บทที่ 59 ดูไม่ต่างอะไรกับปลาเค็มที่สูญสิ้นความฝัน

รอยแยกของม่านพลังโลกถูกปกคลุมด้วยพลังอันมหาศาลของหลินหยาชิว แต่นี่เป็นเพียงวิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเท่านั้น หากต้องการจะซ่อมแซมรอยแยกนี้ให้สมบูรณ์ ยังคงต้องแจ้งไปยังเหล่ามนุษย์ในภาคกลาง เพื่อให้ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางมาดำเนินการซ่อมแซม หลังจากจัดการซ่อมแซมเบื้องต้นเสร็จสิ้น หลินหยาชิวก็กลับเข้าสู่พิภพชางหลัน เหยียบลงบนผืนแผ่นดินของเทือกเขาจี้อ้าน วินาทีต่อมา นางก็เลือนหายไปอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังภาคกลางของเผ่ามนุษย์

...

ผลกระทบที่ตนเองก่อขึ้นนั้น เจียงหย่วนหาได้ล่วงรู้ไม่ ยามนี้ในใจของเขามีเพียงความมุ่งมั่นที่จะเรียนรู้เท่านั้น ต่อให้เขารู้ เขาก็คงไม่เก็บมาใส่ใจ เพราะเขารู้เจียมตัวดีว่าวิกฤตระดับนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ขอบเขตหลอมจิตเทวะตัวเล็กๆ อย่างเขาจะเข้าไปมีส่วนร่วม หรือกระทั่งแก้ไขได้ ฟ้าถล่มลงมาย่อมมีคนตัวสูงคอยค้ำไว้ เขาควรจะใส่ใจเรื่องการยกระดับตบะของตนเองเสียยังดีกว่า และในช่วงเวลาที่อยู่บนเรือเหาะวิญญาณ เจียงหย่วนก็ได้ทำการ "คั้น" ข้อมูลจากเซิ่งหนิงหนิงจนหมดเปลือก ดูดซับความรู้เกี่ยวกับวจนะจิตศักดิ์สิทธิ์จนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

สีหน้าของเซิ่งหนิงหนิงจากเดิมที่เคยราบเรียบสุขุม เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเหนื่อยล้าและสงสัย มนุษย์ผู้นี้เรียนรู้อะไรไปบ้างแล้วกันแน่? ทำไมถึงมีมนุษย์ที่มีความมุ่งมั่นและกระหายในความรู้ที่ไม่มีทางเรียนรู้ได้มากมายขนาดนี้? นางไม่เข้าใจ! นางคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก! ฮือ! เซิ่งหนิงหนิงส่งเสียงครางประท้วงในใจราวกับสัตว์ตัวน้อยๆ

เวลาล่วงเลยมาจนถึงวันที่ 14 บนเรือเหาะ เจียงหย่วนตื่นขึ้นจากสภาวะหยั่งรู้ จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนต่อหน้าเซิ่งหนิงหนิงที่กำลังทำหน้าเบื่อหน่ายพลางเอ่ยเสียงเรียบ "เอาล่ะ บุญคุณที่ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้ เจ้าได้ชดใช้คืนหมดสิ้นแล้ว”

“ต่อจากนี้เจ้าอยากจะทำอะไรก็เชิญตามสบาย เจ้าเป็นอิสระแล้ว"

ด้วยพรสวรรค์ในการเรียนรู้อันเหนือชั้น เขาประสบความสำเร็จในการครอบครองวจนะจิตศักดิ์สิทธิ์อย่างสมบูรณ์ นอกจากส่วนใหญ่ที่ยังติดข้อจำกัดเรื่องระดับตบะแล้ว ส่วนที่เหลือเขาสามารถใช้งานได้คล่องแคล่วเพียงปลายนิ้ว ท่าทีที่เด็ดขาดของเขาในยามนี้ ทำเอาเซิ่งหนิงหนิงตั้งตัวไม่ติดไปชั่วขณะ เมื่อนางได้สติก็เผยรอยยิ้มร่าออกมา และโพล่งถามออกไปตามสัญชาตญาณ "โอ้? ในที่สุดเจ้าก็ถอดใจแล้วอย่างนั้นหรือ?”

