บทที่ 65 เพื่อเจ้า ข้ากลายเป็นมนุษย์หมาป่า

หลินหยาชิวจ้องมองเหลนศิษย์ตรงหน้าที่กำลังทำหน้าเสียดายเพราะตบะไม่เพียงพอจนมิอาจใช้วิชาได้ทั้งหมด นางพลันรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูกขึ้นมาอย่างประหลาด สำหรับการแสดงออกประเภท "ได้คืบจะเอาศอก" เช่นนี้ หากไม่ใช่เพราะติดที่ฐานะค้ำคอ นางคงจะถลึงตาใส่เหลนศิษย์แรงๆ ไปสักทีแล้ว ฟังดูสิ นี่ใช่คำพูดของคนหรือเปล่า?

ต้องรู้ก่อนว่าเมื่อพันปีก่อน ในหมู่สี่เผ่าพันธุ์ใหญ่มีนักบำเพ็ญเพียรมากเท่าใดที่ปรารถนาจะเรียนรู้วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์นี้? แม้เผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์จะไม่ได้หวงวิชา ใครอยากเรียนก็สอนให้เพียงแค่จ่ายของวิเศษแห่งฟ้าดินมาแลก ทว่าเหล่านักบำเพ็ญเพียรทุกเผ่าพันธุ์กลับต้องมาตกม้าตายตั้งแต่ด่านแรก พวกเขาไม่สามารถสัมผัสถึงจุดแสงสีทองเล็กๆ ที่เผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์กล่าวถึงได้เลย ในเมื่อก้าวแรกยังทำไม่ได้ แล้วจะไปหวังอะไรกับเนื้อหาหลังจากนั้น?

แต่ยามนี้เหลนศิษย์ของนางไม่เพียงข้ามด่านแรกไปได้ ทว่าในเวลาเพียงครึ่งเดือน เขายังสูบความรู้ที่สหายเก่าของนางสะสมไว้จนหมดสิ้น นี่... นี่น่ะหรือคือยอดอัจฉริยะที่แท้จริง? หลินหยาชิวถามตนเองว่านางก้าวมาถึงจุดนี้ได้ย่อมเป็นอัจฉริยะผู้มีพรสวรรค์เหนือชั้น ทว่าเมื่อนำไปเทียบกับพลังการหยั่งรู้อันน่าหวาดหวั่นและความพิเศษเฉพาะตัวของเหลนศิษย์แล้ว นางกลับดูด้อยไปถนัดตา แต่นั่นแล้วอย่างไรล่ะ? ยอดอัจฉริยะระดับสัตว์ประหลาดเช่นนี้ ก็ยังกราบเข้าสายวิชาของนางไม่ใช่หรือ? หึหึ~

เมื่อคิดได้ดังนั้น อารมณ์ของหลินหยาชิวจากความตกใจก็เปลี่ยนเป็นความปิติยินดีอย่างเต็มเปี่ยม การมีเหลนศิษย์เช่นนี้ มีหรือที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะไม่รุ่งโรจน์? ทว่ามีข้อควรระวังบางประการที่นางจำเป็นต้องกำชับให้ชัดเจนเสียก่อน ใบหน้าจิ้มลิ้มของหลินหยาชิวแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม นางเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เหลนศิษย์เด็กดี เรื่องที่เจ้าเรียนรู้วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ได้สำเร็จนั้น นอกจากยายแก่อย่างพวกข้าแล้ว ห้ามบอกให้คนอื่นรู้เด็ดขาด ต่อให้เป็นคนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ได้!”

“มิเช่นนั้น เรื่องนี้จะนำพาหายนะมาสู่ตัวเจ้าและดินแดนศักดิ์สิทธิ์จนถึงแก่ชีวิต!"

