บทที่ 60 ความอ่อนโยนภายใต้รูปลักษณ์อันเย็นชา

ประเภทที่สอง คือการสาบานที่มีบทลงโทษระบุไว้ชัดเจน ซึ่งโดยปกติมักเป็นบทลงโทษที่ผู้สาบานเป็นคนกำหนดขึ้นเอง ในกรณีนี้ หากมีการฝ่าฝืนแม้เพียงนิดเดียว มรรคาฟ้าจะประทานบทลงโทษตามที่ระบุไว้ให้เห็นผลในทันที ดังนั้นหากไม่มีความจำเป็นจริงๆ ทุกคนมักจะเลือกสาบานต่อมรรคาฟ้าในประเภทแรกเท่านั้น ทว่าก็นั่นแหละ โดยส่วนใหญ่แล้วเหล่านักบำเพ็ญเพียรมักจะไม่เลือกใช้การสาบานต่อมรรคาฟ้ามาผูกมัดตนเองหากไม่จวนตัวจริงๆ

เมื่อได้ยินถ้อยคำอันไร้เยื่อใยของเจียงหย่วน หูจิ่วเกอก็พยักหน้าเห็นพ้องอย่างเต็มที่ สำหรับตัวตนที่เป็นภัยคุกคามต่ออนาคตของตนเอง ไม่ว่าจะใช้วิธีการที่โหดเหี้ยมเพียงใดก็นับว่าสมเหตุสมผล ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในพิภพแห่งการบำเพ็ญเซียนที่ "ปลาใหญ่กินปลาเล็ก" แห่งนี้ ก่อนจะแผ่เมตตาหรือแสดงความใจบุญ ควรสำรวจดูก่อนว่าตนเองมีพละกำลังมากพอหรือไม่

"อืม ข้อเสนอของเจ้าไม่เลว งั้นก็รีบเริ่มกันเถอะ" พูดจบ หนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอกก็หันกลับมาพร้อมกัน จ้องมองเซิ่งหนิงหนิงด้วยสายตาที่ไม่ประสงค์ดี เผชิญกับสายตาเช่นนั้น เซิ่งหนิงหนิงที่เคยมีท่าทีฮึดฮัดเมื่อครู่พลันหดพับมือน้อยเท้าดวงตาเล็กลง บนใบหน้าจิ้มลิ้มเขียนชัดว่า "พวกเจ้าอย่าเข้ามานะ!"

และแล้ว ภายใต้การข่มขู่แกมบังคับ เซิ่งหนิงหนิงผู้มีสีหน้าอัปยศอดสูจำต้องสาบานต่อมรรคาฟ้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ นางสาบานว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องที่เจียงหย่วนครอบครองวจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ออกไป มิเช่นนั้นจะขอรับบทลงโทษอันน่าสะพรงกลัว ยามนี้เซิ่งหนิงหนิงทำได้เพียงนอนสะอื้นไห้อยู่บนเตียง นางไม่เพียงแต่ทำวิชาลับของเผ่ารั่วไหล แต่ยังต้องมาสาบานต่อมรรคาฟ้าที่น่าอัปยศเช่นนี้อีก ฮือ... นางคือคนบาปของเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์! ชีวิตนี้ไม่มีอนาคตอีกแล้ว หงิงๆๆ

หลังจากจัดการเรื่องของเซิ่งหนิงหนิงเสร็จ เรือเหาะวิญญาณก็เดินทางมาถึงจุดหมายพอดี เจียงหย่วนหิ้วเซิ่งหนิงหนิงราวกับหิ้วลูกเจี๊ยบ พลางพาจิ้งจอกสีชมพูเดินลงจากเรือเหาะ ภาพลักษณ์ที่ดูแปลกประหลาดนี้ไม่ได้ดึงดูดสายตาของนักบำเพ็ญเพียรรอบข้างแต่อย่างใด นั่นเพราะบนตัวของเซิ่งหนิงหนิงถูกเขาแปะยันต์เร้นกายไว้เรียบร้อยแล้ว ผู้ที่มีตบะไม่ถึงขั้นย่อมมิอาจมองทะลุได้ว่าเขากำลังถือสิ่งใดอยู่ในมือ

