บทที่ 58 บุรุษผู้แสดงสีหน้า "ทุกอย่างเป็นไปตามแผน"

เวลาต่อจากนั้น เจียงหย่วนทุ่มเทให้กับการรับฟังความรู้เรื่อง "วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์" จากปากของเด็กหญิงโลลิผมทองตรงหน้า เขาดูดซับข้อมูลเหล่านั้นราวกับฟองน้ำที่แห้งขอด ทว่าภายนอกกลับแสร้งแสดงสีหน้าสงสัยเจ็ดส่วน ไม่เข้าใจอีกสามส่วนออกมา ทุกครั้งที่เซิ่งหนิงหนิงเห็นสีหน้าอันคุ้นเคยนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงตอนที่เห็นสีหน้าแบบเดียวกันบนใบหน้าของเผ่าพันธุ์อื่นยามที่นางเคยสอน นางจึงเผยรอยยิ้มออกมาด้วยอารมณ์ที่ดียิ่ง

ในมุมมองของนาง สิ่งที่คนผู้นี้พยายามทำล้วนเป็นเรื่องเสียเปล่า บางทีนางอาจไม่จำเป็นต้องหนีด้วยซ้ำ แค่รอให้ครบหนึ่งเดือนก็สามารถจากไปได้แล้ว~ รอยยิ้มของเซิ่งหนิงหนิงนั้นน่ารักมาก ทว่าเจียงหย่วนกลับเมินเฉย ความคิดในหัวของเขาแล่นพล่านไปไกล ถูกต้อง ใช่แล้ว แบบนั้นแหละ บอกความรู้ออกมาให้หมด~ หึหึหึ~

ในยามนี้จิตใจของเขาดูมืดดำราวกับบุรุษที่กำลังแสดงสีหน้า "ทุกอย่างเป็นไปตามแผน" ทว่าการเรียนการสอนต้องหยุดชะงักลงชั่วคราว เนื่องจากเรือเหาะวิญญาณที่จะพากลับสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนีมาถึงแล้ว เมื่อขึ้นมาบนเรือเหาะ ผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นได้จัดเตรียมห้องพักรับรองพิเศษไว้ให้ ซึ่งมีพื้นที่กว้างขวางกว่าปกติมาก เจียงหย่วนไม่ได้ใส่ใจเรื่องความสะดวกสบายพวกนั้น เมื่อเข้าสู่ห้องพัก เขาก็ให้เซิ่งหนิงหนิงเริ่มสอนบทเรียนต่อทันที เวลาหนึ่งสัปดาห์ผ่านพ้นไปอย่างเงียบเชียบ

เซิ่งหนิงหนิงได้บรรยายความรู้เกี่ยวกับวจนะจิตศักดิ์สิทธิ์จนครบถ้วนรอบหนึ่งแล้ว นางมองดูเจียงหย่วนที่มีสีหน้า "มึนงง" พลางเอ่ยยิ้มๆ "หึหึ~ มนุษย์เอ๋ย ไม่ทราบว่าเจ้าเรียนรู้ไปถึงไหนแล้ว?”

“หากมีข้อสงสัยตรงไหนบอกออกมาได้นะ ข้ายินดีจะไขข้อข้องใจให้"

ทว่าผลที่ออกมากลับทำให้นางต้องประหลาดใจ เมื่อเจียงหย่วนมีคำถามสองสามข้อที่ต้องการคำตอบจริงๆ และทันทีที่นางได้ยินคำถามเหล่านั้น หัวใจของนางก็กระตุกวูบด้วยความตกใจ เพราะคำถามที่มนุษย์ตรงหน้าถามออกมา ล้วนเป็นจุดสำคัญและหัวใจหลักของวจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิ้น ชั่วพริบตานั้น ความคิดอันหาญกล้าอย่างยิ่งก็ผุดขึ้นในสมองของเซิ่งหนิงหนิง

นางลอบกลืนน้ำลาย จ้องมองมนุษย์ตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่แน่ใจ ความคิดในใจปั่นป่วนไปหมด ไม่... เป็นไปไม่ได้หรอก เผ่าพันธุ์อื่นจะเรียนรู้วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร? ต้องรู้ก่อนว่าเผ่าพันธุ์อื่นแม้แต่ก้าวแรกของวจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ก็ยังทำไม่ได้เลย แล้วจะเรียนรู้จนเข้าใจได้อย่างไร? คงเป็น... คงเป็นเพราะข้าคิดมากไปเอง

