บทที่ 61 ที่แท้ประมุขแห่งเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ก็คือยัยเด็กแสบ

“หลินหยาชิว คือสหายสนิทของข้าเอง!”

เมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น เจียงหย่วนอดไม่ได้ที่จะมุมปากกระตุกอยู่หลายครั้ง ในที่สุดสิ่งที่เขาสงสัยในใจก็กลายเป็นเรื่องจริงจนได้ นึกไม่ถึงเลยว่าเพียงแค่ออกไปข้างนอกหนึ่งรอบ เขาจะช่วยสหายสนิทร่วมรุ่นกับท่านปู่ทวดกลับมาได้ แม้เขาจะยังมีความสงสัยในความจริงของเรื่องนี้อยู่บ้าง ทว่าท่าทางของอีกฝ่ายที่ดูมั่นใจถึงเพียงนั้น ทำให้เขาไม่รู้จะแสดงปฏิกิริยาอย่างไรไปชั่วขณะ เขาคิดว่าควรจะหาทางพิสูจน์ดูเสียก่อน

ทว่ายังไม่ทันที่เจียงหย่วนจะได้เอ่ยถามลองเชิง เซิ่งหนิงหนิงก็ชิงกล่าวขึ้นอีกครั้ง “นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเป็นเหลนศิษย์ของหยาชิว ข้าขอโทษด้วยที่เมื่อครู่แสดงท่าทางไม่ดีใส่เจ้า”

“ทั้งที่เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้แท้ๆ แต่ข้ากลับทำกิริยาเช่นนั้น”

“เจ้าพอจะยกโทษให้ข้าได้หรือไม่?”

สหายสนิทร่วมรุ่นเดียวกับท่านปู่ทวด กลับมาแสดงความเกรงใจและเอ่ยขอโทษเขาอย่างตรงไปตรงมา เมื่อเผชิญกับการเปลี่ยนท่าทีแบบ 180 องศาเช่นนี้ เจียงหย่วนรู้สึกตระหนกจนทำตัวไม่ถูก เขาจึงรีบโบกมือตอบกลับไป “ไม่ครับ ไม่เลย ผู้อาวุโสท่านเกรงใจเกินไปแล้ว ข้าเองก็คาดไม่ถึงว่าท่านกับท่านปู่ทวดจะมีความสัมพันธ์กันเช่นนี้”

“เรื่องยกโทษหรือไม่นั้นอย่าได้พูดถึงเลยครับ ถือเสียว่าพวกเรา ‘ไม่ตีไม่รู้จักกัน’ จะดีกว่าไหมครับ?”

ยามนี้เจียงหย่วนเผยรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าอันหล่อเหลา อานุภาพทำลายล้างของมันสามารถสยบได้ตั้งแต่ผู้เฒ่ายันเด็กน้อย ทว่าเซิ่งหนิงหนิงกลับเผยรอยยิ้มพรายพลางเอ่ยเย้าว่า “โอ๊ะโอ ที่แท้เจ้าก็ยิ้มเป็นเหมือนกันนี่นา~”

เมื่อได้ยินสำนวนการพูดเช่นนี้ เจียงหย่วนก็ยิ่งมั่นใจว่าท่านปู่ทวดกับนางต้องมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาแน่นอน คงจะเป็นสหายสนิทกันอย่างที่นางว่าไว้จริงๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ การพานางกลับไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนีก็คงไม่มีเรื่องให้ต้องกังวลภายหลัง เจียงหย่วนเมินเฉยต่อการหยอกล้อนั้น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงหลายส่วน “ผู้อาวุโสครับ สนทนาตรงนี้คงไม่สู้ปลอดภัยนัก พวกเรากลับดินแดนศักดิ์สิทธิ์กันก่อนเถอะครับ”

“อืม~ ข้าฟังเจ้า”

จากนั้นเพื่อป้องกันไม่ให้ฐานะของเซิ่งหนิงหนิงถูกเปิดเผย จนอาจทำให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนีกลายเป็นเป้าโจมตีของทุกฝ่าย เจียงหย่วนจึงเอ่ยขออนุญาตล่วงหน้าว่า “ผู้อาวุโส ข้าขอเสียมารยาทนะครับ” จากนั้นเขาก็อุ้มนางขึ้นแล้วทะยานกายมุ่งหน้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทันที เซิ่งหนิงหนิงไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด เพราะนางรู้เจียมตัวดีว่าสภาพร่างกายในยามนี้ย่ำแย่จนแทบจะแหลกสลายอยู่แล้ว อีกอย่างนะ... จะว่าไปสหายเก่าของนางคนนี้ตาถึงไม่เบาเลยทีเดียว~ ทั้งหนุ่มแน่นมีพลัง รูปลักษณ์เหนือสามัญ รากฐานดีเยี่ยม และพรสวรรค์ยังนับว่าสมบูรณ์แบบ ถึงขั้นกลายเป็นผู้ที่ไม่ได้มาจากเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์คนแรกในรอบพันปีที่เรียนรู้วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ได้สำเร็จ

นอกจากนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพียงความรู้สึกไปเองของเซิ่งหนิงหนิงหรือไม่ นางมักจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความใกล้ชิดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้จากตัวเด็กหนุ่มคนนี้ ในฐานะเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกยกย่องว่าเป็นเผ่าพันธุ์ที่อยู่ใกล้ชิดกับมรรคาฟ้ามากที่สุด นางจึงรู้สึกฉงนใจอยู่บ้าง แต่ช่างเถอะ อย่างไรเสียนาวก็รู้สึกถูกชะตากับเจ้าหนูคนนี้ไม่น้อยเลย~ เมื่อรับรู้ถึงนิสัยที่อ่อนโยนภายใต้รูปลักษณ์อันเย็นชาของเจียงหย่วน บวกกับความรู้สึกใกล้ชิดประหลาด และฐานะเหลนศิษย์ของสหายสนิท ภายใต้ปัจจัยเกื้อหนุนทั้งสามประการนี้ ระดับความพึงพอใจที่เซิ่งหนิงหนิงมีต่อเขาจึงพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

เจียงหย่วนที่หาได้รู้เรื่องเหล่านี้ไม่ พาหนึ่งจิ้งจอกหนึ่งโลลิตัวน้อยกลับมาถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนี เนื่องจากเขาไม่ได้สวมหน้ากาก ศิษย์เบื้องล่างจึงพากันสังเกตเห็นเขาได้โดยง่าย ทว่าพวกเขากลับสงสัยมากกว่า ว่าเหตุใดศิษย์พี่ท่านนี้ถึงได้อุ้มเด็กหญิงตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน? หรือว่า... ท่านอยากจะลองสวมบทบาทเป็นอาจารย์ดูบ้างแล้ว? หรืออาจจะเป็นเพราะไปพบเจอต้นกล้าที่ยอดเยี่ยมเข้ากระมัง?

สถานการณ์เช่นนี้พบเห็นได้บ่อยครั้ง โดยเฉพาะศิษย์สืบทอดของเหล่าอาวุโส ยามออกไปหาประสบการณ์ข้างนอกหากพบเจอผู้ที่มีพรสวรรค์ดีเยี่ยมก็มักจะพากลับมาด้วย การทำเช่นนี้มีข้อดีมากกว่าข้อเสีย ไม่ว่าจะเป็นการผูกสัมพันธ์อันดี หรือภาพลักษณ์ส่วนตัวล้วนจะได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมหาศาล ที่สำคัญที่สุดคือ เมื่อพาศิษย์ที่มีพรสวรรค์กลับมาและผ่านการตรวจสอบจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เรียบร้อยแล้ว ย่อมได้รับรางวัลตอบแทนอย่างงาม ภายใต้สถานการณ์ที่ได้ทั้งชื่อเสียงและผลประโยชน์ ศิษย์สืบทอดที่ออกไปหาประสบการณ์จึงมักเต็มใจพายอดอัจฉริยะกลับมาด้วยเสมอ และเซิ่งหนิงหนิงเองก็ได้เก็บซ่อนปีกของนางไว้เรียบร้อยแล้ว ในยามนี้นางเป็นเพียงเด็กหญิงผมทองผู้น่าเวทนา อ่อนแอ และไร้ทางสู้คนหนึ่งเท่านั้น

... ——ตำหนักเทพจื่อเซียว

เมื่อกลับมาถึงตำหนักเทพจื่อเซียว เจียงหย่วนก็ไม่รอช้ามุ่งตรงไปยังโถงหลักทันที เขาหยุดลงที่หน้าประตูใหญ่ วางเซิ่งหนิงหนิงลงบนพื้น จากนั้นจึงประสานมือคำนับพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ซือจุน ศิษย์กลับจากการหาประสบการณ์แล้วครับ ทว่ามีเรื่องด่วนต้องการเข้าพบท่าน ไม่ทราบว่าสะดวกหรือไม่ครับ?”

สิ้นเสียงของเขา ประตูโถงใหญ่ก็ถูกเปิดออก ไป๋หยินเสวี่ยในร่างเด็กสาวก้าวเดินออกมา และมาปรากฏตัวตรงหน้าเจียงหย่วนในพริบตา เมื่อเห็นลูกศิษย์ของตน ใบหน้าอันงดงามก็ปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม “ไม่เลวเลยเจียงหย่วนน้อย หากตัดเวลาเดินทางไปกลับออกไป เวลาที่เจ้าใช้ทำบททดสอบจริงๆ ยังไม่ถึงหนึ่งวันด้วยซ้ำ ยอดเยี่ยมมาก”

“แล้วเรื่องด่วนที่เจ้าว่า คือเกี่ยวกับเด็กคนนี้อย่างนั้นหรือ?”

