บทที่ 62 ได้แต่แอบนินทาลับหลัง

“ไม่เพียงแต่ถูกหมายตาจนพลาดท่าถูกจับได้เท่านั้น ทว่ายังทำให้ม่านพลังโลกเกิดรอยร้าวอีกด้วย”

“พอจะบอกเล่าสถานการณ์ให้ข้าฟังหน่อยได้ไหมคะ ท่านผู้อาวุโส?”

เมื่อเผชิญกับคำถามของไป๋หยินเสวี่ย เซิ่งหนิงหนิงก็ได้แต่เผยรอยยิ้มแห้งๆ ที่ดูสุภาพทว่าแฝงไปด้วยความกระอักกระอ่วน นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มอธิบายเรื่องราวด้วยท่าทีราวกับเตรียมใจไปตาย

เรื่องราวทั้งหมดนั้นเรียบง่ายมาก เผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์เร้นกายมานานนับพันปี ปกติจะอาศัยอยู่ในโลกขนาดเล็กที่เซิ่งหนิงหนิงเป็นผู้เปิดออกเอง ยามว่างที่ไม่มีอะไรทำในโลกขนาดเล็ก นางจึงใช้เวลาไปกับการศึกษาการใช้งานวจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ให้มากขึ้น จากนั้นนางก็เกิดความคิดประหลาด อยากจะครอบครองสมบัติวิเศษระดับวิญญาณอันล้ำค่าเพื่อทำตามแผนการบางอย่างของตน ทว่าในระหว่างที่ออกตามหาในห้วงจักรวาลดารา นางกลับถูกผู้บุกรุกจากต่างโลกที่ทรงพลังหมายตาเข้า

แม้เซิ่งหนิงหนิงจะพยายามต่อสู้อย่างสุดกำลัง กระทั่งอาศัยอานุภาพของวจนะจิตศักดิ์สิทธิ์เข้าแลกจนบาดเจ็บสาหัสทั้งสองฝ่าย และพลังวิญญาณเหือดแห้งจนสิ้น ทว่าผลลัพธ์คืออีกฝ่ายยังคงเหนือกว่านางก้าวหนึ่ง จนทำให้นางถูกจับตัวมาได้ในที่สุด มันเป็นความรู้สึกที่ไร้หนทางสู้ ทั้งที่อีกฝ่ายก็เจ็บหนักร่อแร่แต่ตนเองกลับไม่มีแรงจะปิดบัญชี

เมื่อเล่ามาถึงตรงนี้ เซิ่งหนิงหนิงก็แสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความอัปยศ การพ่ายแพ้จนถูกจับตัวได้นับเป็นเรื่องน่าอับอายยิ่งนัก ยิ่งมาเสียหน้าต่อหน้าคนรุ่นหลังเช่นนี้อีก ฮือ!

จากนั้นนางก็หมดสติไปและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอีก ยามที่กลับมามีสติอีกครั้ง เมื่อลืมตาขึ้นมาก็ได้เห็นใบหน้าของเจียงหย่วนเป็นสิ่งแรก พอนึกถึงตรงนี้ นางก็รีบใช้สองมือกุมใบหน้าด้วยความขัดเขิน นางไม่มีหน้าจะไปพบใครได้อีกแล้ว

ส่วนเจียงหย่วนที่อยู่ด้านข้างไม่ได้ใส่ใจปฏิกิริยาของนางเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก สมองของเขาปราดเปรียวมาก เพียงครู่เดียวก็สามารถจับประเด็นสำคัญได้ ทั้งสองฝ่ายสู้กันจนบาดเจ็บสาหัสและพลังวิญญาณเหือดแห้ง ช่วงเวลานี้น่าจะเป็นจังหวะเดียวกับที่ดินแดนลับเร้นระดับต่ำเกิดการล่มสลายพอดี หรือว่า... ต้นเหตุของหายนะในครั้งนี้ คือมหาสงครามระหว่างเซิ่งหนิงหนิงกับผู้บุกรุกจากต่างโลก?

เจียงหย่วนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้สูง สีหน้าของเขาจึงดูซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย การต่อสู้ระหว่างนางกับผู้บุกรุก ทำให้ดินแดนลับเร้นระดับต่ำกว่าขั้นที่สี่เกิดมิติล่มสลายในระหว่างที่เปิดออก จนส่งผลให้มีผู้บาดเจ็บและเสียชีวิต ดูเหมือนว่าเซิ่งหนิงหนิงจะต้องมีส่วนรับผิดชอบต่อการตายของผู้บริสุทธิ์เหล่านั้นอยู่บ้าง ทว่าอนาคตบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเซียนมักเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนเช่นนี้เสมอ ดังคำกล่าวที่ว่า "เทพเซียนห้ำหั่น สามัญชนรับกรรม" การต่อสู้ระหว่างยอดฝีมือ เพียงการเคลื่อนไหวเดียวก็สามารถสั่นสะเทือนปฐพีทลายภูผา สร้างความฉิบหายวายวอดได้นับประการ และผู้บริสุทธิ์ที่ต้องสังเวยชีวิตก็มีจำนวนมหาศาลจนนับไม่ถ้วน