คำสาบานต่อมรรคาฟ้าไม่ได้คงอยู่ชั่วนิรันดร์ หากมีการกำหนดเวลาหรือเงื่อนไขเหตุการณ์ที่ชัดเจน เมื่อถึงเวลาที่ระบุ หรือเหตุการณ์นั้นเสร็จสิ้นลง คำสาบานย่อมมลายหายไปเองตามธรรมชาติ ไร้ซึ่งพันธนาการอีกต่อไป เช่นเดียวกับในตอนนี้ เจียงหย่วนผู้ครอบครองวจนะจิตศักดิ์สิทธิ์อย่างสมบูรณ์ สัมผัสได้ว่าคำสาบานระหว่างเขากับเซิ่งหนิงหนิงได้สิ้นสุดลงแล้ว เขาจึงพาหลบไปยังที่ลับตาคน วางนางลงบนพื้น แล้วแกะยันต์อาคมบนตัวนางออก เมื่อเสร็จธุระ เขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"เอาล่ะ เจ้าเป็นอิสระแล้ว อยากจะไปที่ไหนก็เชิญ" พูดพลางเขาก็หยิบปึกยันต์อาคมออกมา มีทั้งยันต์จำแลงกาย ยันต์เร้นกาย และยันต์ป้องกัน ซึ่งล้วนอยู่ในระดับวิญญาณขั้นกลาง เขายัดยันต์เหล่านั้นใส่มือน้อยๆ ของเซิ่งหนิงหนิง พร้อมทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค "ยันต์พวกนี้น่าจะช่วยคุ้มครองเจ้าได้ชั่วคราว รีบกลับไปเสียเถอะ"

พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปทันทีโดยไม่ลังเล หลังจากนี้ ไม่ว่านางจะหยิ่งศักดิ์ศรีจนโยนยันต์ทิ้ง หรือจะเก็บมันไว้ใช้งาน ย่อมไม่เกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป สิ่งที่เขาทำลงไป ถือว่าได้ทำหน้าที่อย่างดีที่สุดแล้ว สำหรับเจียงหย่วน ความรู้จากเซิ่งหนิงหนิงถูกเขาคั้นจนหมดเปลือกแล้ว นางไม่มีสิ่งที่เขาต้องการอีกต่อไป ส่วนเรื่องการผูกสัมพันธ์กับนาง เพื่อหวังจะเข้าหาเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์นั้น เขายิ่งไม่เคยคิด เพราะนับแต่ที่เขามีปณิธานเรื่อง "ความเชี่ยวชาญรอบด้าน" ผุดขึ้นในใจ มันก็หมายความว่าเขาไม่ยินดีที่จะต้องไปออดอ้อนเอาใจใครให้เสียศักดิ์ศรี ความรู้ที่ตนสามารถเรียนรู้และครอบครองได้เอง ย่อมไม่มีความจำเป็นต้องไปร้องขอจากผู้อื่นอีก เจียงหย่วนมีความทะนงตนในแบบของเขาเอง

อีกทั้งการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ เดิมทีก็ตั้งอยู่บนพื้นฐานบุญคุณที่เขาช่วยชีวิตนางไว้ ทว่านางกลับนึกไม่ถึงว่าเขาจะเรียนรู้ได้จริงๆ จึงได้เกิดอาการร้อนรนจนพาลหาเรื่อง เมื่อคิดได้ดังนั้น มุมปากของเจียงหย่วนก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน เขาชอบที่สุดเวลาเห็นพวกที่ดูถูกเขา ต้องมาแสดงสีหน้าตกตะลึงและอับอายยามถูกตบหน้าด้วยความจริง โดยเฉพาะยัยเด็กแสบคนนี้ยามที่เสียอาการจนทำอะไรไม่ถูก หึหึ... มันเป็นความรู้สึกที่น่าพึงพอใจอย่างประหลาดจริงๆ

เขาลอบขำกับความ "โรคจิต" เล็กๆ ในใจตนเองอีกครั้ง ก่อนจะสลัดความคิดทิ้งแล้วเดินจากไป ทว่าเบื้องหลังของเขา เซิ่งหนิงหนิงจ้องมองปึกยันต์ในมือ ยามนี้นางสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้รูปลักษณ์อันเย็นชาของเจียงหย่วนได้อย่างชัดเจน นางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับตัดสินใจบางอย่างได้ จึงรีบก้าวขาสั้นๆ วิ่งตามเจียงหย่วนไป

เผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์นั้นมีความเป็นตัวของตัวเองสูงมาก ถูกคือถูก ผิดคือผิด เพราะความบริสุทธิ์ใจเช่นนี้ พวกนางจึงเกลียดชังสิ่งเลวร้าย เกลียดการหลอกลวง และยิ่งเกลียดการทรยศ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเมื่อหนึ่งพันปีก่อน ยามที่รู้ว่าสี่เผ่าพันธุ์ใหญ่คิดจะลงมือกับพวกนาง พวกนางจึงไม่ลังเลเลยที่จะพาทั้งเผ่าเร้นกายหายสาบสูญไปนานนับพันปี และด้วยความบริสุทธิ์ใจเดียวกันนี้ พวกนางจึงสามารถสัมผัสถึงเจตนาดีของผู้อื่นได้เช่นกัน

