บทที่ 64 นี่... นี่ใช่คำพูดของคนหรือเปล่า?

เมื่อมองดูสหายเก่าตรงหน้า ทั้งที่อายุปาเข้าไปนับพันปีแล้ว ทว่าการแสดงออกกลับยังดูเหมือนเด็กน้อยไม่มีผิด แต่ก็เพราะนิสัยเช่นนี้แหละ นางถึงสามารถรักษาความสัมพันธ์อันยาวนานกับอีกฝ่ายไว้ได้ หลินหยาชิวจึงเผยรอยยิ้มจางๆ พลางเอ่ยถามเสียงนุ่ม

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าวางแผนอย่างไรต่อไป?”

“จะรั้งอยู่ที่นี่เพื่อรำลึกความหลังกับข้า หรือจะให้ข้าไปส่งเจ้ากลับ?"

เผ่ากับการเสนอของสหายสนิท เซิ่งหนิงหนิงที่วางแผนไว้ในใจอยู่แล้วก็ยิ้มตาหยีพลางตอบว่า "ข้าตั้งใจจะรั้งอยู่ที่นี่กับเจ้าสักพัก”

“เพราะข้ารู้สึกสนใจในตัวเหลนศิษย์ของเจ้าขึ้นมาน่ะ อยากจะเฝ้าสังเกตดูสักหน่อย~"

เมื่อได้ยินความตั้งใจของสหายเก่า หลินหยาชิวก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วน้อยๆ อันน่ารักพลางเอ่ยถามลองเชิง "สนใจ? เจ้าสนใจอะไรในตัวเหลนศิษย์เด็กดีของข้ากัน? ไหนลองว่ามาซิ”

“คิกคิกคิก เพราะติดข้อจำกัดของคำสาบานต่อมรรคาฟ้า ข้าคงบอกเหตุผลให้เจ้าล่วงรู้ได้ในวันพรุ่งนี้เท่านั้น”

“ส่วนตอนนี้ ข้าคงต้องขออภัยเจ้าก่อนล่ะนะ~"

เซิ่งหนิงหนิงยิ้มร่า แววตาดูราวกับสัตว์ตระกูลแมวที่ค้นพบเหยื่ออันโอชะ นั่นทำให้หลินหยาชิวขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม ทว่านางก็ไม่ได้คิดจะขัดขวาง เพียงแต่เอ่ยเตือนไว้ว่า "ขอเพียงเจ้าไม่ไปรบกวนเด็กคนนั้น หรือลักพาตัวเขาไปไว้ในโลกขนาดเล็กของเจ้า เรื่องอื่นก็ตามใจเจ้าเถอะ”

“อ้อๆ"

เมื่อได้ยินว่ามีทางเลือกอย่างการ "ลักพาตัวกลับไป" ด้วย เซิ่งหนิงหนิงก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด สีหน้าเล็กๆ นั้นราวกับจะบอกว่า: "ที่แท้ยังมีทางเลือกแบบนี้ด้วยแฮะ" เห็นสหายเก่าดูจะเกิดความคิดนี้ขึ้นมาจริงๆ นัยน์ตาสีแดงฉานของหลินหยาชิวก็หรี่ลง พร้อมเอ่ยเตือนอีกครั้ง "ถ้าเจ้ากล้าทำเช่นนั้นจริงๆ คอยดูเถอะ ข้าจะตามไปอาละวาดในห้องวิจัยที่เจ้าชอบหมกตัวอยู่ให้พินาศย่อยยับเลย!”

“อี๊!"

เมื่อได้รับคำเตือนนี้ เซิ่งหนิงหนิงก็ส่งเสียงร้องด้วยความหวาดเกรงออกมา นางไม่สงสัยเลยว่าสหายเก่าคนนี้จะพูดจริงทำจริงหรือไม่ หากนางริอาจทำเช่นนั้นจริงๆ คงได้พินาศวายวอดแน่ "ก็ได้ๆ ข้ารับปากเจ้าก็ได้ว่าจะไม่ทำเรื่องไร้สาระพวกนั้น”

“ให้มันได้อย่างนั้นสิ เอาล่ะ โอสถพวกนี้เจ้าเอาไปซะ มันจะช่วยให้บาดแผลของเจ้าฟื้นตัวได้เร็วขึ้น”

“โอ้~ งั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ~ ไว้คราวหน้าข้าจะช่วยร่าย 'วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์' ให้เจ้าสักสองสามบทเป็นการตอบแทน"

มองดูโอสถที่เปล่งประกายหลากสีและเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายแห่งมรรคา เซิ่งหนิงหนิงก็ยิ้มจนตาโค้งมนและเก็บพวกมันไปอย่างไม่คิดมาก เมื่อมอบโอสถเสร็จ หลินหยาชิวก็ลุกขึ้นจากไป ยามนี้นางตั้งใจจะไปหาเหลนศิษย์เพื่อสอบถามสถานการณ์เสียหน่อย ว่าเรื่องคำสาบานต่อมรรคาฟ้านั่นมันเป็นมาอย่างไรกันแน่

...

