บทที่ 63 สิ่งที่เขาทำลงไปค่อนข้างจะเสียมารยาทไปบ้าง

"หลินหยาชิว ข้อมูลที่เจ้านำมาแจ้งไม่มีปัญหา”

“คนของเราพบรอยแยกในตำแหน่งที่เจ้าบอกแล้ว และกำลังดำเนินการซ่อมแซมอยู่”

“ดังนั้น คำขอบคุณประโยคนี้ พวกเราไม่ถึงกับจะเสียหน้าจนเอ่ยออกมาไม่ได้หรอกนะ”

“ขอบใจเจ้ามาก"

เมื่อมองดูชายชราผมขาวโพลนทว่ายังมีสง่าราศีและเปี่ยมด้วยพลังตรงหน้า หลินหยาชิวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก็เผยรอยยิ้มจางๆ นางกอดอกพลางนั่งไขว่ห้างแล้วเอ่ยตอบกลับไปด้วยท่าทีที่กึ่งยิ้มกึ่งบึ้ง

"เหอะ~ ข้านึกว่าพวกเจ้าจะปากแข็งบอกว่ามองไม่เห็น แล้วแอบไปซ่อมกันเองลับๆ เสียอีก~”

“นึกไม่ถึงว่าพวกที่ในหัวมีแต่เรื่องวางแผนคดโกงอย่างพวกเจ้า ก็ยังรู้จักเอ่ยคำขอบคุณอย่างว่าง่ายเป็นเหมือนกันนะเนี่ย~"

ในยามนี้ หลินหยาชิวหาได้มีความอ่อนโยนและใจดีเหมือนยามอยู่ต่อหน้าลูกศิษย์ลูกหาไม่ นางในยามนี้ดูหยิ่งทะนง คมคาย และวาจาที่เอ่ยออกมาล้วนเต็มไปด้วยการเสียดสีจิตใจอันมืดดำของเหล่าผู้มีอำนาจ ร่างเล็กจ้อยกะทัดรัด ทว่ากลับแผ่ซ่านแรงกดดันมหาศาลออกมา ทำให้ชายชราฝั่งตรงข้ามอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น

ขึ้น! หมัดมันขึ้นแล้ว! ยายเฒ่าเจ้าเล่ห์คนนี้!

ทว่าสุดท้ายชายชราก็คลายหมัดออกพลางถอนหายใจยาว แล้วเอ่ยเสียงเบา "ไม่ว่าอย่างไร เรื่องนี้ก็ช่วยระงับหายนะที่อาจเกิดขึ้นได้ เจ้ามีความดีความชอบมหาศาล”

“ถึงเวลาเจ้าก็หยิบโอสถวิญญาณระดับหกติดมือกลับไปสักต้นแล้วกัน"

พูดจบ ชายชราก็ลุกขึ้นเดินจากไปทันที เขาเกรงว่าหากรั้งอยู่นานกว่านี้ เขาคงอดใจไม่ไหวจนต้องลงมือสั่งสอนนาง แม้จะสู้ไม่ได้ ทว่าเขาก็ต้องรักษาศักดิ์ศรีของตนไว้บ้าง! ฮึ่ม!

"สองต้นนะ~”

“...ตกลง"

เมื่อเห็นชายชราเลือนหายไป หลินหยาชิวก็เตรียมตัวกลับสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ นางไม่ได้คิดจะไปรับโอสถวิญญาณระดับหกนั่นจริงๆ หรอก ดูถูกใครอยู่กัน? พูดเหมือนนางไม่มีอย่างนั้นแหละ ทว่าไหนๆ ก็มาถึงที่แล้ว อย่างไรเสียก็ต้องหา "ของฝากท้องถิ่น" ติดไม้ติดมือกลับไปบ้างถึงจะถูก

... ——ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนี

สองวันต่อมา หลังจากได้พักผ่อนทั้งกายและใจ เจียงหย่วนก็กลับมามีพละกำลังและความสดใสถึงขีดสุดอีกครั้ง ดังนั้นทันทีที่ตื่นขึ้นมา เขาก็เริ่มบำเพ็ญเพียร ไม่ก็ศึกษาวิจัยเรื่องการปรุงโอสถและวาดผ้ายันต์เพื่อใช้ควบคู่กับวจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ เป็นไปตามที่หูจิ่วเกอกล่าวไว้ วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ช่วยยกระดับประสิทธิภาพของโอสถและสิ่งของเหล่านั้นได้อย่างมหาศาล เจียงหย่วนเรียกได้ว่าได้สัมผัสความสุขในการเป็น "เผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์" อย่างแท้จริง