“ข้าบอกเจ้าตั้งนานแล้วว่า หากเจ้าไม่ใช่เผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ ย่อมไม่มีทางครอบครองพลังของวจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ได้หรอก”

“ถ้ารู้แบบนี้แต่แรก เจ้าสู้มาขอร้องข้าให้ช่วยใช้วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์เสริมพลังให้สักสองสามครั้งยังจะดีเสียกว่า"

เซิ่งหนิงหนิงพูดจาเจื้อยแจ้วไปเรื่อยๆ ทว่านางกลับไม่เห็นแววตาแห่งความผิดหวังบนใบหน้าของมนุษย์ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม อีกฝ่ายกลับยิ้มกว้างราวกับสุนัขจิ้งจอกที่ขโมยไก่ได้สำเร็จ วินาทีนั้น ภายในใจของนางพลันเกิดความรู้สึกไม่มั่นคงขึ้นมาอย่างประหลาด และแล้ว ความรู้สึกไม่มั่นคงนั้นก็ได้รับการพิสูจน์

เจียงหย่วนยิ้มกว้างด้วยความยินดีที่ปิดไม่มิด เขาชูมือขึ้นพลางเอ่ยว่า "ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้าหรอก ข้าลงมือเองได้" สิ้นเสียงของเขา บนมือขวาที่ชูขึ้นก็เริ่มปรากฏจุดแสงสีทองเล็กๆ พรั่งพรูออกมา จากนั้นภายใต้สายตาอันไม่อยากจะเชื่อของเซิ่งหนิงหนิง เจียงหย่วนหยิบผ้ายันต์ออกมาแผ่นหนึ่ง แล้วให้จุดแสงสีทองเหล่านั้นสัมผัสกับผ้ายันต์เบาๆ วินาทีต่อมา บนพื้นผิวของผ้ายันต์แผ่นนั้นก็ปรากฏแสงสีทองจางๆ วนเวียนอยู่

แสงสีทองจางๆ ที่ปรากฏบนผ้ายันต์ คือลักษณะเด่นที่ยืนยันได้ดีที่สุดว่าการ "สถิตจิต" ประสบความสำเร็จ ในขณะที่สมองของเซิ่งหนิงหนิงหยุดการประมวลผล เจียงหย่วนก็เริ่มตรวจสอบผลลัพธ์หลังการสถิตจิตทันที จากการยืนยันของเขา ยันต์ป้องกันที่เดิมทีต้านทานการโจมตีขอบเขตเพาะบ่มวิญญาณขั้นที่ห้าได้ บัดนี้กลับต้านทานการโจมตีขั้นที่เก้าได้แล้ว อีกทั้งระดับของยันต์ยังไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงเป็นยันต์ป้องกันระดับวิญญาณขั้นต่ำ ดูเหมือนว่าผลของการเสริมพลังจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว

มิน่าเล่าเมื่อหนึ่งพันปีก่อน สี่เผ่าพันธุ์ใหญ่ถึงได้จ้องเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ตาเป็นมัน ใครก็ตามที่ครอบครองพลังอันแข็งแกร่งนี้ไว้ได้ บางทีการรวมพิภพชางหลันให้เป็นหนึ่งย่อมไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน ในขณะที่เจียงหย่วนกำลังดื่มด่ำกับผลงานของตนเองด้วยความพึงพอใจ เซิ่งหนิงหนิงที่อยู่ด้านข้างก็เริ่มได้สติเสียที จากนั้นนางก็พุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความโกรธจัด พร้อมตะโกนถามเสียงดัง "มนุษย์! เจ้ามนุษย์เจ้าเล่ห์ เจ้าหลอกลวงข้า! เจ้านี่มันชั่วร้ายที่สุดเลย!"

พูดพลางนางก็พุ่งเข้าใส่ตัวเขา หมายจะคว้าคอเสื้อเอาเรื่อง ทว่าด้วยความสูงที่ไม่เอื้ออำนวย นางจึงทำได้เพียงซุกหน้าลงกับหน้าท้องของเขาแทน เจียงหย่วนปรายตามองเซิ่งหนิงหนิงที่มีสีหน้าเหมือน "ถูกชิงสมบัติไป!" ด้วยสายตาเรียบเฉย เมื่อเห็นยัยเด็กแสบที่เคยจองหองพองขน กลับต้องมาทำหน้าตาใจสลายพ่ายแพ้เช่นนี้ พูดตามตรง เขารู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก อืม... ดูเหมือนเขาจะเริ่มมีความเป็นโรคจิตนิดๆ แล้วแฮะ

เขาสลัดความคิดไร้สาระทิ้ง เจียงหย่วนสบตาเด็กหญิงพลางตอบกลับเสียงนิ่ง "ข้าเคยพูดตอนไหนว่าข้าเรียนรู้ไม่ได้?”

“ข้าจำได้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าตั้งใจศึกษาจากเจ้าอย่างนอบน้อมนะ”

“แล้วตอนนี้ เจ้าทำสีหน้าแบบนั้นต้องการจะสื่ออะไร?"

