน่นอน และหูจิ่วเกอที่อยู่ข้างกายเขามานานพอสมควร ก็เข้าใจความหมายของสีหน้านี้เช่นกัน นางไม่ได้ส่งเสียงเตือน เพียงแต่ส่งสายตาเวทนาไปทางเซิ่งหนิงหนิงแวบหนึ่ง จากนั้นนางก็ขดตัวลงนอนพักผ่อนเพื่อบำเพ็ญเพียรอยู่ข้างๆ ในเมื่อนางสัมผัสไอ้จุดแสงสีทองอะไรนั่นไม่ได้ ก็อย่าได้เสียเวลาไปกับมันเลย

เวลาต่อมา เซิ่งหนิงหนิงไม่ได้สนใจว่าเจียงหย่วนจะฟังเข้าใจหรือไม่ นางเพียงบรรยายไปตามลำดับ จุดไหนที่ซับซ้อนนางก็จะหยุดอธิบายเพิ่มเติม แล้วจึงพูดต่อไป สำหรับนางแล้ว การทบทวนใหม่ตั้งแต่ต้นถือเป็นการทบทวนพื้นฐานไปในตัว อย่างไรเสียมนุษย์คนนี้ก็เรียนรู้ไม่ได้อยู่แล้ว~