ในขณะเดียวกัน เขาก็เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าวิชาลับเช่นนี้มีแรงดึงดูดมากเพียงใด มิน่าเล่าสี่เผ่าพันธุ์ใหญ่ในพิภพชางหลันถึงได้ยอมร่วมมือกันเพียงเพื่อจะครอบครองมัน แม้เผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์จะเร้นกายไปนานนับพันปี จนเหล่านักบำเพ็ญเพียรระดับล่าง ระดับกลาง หรือแม้แต่ระดับสูงบางส่วนจะลืมเลือนเผ่านี้ไปแล้ว ทว่าด้วยนิสัยระแวดระวังของเจียงหย่วน เขาไม่มีทางเอาอนาคตไปเดิมพันกับความเป็นไปได้เหล่านั้น สิ่งที่เขาไม่ชอบที่สุดคือการเดิมพัน และเขาก็จะไม่เดิมพัน

ดังนั้นเขาจึงตั้งใจจะเก็บเรื่องที่ตนเองใช้วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ได้ไว้เป็นความลับขั้นสุดยอด นอกจากคนที่สนิทสนมเพียงไม่กี่คนแล้ว เขาจะไม่บอกเรื่องนี้แก่ใครเด็ดขาด จะว่าไป นับแต่ที่รู้ว่า "ยัยเด็กแสบ" คนนั้นคือสหายสนิทของท่านปู่ทวด เจียงหย่วนก็เริ่มมีความคิดที่จะปรับเปลี่ยนเงื่อนไขในคำสาบานต่อมรรคาฟ้า สำหรับผู้อาวุโสท่านหนึ่ง สหายสนิทของท่านปู่ทวดตนเอง และยังเป็นถึงประมุขแห่งเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ สิ่งที่เขาทำลงไปก่อนหน้านี้ค่อนข้างจะเสียมารยาทไปบ้าง

ดังนั้นเมื่อรู้พิกัดที่พักของเซิ่งหนิงหนิงจากซือจุน เจียงหย่วนก็รีบบึ่งไปหาทันที เมื่อมาถึงจุดหมาย เขาก็เห็นเซิ่งหนิงหนิงนั่งอยู่อย่างสบายอารมณ์บนม้านั่งหินในสวน ข้างกายมีกาน้ำชาและจอกชาหนึ่งใบ แสงแดดอุ่นๆ สาดส่องลงบนตัวนาง ดูแล้วให้ความรู้สึกเหมือนคนวัยเกษียณที่มาพักผ่อนไม่มีผิด ทว่าในมุมมองของเจียงหย่วน แม้ภายนอกเซิ่งหนิงหนิงจะดูเหมือนเด็กหญิงตัวเล็กๆ ผู้น่ารัก แต่ความจริงแล้วอายุอานามของนางอยู่ในรุ่นเดียวกับท่านปู่ทวด การทำตัวเช่นนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนจึงเดินเข้าไปหาด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ พลางก้มกายคำนับ "คารวะผู้อาวุโสครับ ผู้น้อยมาในวันนี้ เพื่อต้องการจะขอปรับเปลี่ยนคำสาบานต่อมรรคาฟ้ากับท่านครับ"

เซิ่งหนิงหนิงยิ้มพิมพ์ใจพลางยกมือน้อยๆ ขึ้นอย่างสง่างาม "ดีจ้ะ เจ้ามานั่งก่อนสิ”

“ขอบพระคุณครับผู้อาวุโส"

พูดจบเจียงหย่วนก็นั่งลงบนม้านั่งหินข้างๆ ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากต่อ อีกฝ่ายกลับพูดแทรกขึ้นมาก่อน "นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะรู้จักเกรงใจคนเป็นกับเขาด้วย ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นพวกเย็นชาเข้าถึงยากไปตลอดเสียอีกนะ~"

เผ่ากับการหยอกเย้าของเซิ่งหนิงหนิง เจียงหย่วนมุมปากกระตุกเล็กน้อย ทว่ายังคงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "ผู้อาวุโสล้อเล่นแล้วครับ ผู้น้อยเพียงแค่ต้องการลดความวุ่นวายที่ไม่จำเป็นยามออกไปหาประสบการณ์เท่านั้น"

เซิ่งหนิงหนิงพยักหน้าเห็นพ้องอย่างเลี่ยงไม่ได้ รูปโฉมของเด็กหนุ่มตรงหน้านี้ ตลอดชีวิตอันยาวนานของนาง นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นบุรุษที่งดงามถึงเพียงนี้ การมีใบหน้าเช่นนี้ย่อมดึงดูดหมู่ภมรได้ง่ายดาย ดังนั้นถ้าไม่สวมหน้ากากปกปิด ก็ต้องแสดงท่าทีเย็นชาห้ามเข้าใกล้เพื่อป้องกันตัว