เซิ่งหนิงหนิงวิ่งดุ๊กดิ๊กมาดักหน้าเจียงหย่วน และหยุดลงท่ามกลางสายตาอันฉงนของเขา "ยังมีเรื่องอะไรอีก? หากจะมาพาลหาเรื่องอีก ข้าไม่มีเวลาว่างมาเล่นด้วยหรอกนะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น นางก็พองลมที่แก้ม แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา ทว่านางยังคงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยว่า "ข้ามีคำขอหนึ่งอย่าง”

“ว่ามา"

ความเด็ดขาดไร้ความลังเลทำให้เซิ่งหนิงหนิงอึ้งไปเล็กน้อย แต่ก็รีบตั้งสติแล้วกล่าวต่อ "ยามนี้ข้าไม่มีความสามารถในการปกป้องตนเอง หากจากไปเช่นนี้ย่อมเสี่ยงต่ออันตรายที่ไม่อาจคาดเดา”

“เพราะฉะนั้น ข้าขออยู่ข้างกายเจ้าจนกว่าข้าจะฟื้นตัวได้หรือไม่?"

เมื่อได้ยินคำขอนี้ เจียงหย่วนตอบกลับไปทันทีโดยไม่ต้องคิด "สิ่งตอบแทนล่ะ”

“อึก... เอ่อ..."

เซิ่งหนิงหนิงนิ่งเงียบไป นางเริ่มใช้ความคิดอย่างหนักว่าตนมีสิ่งใดพอจะใช้เป็นสิ่งตอบแทนได้บ้าง ยามมาขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น ย่อมต้องมอบสิ่งตอบแทนจึงจะสมควร แต่นางในยามนี้กลับตัวเปล่าเล่าเปลือย แหวนมิติก็พังทลายไประหว่างถูกตามล่า มิเช่นนั้นนางคงไม่ถูกจับตัวมาได้ง่ายดายเพียงนี้

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซิ่งหนิงหนิงจึงเสนอสิ่งตอบแทนของนางออกมา "ภายใต้เงื่อนไขที่ว่าห้ามฝืนมโนธรรมฟ้าดิน ห้ามทำเรื่องผิดกฎหมาย และห้ามเปิดเผยความลับของเผ่าข้า”

“ข้ายินดีจะทำตามเงื่อนไขของเจ้าสามประการ ตกลงไหม?"

โบราณว่าไว้ให้เหลือทางถอยไว้บ้าง วันหน้าจะได้พบกันใหม่ และเพื่อนคนหนึ่งย่อมดีกว่าศัตรูคนหนึ่ง ทว่าเจียงหย่วนกลับไม่ได้ตอบตกลงในทันที เขาเลือกที่จะบอกความจริงเรื่องฐานะของตนให้นางทราบเสียก่อน "แม้ข้าจะเป็นเพียงนักบำเพ็ญเพียรธรรมดาคนหนึ่ง ทว่าซือจุนของข้าคือผู้อาวุโสสูงสุดแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนีนามว่าไป๋หยินเสวี่ย และท่านปู่ทวดของข้ามีนามว่าหลินหยาชิว”

“ตัวข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะเป็นเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์หรือไม่ ทว่าข้าไม่อาจรับประกันได้ว่าเหล่าซือจุนและท่านปู่ทวดของข้าจะไม่สนใจ”

“หากพวกท่านต้องการจะลงมือกับเจ้า ข้าซึ่งไร้บารมีและมีพละกำลังน้อยนิด ย่อมมิอาจขัดขวางได้"

เขาพูดความจริงออกไปเพื่อหวังให้อีกฝ่ายถอดใจและเดินจากไปเอง ทว่าเขากลับไม่เห็นแววตาแห่งความลังเลบนใบหน้านางเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับเห็นนางเผยสีหน้าดีใจอย่างสุดระงับ พร้อมรีบเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น

"ท่านปู่ทวดของเจ้าคือหลินหยาชิวอย่างนั้นหรือ?”

“เอ่อ... ใช่แล้ว"

เรื่องราวมาถึงจุดนี้ เจียงหย่วนย่อมไม่ใช่คนโง่ เขาพอจะเดาออกแล้วว่า ฐานะของเด็กหญิงตรงหน้าคงไม่เรียบง่ายอย่างที่คิด และก็เป็นไปตามคาด คำพูดถัดมาของนางทำให้เขารู้สึกหนังหัวชาหนึบทันที...