เมื่อมาถึงตำหนักข้างที่เจียงหย่วนพักอาศัย หลินหยาชิวก็เอ่ยเรียกจากหน้าประตูโถง "เหลนศิษย์เด็กดี สะดวกจะคุยกับยายแก่อย่างข้าสักหน่อยไหมจ๊ะ?" นางไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไปทันที เพราะรู้ดีว่าเหลนศิษย์ของนางไม่ใช่เด็กๆ แล้ว แต่เป็นชายหนุ่มเลือดร้อนคนหนึ่ง หากเผอิญว่ายามนี้เขากำลังอี๋อ๋อกับแม่นางจิ้งจอกตัวน้อย หรือกำลังทำกิจกรรมที่เด็กไม่ควรดูอยู่ การที่นางบุกเข้าไปในตอนนี้คงจะดูจั๊กจี้ไม่ใช่น้อย เพื่อเป็นการเคารพความเป็นส่วนตัวของเหลนศิษย์ นางจึงเลือกที่จะส่งเสียงเตือนจากหน้าประตู

สิ้นเสียงของนาง ประตูตำหนักก็ถูกเปิดออก เจียงหย่วนเดินออกมาจากด้านในพลางก้มกายทำความเคารพ "คารวะท่านปู่ทวด เชิญท่านเข้ามาคุยกันด้านในเถอะครับ”

“อืม"

หลินหยาชิวพยักหน้า ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปภายในตำหนัก ตลอดทางที่เดินมา ไร้ซึ่งกลิ่นเหม็นอับ ไร้ซึ่งวัตถุประหลาดชวนสงสัย และไม่มีร่องรอยของความลนลานยามถูกบุกรุกกะทันหัน ทุกสิ่งภายในตำหนักข้างล้วนถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ได้เกิดเหตุการณ์อย่างที่นางแอบกังวลไว้ ดูท่า เหลนศิษย์เด็กดีของนางคงไม่ใช่พวกที่มักมากในกามเท่าใดนัก ขนาดต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกับโฉมงามเผ่าจิ้งจอกที่ดูยั่วยวนถึงเพียงนั้น ทว่าเขายังสามารถรักษาสมาธิตั้งมั่นอยู่กับการบำเพ็ญเพียรได้โดยไม่หวั่นไหว อื้อ อื้อ... ไม่เลวเลย

ต้องรู้ก่อนว่าด้วยประสบการณ์ของหลินหยาชิว นางเห็นนักบำเพ็ญเพียรที่จิตใจแน่วแน่มานักต่อนัก ทว่ากลับต้องมาตกม้าตายเพราะถูกโฉมงามเผ่าจิ้งจอกล่อลวงจนเสียผู้เสียคน ตั้งแต่เช้าจรดค่ำฝักใฝ่แต่เรื่องกามารมณ์ จนละเลยการฝึกฝนและปล่อยให้ชีวิตพังทลายลงไป ต่อให้ฝึกฝนวิชาประเภทบำเพ็ญคู่ ตบะที่ได้มาก็ช่างเปราะบางเพียงแค่แตะก็แตกสลาย

พูดตามตรง ในตอนแรกที่หลินหยาชิวรู้ว่าข้างกายเจียงหย่วนมีโฉมงามเผ่าจิ้งจอกติดตามอยู่ แถมยังเป็นถึงอดีตราชาจิ้งจอก นางถึงขั้นมีความคิดที่จะขับไล่หูจิ่วเกอไปให้พ้นจากข้างกายเหลนศิษย์ นางไม่ยอมให้ "นางจิ้งจอก" ตนนี้มาทำให้เหลนศิษย์ที่เป็นต้นกล้าชั้นยอดของนางต้องมัวหมองเด็ดขาด ทว่านึกไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะถูกลูกศิษย์ของนางห้ามไว้ก่อน อีกทั้งลูกศิษย์ยังได้อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเจียงหย่วนและหูจิ่วเกอให้นางฟัง