เมื่อคิดได้ดังนั้น เซิ่งหนิงหนิงจึงลอบกลืนน้ำลายอีกครั้ง แม้ในใจจะบังเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ ทว่าบนใบหน้าเล็กๆ ของนางยังคงราบเรียบ รักษาท่าทีจองหองเอาไว้เช่นเดิม จากนั้นนางก็เริ่มอธิบายไขข้อข้องใจในคำถามที่เจียงหย่วนถามออกมา เมื่อเซิ่งหนิงหนิงอธิบายจบทั้งหมด เจียงหย่วนก็นั่งนิ่งหลับตาลง เริ่มทำการย่อยสลายสิ่งที่ได้รับมาตลอดช่วงเวลานี้

เมื่อเห็นภาพนั้น เซิ่งหนิงหนิงก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ นางนั่งลงด้านข้าง หยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบคำหนึ่ง พูดตามตรง ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมานางค่อนข้างใช้ชีวิตอย่างสุขสบายทีเดียว นอกจากต้องบรรยายให้มนุษย์ผู้นี้ฟังทุกวันแล้ว การต้อนรับขับสู้อื่นๆ อีกฝ่ายก็ไม่เคยขาดตกบกพร่อง ไม่ได้ปฏิบัติกับนางเหมือนนักโทษ แต่เหมือนแขกผู้มาเยือนเสียมากกว่า หากเป็นเมื่อหนึ่งพันปีก่อน เซิ่งหนิงหนิงคงคิดว่าการต้อนรับเช่นนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดา เพราะเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ที่ครอบครอง "วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์" ไม่ว่าจะไปที่เผ่าไหนล้วนได้รับการต้อนรับเยี่ยงแขกผู้ทรงเกียรติ ทว่ายามนี้สถานการณ์เปลี่ยนไป นางยังคงต้องระมัดระวังตัวไว้ก่อน

นอกจากนี้ เนื่องจากช่วงเวลาที่ผ่านมาเจียงหย่วนมุ่งความสนใจไปที่วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์เพียงอย่างเดียว รายงานการทำภารกิจสำเร็จจึงตกเป็นหน้าที่ของหูจิ่วเกอแทน นางใช้หยกสื่อสารรายงานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเทือกเขาจี้อ้านให้ไป๋หยินเสวี่ยที่อยู่ไกลออกไปนับพันหลี่ได้รับทราบอย่างละเอียดทุกขั้นตอน เมื่อได้ยินว่าการหาประสบการณ์ของลูกศิษย์ผิดเพี้ยนไปจากที่นางวางแผนไว้โดยสิ้นเชิง นางจึงเริ่มซักไซ้หูจิ่วเกอถึงสถานการณ์สำคัญอื่นๆ

ก่อนจะตอบคำถาม หูจิ่วเกอเหลือบมองเจียงหย่วนที่กำลังตั้งใจศึกษาอยู่ นางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ตัดสินใจไม่บอกเรื่องการมีอยู่ของเซิ่งหนิงหนิงออกไป ทว่ารายงานเพียงเรื่องของไข่โลหิตแทน เพราะในมุมมองของนาง ผลประโยชน์สูงสุดของเจียงหย่วนคือสิ่งที่นางปรารถนาจะได้เห็น นางไม่อาจรับประกันได้ว่า หากไป๋หยินเสวี่ยรู้ว่าเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ที่เร้นกายไปพันปีปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ซ้ำยังอยู่ข้างกายเจียงหย่วน อีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยาอย่างไร จะมีความคิดแบบเดียวกับที่นางเคยคิดในตอนแรกและลงมือทำอะไรด้วยตนเองหรือไม่? หากเป็นเช่นนั้น ย่อมถือเป็นการผิดคำสาบานต่อมรรคาฟ้าที่นางทำร่วมกับเจียงหย่วน และนั่นจะหมายความว่า เส้นทางสู่การเป็นเซียนของนางและเขาจะไม่มีอนาคตอีกต่อไป

เพื่อป้องกันเหตุการณ์นั้น หูจิ่วเกอจึงเลือกที่จะปกปิดเรื่องนี้ไว้ อย่างไรก็ตาม เรื่องการมีอยู่ของไข่โลหิตรวมถึงคำอาฆาตก่อนตายของมัน นางได้รายงานไปตามความจริงทั้งหมด ไป๋หยินเสวี่ยเมื่อได้ยินดังนั้น แววตาสีทองก็ฉายแววเคร่งเครียดขึ้นมาทันที แม้การก้าวขึ้นมาเป็นยอดฝีมือของนางจะเกิดขึ้นในช่วงไม่กี่ร้อยปีมานี้ ทว่านั่นไม่ได้หมายความว่านางจะไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อพันปีก่อน