ดังนั้น หากไม่อยากเป็นผู้อ่อนแอที่ต้องมารับผลกระทบจากการต่อสู้ของคนอื่นจนถึงแก่ความตาย ก็มีเพียงต้องพยายามบำเพ็ญเพียร เพื่อก้าวขึ้นเป็นผู้แข็งแกร่งที่สามารถกำหนดชะตาชีวิตของตนเองได้เท่านั้น เจียงหย่วนมีความตระหนักในเรื่องนี้ดี ทว่าเขาก็หวังว่า เลือดของผู้บริสุทธิ์ที่จะต้องเปื้อนมือเขานั้น จะมีให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้

นอกจากนี้ เป็นเพราะผลกระทบแบบผีเสื้อขยับปีกจากมหาสงครามในครั้งนี้ ที่ทำให้เจียงหย่วนเข้าใจว่า "นางเอก" ไม่ใช่ตัวตนที่เป็นอมตะฆ่าไม่ตาย ข้อมูลนี้มีค่าควรแก่การอ้างอิงเป็นอย่างยิ่ง คนในที่นั้นทุกคนล้วนเข้าใจสัจธรรมข้อนี้ดี จึงไม่มีใครสวมบทบาทผู้มีเมตตาธรรมล้นเหลือเข้าไปประนามความผิดพลาดของเซิ่งหนิงหนิง เพียงแต่ดำเนินบทสนทนาต่อไป

ไป๋หยินเสวี่ยเอ่ยเสียงนุ่ม "ซือจุนของข้ายังต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่กว่าจะกลับมา”

“ในช่วงเวลานี้ รบกวนท่านผู้อาวุโสพักผ่อนอยู่ที่นี่ไปก่อนนะคะ"

ต่อข้อเสนอของนาง เซิ่งหนิงหนิงไม่ได้ปฏิเสธ ทว่าตกปากรับคำอย่างเด็ดเดี่ยว ในยามที่พละกำลังยังไม่ฟื้นคืน นางย่อมมิอาจกลับสู่โลกขนาดเล็กได้ อีกทั้งภายนอกยังต้องคอยระวังไม่ให้ฐานะถูกเปิดเผย ดังนั้นที่แห่งนี้จึงเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยและน่าผ่อนคลายที่สุด~ ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ "ตกลง~ ข้าไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ห้องพักของข้าอยู่ที่ใดหรือ?”

“เชิญท่านผู้อาวุโสตามข้ามาค่ะ อ้อ เจียงหย่วนน้อย เจ้าไปจัดการธุระของตนเองเถอะนะ"

พูดจบ ไป๋หยินเสวี่ยก็พาเซิ่งหนิงหนิงจากไป ก่อนจะจากไป เซิ่งหนิงหนิงหันกลับมาโบกมือให้เจียงหย่วนด้วยรอยยิ้มพรายพลางกล่าวว่า "ไว้มีเวลาพวกเรามาคุยกันใหม่นะ~"

เจียงหย่วนไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงแค่ก้มกายทำความเคารพน้อมส่ง เมื่อเงาร่างของพวกนางลับตาไป เจียงหย่วนก็พาหูจิ่วเกอกลับไปยังตำหนักข้างของตน

ณ ตำหนักข้าง เมื่อมองดูการตกแต่งอันแสนคุ้นเคย เจียงหย่วนก็นอนแผ่หลาลงบนเตียงด้วยความผ่อนคลาย ถือโอกาสพักผ่อนที่หาได้ยากยิ่ง หูจิ่วเกอเดินมาขดตัวนอนบนหน้าท้องของเขา หางขนปุยด้านหลังแกว่งไกวไปมาเบาๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความอบอุ่นที่ส่งมาจากร่างของหูจิ่วเกอหรือไม่ ความเหนื่อยล้าจึงเริ่มจู่โจมเจียงหย่วน เขาเผลอหลับลึกไปโดยไม่รู้ตัว

อีกด้านหนึ่ง ไป๋หยินเสวี่ยกำลังพาเซิ่งหนิงหนิงมุ่งหน้าไปยังห้องพักรับรอง ตลอดทาง เซิ่งหนิงหนิงเอาแต่พร่ำชมและอุทานไม่หยุดว่านางได้รับศิษย์ที่ดีจริงๆ เผชิญกับคำชมเหล่านั้น ใบหน้าของไป๋หยินเสวี่ยยังคงสงบนิ่งรักษาท่าทีราบเรียบเอาไว้ ทว่ามุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย บ่งบอกว่าในใจของนางก็มีความสุขมากเช่นกัน สายตาของนางย่อมดีอยู่แล้ว~ ดูได้จากลูกศิษย์ทั้งสองคนที่นางรับมาสิ~

ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบ เซิ่งหนิงหนิงกลับไม่ได้ปริปากบอกเรื่องที่เจียงหย่วนเรียนรู้วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ได้สำเร็จเลย หนึ่งคือถูกพันธนาการด้วยคำสาบานต่อมรรคาฟ้า สองคือเพราะเหตุผลบางประการของนางเอง~ คิกคิก~

นางกำลังเฝ้ารอด้วยความใคร่รู้ว่า เมื่อไหร่เจียงหย่วนจะเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเพื่อขอแก้ไขเนื้อหาในคำสาบานต่อมรรคาฟ้าด้วยตนเอง~ คำสาบานต่อมรรคาฟ้านั้นมิอาจยกเลิกได้ ทำได้เพียงรอให้ครบกำหนดเวลาหรือเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้สำเร็จลงเท่านั้น จึงจะสลายไปเอง มิเช่นนั้น มันจะคงอยู่เช่นนั้นตลอดไป

... ——ภาคกลาง

ภาคกลาง นับตั้งแต่กลายเป็นพื้นที่ครอบครองของเผ่ามนุษย์ ก็ได้รับการพัฒนาอย่างต่อเนื่องมาโดยตลอด ดังนั้น พละกำลังโดยรวมของเหล่านักบำเพ็ญเพียรและสำนักต่างๆ ในที่แห่งนี้ จึงเหนือกว่าภูมิภาคตะวันออกซึ่งเป็นจุดกำเนิดของเผ่ามนุษย์อยู่มาก ยอดอัจฉริยะในที่แห่งนี้มีมากมายนับไม่ถ้วน บ่งบอกถึงแนวโน้มความรุ่งเรืองเฟื่องฟูของเผ่ามนุษย์ นานมาแล้วที่หลินหยาชิวได้กลับมายังสถานที่ที่ทำให้นางรู้สึกเบื่อหน่ายแห่งนี้ นางมาที่นี่เพื่อแจ้งสถานการณ์ของ "ม่านพลังโลก" ให้กับเหล่าตัวตนผู้มีอำนาจระดับสูงของเผ่ามนุษย์ได้รับทราบ

ทว่าการมาถึงของนาง กลับไม่เป็นที่ต้อนรับของเหล่าผู้มีอำนาจเหล่านั้นเท่าใดนัก เพราะในสายตาของคนพวกนี้ เป็นเพราะนางมีความสนิทสนมกับเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ ในยามที่พวกเขาคิดจะลงมือ นางกลับเป็นคนลอบส่งข่าวรั่วไหล จนทำให้แผนการล้มเหลวและต้องกลับมามือเปล่า แม้เหล่าผู้มีอำนาจจะไม่มีหลักฐานมายืนยัน ทว่าพวกเขามั่นใจว่าต้องใช่แน่ๆ จึงได้แต่โยนความผิดนี้ไว้บนศีรษะของนาง ทว่าพวกเขาก็ทำได้มากที่สุดเพียงเท่านี้ สาเหตุก็เพราะหลินหยาชิวนั้นแข็งแกร่งมาก! แข็งแกร่งจนน่ากลัว ชื่อเสียงอันโหดเหี้ยมของนาง ถูกสร้างขึ้นในสนามรบที่ห้ำหั่นกับผู้บุกรุกจากต่างโลก! ไม่มีใครกล้าสงสัยในพละกำลังของนาง ดังนั้นจึงได้แต่แอบนินทาลับหลังเท่านั้น

แต่เมื่อหลินหยาชิวนำข้อมูลเรื่องรอยรั่วบนม่านพลังโลกมาแจ้ง บรรดาผู้มีอำนาจกลุ่มแรกกลับไม่เชื่อถือ ม่านพลังโลกนั้น พวกเขาจะส่งคนไปตรวจสอบความเรียบร้อยอยู่เป็นระยะเพื่อให้มั่นใจว่ามันยังสมบูรณ์ดี จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะเกิดรอยร้าวที่พวกเขาไม่รู้ขึ้นกะทันหันเช่นนี้? ทว่าเรื่องนี้ส่งผลกระทบยิ่งใหญ่ต่อความปลอดภัยของสรรพชีวิตในพิภพชางหลัน ทำให้พวกเขาไม่อาจนำเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องส่วนรวมได้ ดังนั้น ภายใต้ความช่วยเหลือจากข้อมูลพิกัดที่หลินหยาชิวให้ไว้ คนที่พวกเขาพุ่งตัวไปตรวจสอบจึงสามารถล็อกตำแหน่งรอยแยกได้ในทันที

เพียงไม่นาน ผลลัพธ์ก็ถูกส่งกลับมายังภาคกลาง ข้อมูลของหลินหยาชิวถูกต้อง ม่านพลังโลกเกิดรอยร้าวขึ้นจริงๆ