พูดจบ เจียงหย่วนก็ยื่นมือไปดึงเซิ่งหนิงหนิงที่เกาะแกะอยู่บนตัวออก แล้วกล่าวต่อ "อีกอย่าง ข้อตกลงเริ่มแรกของพวกเราคือ เจ้าใช้เวลาหนึ่งเดือนในการสอนข้า ไม่ว่าข้าจะเรียนรู้ได้หรือไม่ก็ตาม”

“ดังนั้นในเมื่อตอนนี้ข้าเรียนรู้ได้ก่อนกำหนด เจ้าก็ย่อมได้รับอิสรภาพเร็วขึ้น”

“เจ้าควรจะดีใจนะ ทำไมถึงต้องมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ล่ะ?"

คำพูดแต่ละคำแทงใจดำจนเซิ่งหนิงหนิงเถียงไม่ออก ได้แต่จ้องมองเจียงหย่วนด้วยความโกรธแค้น นางพยายามดิ้นรน ทว่ากลับถูกมือหนาของอีกฝ่ายคว้าเข้าที่ต้นคอซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์ของโชคชะตา ทำได้เพียงกางเล็บข่วนอากาศและแยกเขี้ยวขู่ฟ่อๆ อยู่กลางอากาศ แต่ไม่นานนัก เจียงหย่วนก็ขี้เกียจจะใส่ใจ เขาเหวี่ยงนางลงบนเตียงอย่างไม่ไยดี จากนั้นเขาก็เริ่มหันไปทดลองสถิตจิตกับสิ่งของอย่างอื่นต่อ ในขณะที่เขากำลังจะเริ่ม เซิ่งหนิงหนิงที่อยู่ใน "โหมดขู่ฟ่อ" ก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง พลางแยกเขี้ยวข่วนอากาศและตะโกนเสียงดัง "นี่คือพรประทานจากมรรคาฟ้าที่มีให้เฉพาะเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์! ข้าไม่มีวันยอมให้มันถูกเผยแพร่ออกไปเด็ดขาด!”

“ข้าไม่ยอมเด็ดขาด!"

จากนั้นนางก็พ่นคำพูดเกี่ยวกับอนาคตเอย เพื่อนพ้องเอย ครอบครัวเอย แล้วพุ่งเข้าใส่เขา ลืมเลือนไปเสียสนิทว่ายามนี้ตนเองสูญสิ้นตบะไปสิ้นแล้ว เป็นเพียงเด็กหญิงโลลิผมทองที่ผู้น่าเวทนาและไร้ทางสู้ เจียงหย่วนผู้เป็นคู่กรณีมองด้วยสายตาเรียบเฉย เขาหยิบยันต์พันธนาการและยันต์ปิดปากออกมาอย่างละแผ่น แปะลงบนหน้าผากของเซิ่งหนิงหนิงทันที

วินาทีต่อมา โลกทั้งใบก็กลับสู่ความสงบ เซิ่งหนิงหนิงถูกพันธนาการไว้บนเตียงจนขยับเขยื้อนไม่ได้ ปากน้อยๆ ทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้แต่พูดออกมาไม่ได้ สภาพยามนี้ของนาง...ดูไม่ต่างอะไรกับปลาเค็มที่สูญสิ้นความฝัน

หูจิ่วเกอเฝ้ามองงิ้วฉากนี้จนจบ จึงกลายร่างเป็นมนุษย์มาอยู่ข้างกายเจียงหย่วน นางพิงกายเข้าหาเขาพลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ "มนุษย์เอ๋ย จะจัดการกับแม่หนูเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์คนนี้อย่างไรดี?”

“ข้าเกรงว่าหากนางกลับไปแล้วบอกเรื่องของเจ้าให้เผ่ารู้ ถึงตอนนั้นเจ้าคงต้องเผชิญกับการตามล่าจากเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์เป็นแน่"

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหย่วนส่ายหน้าเบาๆ พลางตอบกลับอย่างสงบ "ไม่เป็นไรหรอก อย่างมากที่สุดก่อนจะให้นางไป ก็แค่ให้นางสาบานต่อมรรคาฟ้า”

“ห้ามแพร่งพรายเรื่องที่ข้าครอบครองวจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ออกไป”

“หากฝ่าฝืน ก็ขอให้ถูกคมดาบนับพันกรีดร่าง วิญญาณดับสูญไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด"

บทลงโทษของการสาบานต่อมรรคาฟ้าโดยทั่วไปจะแบ่งเป็นสองประเภท ประเภทแรกคือกรณีปกติที่ไม่มีการระบุบทลงโทษไว้ชัดเจน แต่มรรคาฟ้าจะมอบบทลงโทษให้เองโดยอัตโนมัติยามที่มีการฝ่าฝืน นั่นคือหากริอาจจะยกระดับตบะ มรรคาฟ้าก็จะตามไล่ฟาดด้วยสายฟ้าจนกว่าจะตาย ตกนรกขุมไหนก็หนีไม่พ้น...