"เอาล่ะ ไม่พูดพล่ามทำเพลงแล้ว พวกเรามาเริ่มกันเถอะ”

“ครับ"

ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนตัดเข้าประเด็นเอง เจียงหย่วนย่อมยินดี ภายใต้การร่วมมือของทั้งสองฝ่าย คำสาบานต่อมรรคาฟ้าจึงถูกปรับแก้ให้มีกำหนดระยะสิ้นสุดในวันพรุ่งนี้ เมื่อจัดการเรื่องนี้เสร็จ เจียงหย่วนก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เช่นนี้เมื่อพบกับท่านปู่ทวด เขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องใดอีกแล้ว

ทว่าทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏสู่สายตาของเขา นั่นคือท่านปู่ทวดของเขา หลินหยาชิวนั่นเอง เมื่อเห็นผู้มาเยือน เจียงหย่วนก็รีบลุกขึ้นก้มกายคำนับตามสัญชาตญาณ "คารวะท่านปู่ทวดครับ”

“อืม"

หลินหยาชิวตอบรับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะก้าวเดินเพียงครั้งเดียวมาหยุดอยู่ที่โต๊ะหิน ในมือของนางพลันปรากฏผลไม้วันสีแดงที่แผ่กลิ่นอายอันลึกลับยากแท้หยั่งถึงออกมา "เหลนศิษย์เด็กดี นี่คือของฝากท้องถิ่นที่ปู่ทวดนำกลับมาฝากเจ้า ผลเกล็ดอัสนี มันช่วยเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายของเจ้าได้นะ”

“ขอบพระคุณท่านปู่ทวดครับ!"

เมื่อได้รับของขวัญ เจียงหย่วนก็เผยรอยยิ้มกว้างออกมา ในฐานะผู้ศึกษาศาสตร์แห่งการปรุงโอสถ เขาย่อมรู้จักโอสถวิญญาณเหล่านั้นเป็นอย่างดี ผลเกล็ดอัสนีระดับวิญญาณชั้นกลางขั้นหก ช่วยชำระไขกระดูกและผลัดเส้นเอ็น เพิ่มพูนพละกำลังทางกายภาพ หากวางขายโลกภายนอก ย่อมต้องเกิดการแย่งชิงจากเหล่าอดียอดฝีมือมากมาย กระทั่งยอดฝีมือขอบเขตทะยานเซียนก็ยังต้องอยากได้มันมาไว้ในครอบครอง! นึกไม่ถึงว่าท่านปู่ทวดจะมอบให้เขาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ นี่น่ะหรือความสุขของการมีที่พึ่งเป็นยอดคนระดับตำนาน? มันช่างมีความสุขเหลือเกิน~

"เอาล่ะเหลนศิษย์เด็กดี เจ้าออกไปก่อนเถอะ ปู่ทวดข้าต้องการจะรำลึกความหลังกับสหายเก่าที่ไม่ได้พบกันเสียนานหน่อย”

“รับทราบครับท่านปู่ทวด"

พูดจบ เจียงหย่วนก็เก็บผลเกล็ดอัสนีไว้แล้วคำนับลาก่อนจะเดินจากไป หลินหยาชิวจ้องมองตามเหลนศิษย์จนลับสายตา ก่อนจะหันกลับมามองสหายเก่าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ว่ามาสิ ทำไมถึงทำตัวเองให้ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ได้?"

เมื่อได้ยินคำถาม เซิ่งหนิงหนิงก็เผยรอยยิ้มแห้งๆ ที่ดูสุภาพทว่าแฝงไปด้วยความกระอักกระอ่วนออกมาอีกครั้ง ก่อนจะเล่าเรื่องราวที่นางเคยบอกไปแล้วซ้ำอีกรอบ หลังจากฟังจบ หลินหยาชิวจึงเอ่ยถามต่อ "แล้วสิ่งนั้น เจ้าหาพบหรือยัง?”

“ข้ายังหาไม่พบ ก็ถูกเจ้าคนน่าตายคนนั้นเจอเข้าเสียก่อน ฮือๆๆ"

เมื่อนึกถึงความซวยที่เกือบจะทำให้นางต้องจบสิ้นชีวิต เซิ่งหนิงหนิงก็ทำหน้าตาน่าเวทนาออกมาทันที