พูดจบ ไป๋หยินเสวี่ยก็ปรายตามองเด็กหญิงข้างกายศิษย์รัก ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ต่อว่า “เจ้าอยากจะให้ซือจุนรับนางเป็นศิษย์ หรือว่าเจียงหย่วนน้อยของข้าอยากจะลองเป็นซือจุนเองเสียแล้วล่ะ?”

เมื่อเห็นซือจุนเกิดความเข้าใจผิด เจียงหย่วนจึงรีบอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดให้ฟังอย่างชัดเจน โดยเฉพาะการเน้นย้ำถึงฐานะสหายสนิทของท่านปู่ทวดของเซิ่งหนิงหนิง ด้านเซิ่งหนิงหนิงที่ยืนอยู่ข้างกายก็หาได้นิ่งเฉย นางชิงเอ่ยทรกขึ้นมาว่า “ไม่เจอกันนานเลยนะเสวี่ยน้อย~ พวกเราไม่ได้พบกันมาตั้งกี่ร้อยปีแล้วนะ?”

“หยาชิวน้อยซือจุนของเจ้า ยังแวะเวียนมาเล่าเรื่องของเจ้าให้ข้าฟังอยู่บ่อยๆ เลยนะ~”

เมื่อได้รับฟังถ้อยคำเหล่านั้น ไป๋หยินเสวี่ยก็หรี่ตาลง พินิจพิจารณาเด็กหญิงผมทองตรงหน้า ความทรงจำเมื่อหลายร้อยปีก่อนพรั่งพรูออกมาจากห้วงลึก และซ้อนทับเข้ากับใบหน้าเบื้องหน้า ยามที่ตระหนักถึงฐานะของอีกฝ่ายได้ นางก็ถึงกับอุทานออกมาอย่างเสียอาการ “ท่านคือ... ประมุขแห่งเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ ท่านเซิ่งหนิงหนิงอย่างนั้นหรือ!?”

“หึหึ~”

“!”

“!”

ยามนี้ไม่ใช่เพียงแค่นางที่ตกตะลึง เจียงหย่วนและหูจิ่วเกอที่อยู่ข้างกายก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าตกใจออกมาเช่นกัน โดยเฉพาะเจียงหย่วน เขาประเมินฐานะของอีกฝ่ายไว้สูงแล้ว ทว่านึกไม่ถึงเลยว่านางจะเป็นถึงประมุขแห่งเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์! ในยามนี้เขารู้สึกสับสนในใจอย่างบอกไม่ถูก นึกไม่ถึงว่าเขากล้าแอบปรามาสในใจว่าประมุขแห่งเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์คือยัยเด็กแสบ จะบอกว่าเขาใจกล้าบ้าบิ่น หรือเพราะความไม่รู้ทำให้ไม่หวาดกลัวดีนะ? อืม... เก็บความทรงจำนี้ไว้ก้นบึ้งของหัวใจเถอะ ตายก็ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด เจียงหย่วนตั้งปณิธานแน่วแน่

ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความตกตะลึงของผู้คนโดยรอบ เซิ่งหนิงหนิงจึงเท้าสะเอวอย่างภาคภูมิใจพลางเชิดหน้าขึ้นอย่างลำพอง ท่าทางของนางในยามนี้ไร้ซึ่งความสุขุมของผู้ใหญ่เลยแม้แต่น้อย ดูราวกับเด็กหญิงที่ยังไม่โตไม่มีผิด หลังจากที่บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบครู่หนึ่ง เสียงของเจียงหย่วนก็ดังขึ้น “ซือจุนครับ ไม่ทราบว่ายามนี้ท่านปู่ทวดอยู่ที่ใดครับ?”

“ข้าเชื่อว่าท่านผู้อาวุโสน่าจะยินดีที่ได้พบสหายเก่าครับ”

เมื่อได้รับฟัง ไป๋หยินเสวี่ยก็พยักหน้าเห็นพ้อง ทว่านางกลับส่ายหน้าพลางอธิบายว่า “ท่านซือจุนไม่ได้อยู่ที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ยามนี้น่าจะยังอยู่ที่ภาคกลางเพื่อประจันหน้ากับพวกตาเฒ่าใกล้ตายเหล่านั้นอยู่ล่ะมั้ง” พูดจบ นางก็หันไปมองเซิ่งหนิงหนิงพลางเอ่ยถามเสียงเรียบ “ท่านผู้อาวุโสครับ พวกเรามาคุยกันหน่อยเถอะ เหตุใดท่านถึงถูกผู้บุกรุกจากต่างโลกหมายตาเอาได้?”