ยิ่งไปกว่านั้น อาจารย์ของนางคือผู้ที่ผ่านมหาสงครามครั้งนั้นมาด้วยตนเอง นางจึงได้รับรู้ข้อมูลบางส่วนมาจากปากของท่านปู่ทวดบ้าง เมื่อได้ยินว่ามีร่องรอยของสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็น "ผู้บุกรุกจากต่างโลก" เข้าสู่พิภพชางหลัน ไป๋หยินเสวี่ยก็ตระหนักถึงเรื่องหนึ่งได้ในทันที นั่นคือ "ม่านพลังโลก" เกิดรอยรั่วขึ้นแล้ว! หากผู้บุกรุกเหล่านั้นล่วงรู้เรื่องนี้ และใช้จุดนี้เป็นพิกัดในการรุกราน มหาสงครามอันแสนรันทดเมื่อพันปีก่อนย่อมต้องปะทุขึ้นอีกครั้ง!

เมื่อตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ ไป๋หยินเสวี่ยก็รีบนำเรื่องนี้ไปบอกกล่าวแก่หลินหยาชิวผู้เป็นอาจารย์ของตนทันที เมื่อได้รับฟัง ใบหน้าอันอ่อนโยนของหลินหยาชิวก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "เรื่องนี้ไม่ว่าจะเป็นจริงหรือเท็จ ย่อมต้องได้รับการยืนยัน ยายแก่อย่างข้าจะไปดูด้วยตนเองสักรอบ”

“ค่ะ รบกวนซือจุนด้วยนะคะ"

สิ้นคำกล่าว ร่างของหลินหยาชิวก็เลือนหายไปจากจุดนั้น ยามที่นางปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง ร่างของนางก็มาหยุดอยู่ ณ ส่วนลึกของเทือกเขาจี้อ้านที่อยู่ห่างไกลออกไปนับหมื่นหลี่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว แม้เวลาจะผ่านพ้นไปหลายวัน ทว่ากลิ่นคาวเลือดยังคงไม่จางหายไป หลินหยาชิวไม่ได้ใส่ใจเรื่องเหล่านั้น นางก้าวเดินเพียงครั้งเดียวก็มาหยุดอยู่ข้างตำแหน่งเดิมของบ่อโลหิต วินาทีต่อมา สัมผัสสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัวก็กวาดผ่านพื้นที่แห่งนี้อย่างละเอียดราวกับถลกหน้าดิน จากนั้น คิ้วเล็กๆ ของนางก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน

พบบางอย่างแล้ว... รอยแยกมิติ

หลินหยาชิวทะลวงความว่างเปล่าจากไป เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งนางก็มาอยู่เหนือห้วงจักรวาลดาราเสียแล้ว ม่านพลังกึ่งโปร่งใสขนาดมหึมาที่กว้างใหญ่จนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดปรากฏสู่สายตาของนาง นี่คือ "ม่านพลังโลก" ปราการสำคัญที่คอยปกป้องพิภพชางหลันจากการรุกรานของศัตรูภายนอก ภายใต้การกวาดส่องด้วยสัมผัสสวรรค์อันทรงพลังของหลินหยาชิว นางก็พบรอยแยกเล็กๆ ที่ยากจะสังเกตเห็น นางพุ่งตัวไปยังรอยแยกนั้นอย่างรวดเร็ว และพบว่ารอยแยกนี้ถูกใครบางคนแอบซ่อนไว้อย่างจงใจ หากผู้ที่มาไม่ใช่ยอดฝีมือในระดับนาง ย่อมมิอาจตรวจพบร่องรอยนี้ได้เลย แต่นั่นก็หมายความว่า มีผู้บุกรุกจากต่างโลกกลุ่มใหม่กำลังหมายตาพิภพชางหลันอยู่จริงๆ

หลินหยาชิวทบทวนคำบอกเล่าของลูกศิษย์พลางเข้าใจได้ว่า เหลนศิษย์ของนางได้ไปพบเข้าโดยบังเอิญ และจัดการกับผู้บุกรุกที่บาดเจ็บสาหัสซึ่งลอบเร้นเข้ามาได้สำเร็จ จะว่าไป เหลนศิษย์ของนางคนนี้ช่างเป็นผู้ที่มีวาสนาลึกซึ้งเสียจริง ออกมาหาประสบการณ์ก็ยังสามารถกำจัดภัยคุกคามที่ซ่อนเร้นอยู่ได้โดยบังเอิญเช่นนี้~ "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งานเก็บกวาดส่วนที่เหลือ ยายแก่อย่างข้าจะเป็นคนจัดการเอง" หลินหยาชิวพึมพำกับตนเอง ก่อนจะยื่นมือน้อยๆ ออกไป กระแสพลังวิญญาณอันมหาศาลปรากฏขึ้น เข้าปกคลุมและปิดผนึกรอยแยกนั้นอย่างสมบูรณ์