ด้วยเหตุนี้หลินหยาชิวจึงได้รับรู้ว่า หนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอกอยู่ร่วมกันมานานเกือบครึ่งปีแล้ว ตลอดช่วงเวลานี้ พลังบริสุทธิ์แห่งพรหมจรรย์ของเจียงหย่วนยังคงอยู่ครบถ้วนไม่มีรั่วไหล อีกทั้งเขายังตั้งมั่นอยู่กับการบำเพ็ญมรรคา ไม่เคยถูกเสน่ห์ยาแฝดเข้าครอบงำ ที่สำคัญที่สุดคือ หูจิ่วเกอเองก็รู้จักเจียมตัวและอยู่ในระเบียบวินัย ไม่เคยลุกขึ้นมาล่อลวงเจียงหย่วนเลยแม้แต่ครั้งเดียว ดูเหมือนว่านางจะวางตัวเป็น "สัตว์มงคลประจำบ้าน" ไปเสียแล้ว เวลาปกติที่อยู่ในตำหนัก นางมักจะรั้งอยู่ในร่างจิ้งจอกมากกว่าร่างมนุษย์ เรื่องการยั่วยวนจึงยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ เว้นเสียแต่ว่าเจียงหย่วนจะมีรสนิยมผิดแผกจากคนทั่วไป มิเช่นนั้นเขาย่อมไม่มีทางถูกดึงดูด

เมื่อได้รับรู้สถานการณ์เช่นนี้ หลินหยาชิวจึงยอมนิ่งเฉยปล่อยให้จิ้งจอกตนนี้รั้งอยู่ข้างกายเหลนศิษย์ต่อไป อย่างไรเสีย จิ้งจอกสีชมพูตนนี้ก็คือยอดฝีมือขอบเขตทะยานเซียนคนหนึ่ง อีกทั้งเหลนศิษย์ของนางยังมีบุญคุณใหญ่หลวงต่อนาง เผ่าจิ้งจอกที่ให้ความสำคัญกับบุญคุณเป็นอย่างยิ่งย่อมไม่มีทางทำร้ายเหลนศิษย์ของนางแน่นอน ดังนั้น การให้นางรับหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์มรรคาก็นับว่าเป็นทางเลือกที่ไม่เลวนัก

หลังจากแอบชื่นชมเหลนศิษย์ในใจแล้ว หลินหยาชิวก็มานั่งลงบนม้านั่งหยกข้างๆ จากนั้นนางก็ตบม้านั่งหยกข้างตัวเบาๆ เพื่อให้เจียงหย่วนมานั่งลงด้วยกัน เจียงหย่วนไม่ได้ปฏิเสธ เขานั่งลงข้างกายท่านปู่ทวดอย่างเรียบร้อยและสำรวม ก่อนจะเอ่ยปากถามก่อนว่า "ท่านปู่ทวดครับ ไม่ทราบว่าท่านมาหาข้ามีธุระอะไรหรือครับ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินหยาชิวปรายตามองหูจิ่วเกอที่อยู่ในร่างจิ้งจอกซึ่งกำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงหิน นางพยักหน้าในใจเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาให้ความสนใจกับเหลนศิษย์ พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน "ที่ปู่ทวดมาหาเจ้า ก็เพราะอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเจ้ากับยายเฒ่านั่นน่ะ”

“พอจะเล่าให้ปู่ทวดฟังได้ไหมจ๊ะ?"

เมื่อได้รับฟังประโยคนี้ เจียงหย่วนรู้สึกใจคอไม่ดี นึกว่าท่านปู่ทวดจะรู้เรื่องที่เขาทำลงไปเสียแล้ว เขาจึงรีบเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดออกมาอย่างว่างง่ายตามความเป็นจริง ในจำนวนนั้น แม้แต่เรื่องที่เขาเรียนรู้วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ได้สำเร็จ เขาก็ไม่ได้ปกปิดเลยแม้แต่นิดเดียว สำหรับเจียงหย่วนแล้ว ท่านผู้นี้คืออาจารย์ของอาจารย์ และยังเป็นที่สุดแห่งที่พึ่งของเขา ย่อมไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง

ทว่าสำหรับหลินหยาชิวแล้ว เรื่องนี้กลับทำให้ความรู้สึกตื่นเต้นและยินดีประดังประเดเข้ามาพร้อมๆ กัน ในตอนแรกนางยังฟังเรื่องหน้าแตกของสหายเก่าอย่างเพลิดเพลิน ทว่าเมื่อได้ยินว่าเหลนศิษย์ของนางคิดจะเรียนรู้วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ และที่สำคัญคือเขาเรียนรู้วิชานั้นจนสำเร็จจริงๆ เรื่องราวก็เริ่มจะชวนให้อึ้งเกินไปแล้ว อะไรคือการที่เหลนศิษย์ของนางอยากเรียนวจนะจิตศักดิ์สิทธิ์แล้วดันเรียนรู้ได้สำเร็จจริงๆ? อะไรคือการที่เหลนศิษย์ของนางไม่เพียงแต่เรียนรู้ได้สำเร็จ ทว่ายังกวาดเอาวิชาที่สหายเก่าของนางเก็บสะสมไว้มาได้ทั้งหมด เพียงแค่ติดที่ตบะยังไม่ถึงขั้นจึงยังใช้งานส่วนใหญ่ไม่ได้?

นี่... นี่ใช่คำพูดของคนหรือเปล่า?