เจียงหย่วนไม่ใช่คนโง่ เขาย่อมรู้ซึ้งถึงความหนักเบา อีกทั้งเขาก็มีความคิดเช่นนี้อยู่แล้ว เขาจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น จ้องประสานสายตากับท่านปู่ทวดพลางตอบกลับอย่างจริงจัง "ท่านปู่ทวดครับ ข้าก็ตั้งใจเช่นนั้น นอกจากท่าน ซือจุน ผู้อาวุโสท่านนั้น และหูจิ่วเกอแล้ว ข้าไม่คิดจะบอกใครอีกครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าเคร่งเครียดบนใบหน้าของหลินหยาชิวก็มลายหายไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน นางกุมมือของเขาไว้พลางยิ้มอย่างเมตตา "เจ้าคิดได้เช่นนี้ย่อมดีที่สุด”

“เพราะบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเซียน สิ่งสำคัญไม่ใช่การสำแดงความเก่งกาจโอ้อวด ทว่าคือการซ่อนคม”

“อัจฉริยะผู้น่าทึ่งนั้นมีปรากฏออกมาไม่ขาดสาย แต่ผู้ที่สามารถเดินไปถึงปลายทางแห่งอนาคตได้จริงๆ คือผู้ที่รู้จักการปกปิดตนเอง"

ไม้เด่นเหนือป่าลมมักพัดโค่น สัจธรรมข้อนี้เจียงหย่วนที่ผ่านโลกมาสองชาติภพย่อมซาบซึ้งดี เขาพยักหน้าเห็นพ้อง จากนั้นเขาจึงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามว่า "แล้วท่านปู่ทวดครับ ควรบอกศิษย์พี่หญิงใหญ่ไหมครับ?" หลินหยาชิวส่ายหน้าแผ่วเบา "เรื่องนี้รู้กันน้อยเท่าไหร่ยิ่งดี อีกอย่างการให้ชิงจู๋น้อยรู้เรื่องนี้ก็ไม่ได้เป็นผลดีต่อนางเลย”

“ครับ ข้าเข้าใจแล้วครับท่านปู่ทวด”

“อื้อ อื้อ เด็กดี~"

พูดพลาง หลินหยาชิวก็ลุกขึ้นยืน เดินมาตรงหน้าเขาแล้วยื่นมือออกไปลูบศีรษะเขาเบาๆ จะว่าอย่างไรดี แม้จะรู้ว่าอายุของท่านปู่ทวดมิอาจวัดได้จากรูปลักษณ์ภายนอก ทว่าการถูกเด็กสาวที่ก้ำกึ่งระหว่างโลลิกับวัยแรกรุ่นลูบหัวแบบนี้ ความรู้สึกประหลาดนั้นมันบอกไม่ถูกจริงๆ แต่มันก็คือความรักใคร่เอ็นดูที่ท่านปู่ทวดมีต่อเหลนศิษย์อย่างเขา

"โอ๊ะโอ เจ้ากำลังมีความคิดอะไรอยู่หรือเปล่า? ไหนลองบอกมาให้ข้าฟังซิ?" เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าพิลึกบนใบหน้าของเหลนศิษย์ หลินหยาชิวจึงเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ เจียงหย่วนมีท่าทีอึกอักนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะถามความสงสัยในใจออกมา "ท่านปู่ทวดครับ หลังจากที่ข้าได้พบท่านและผู้อาวุโสท่านนั้น ข้าก็มีคำถามหนึ่งอยู่ในใจมาตลอด”

“คำถามนั้นคือ... ทำไมท่านและผู้อาวุโสท่านนั้น ถึงยังคงรักษารูปลักษณ์และขนาดร่างกายให้เหมือนเด็กเช่นนี้ล่ะครับ มีเหตุผลพิเศษอะไรหรือเปล่า?"

เมื่อได้ยินคำถามนี้ หลินหยาชิวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุดขำออกมาเสียงดัง เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นกะทันหันทำเอาเจียงหย่วนทำตัวไม่ถูก ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ครู่ต่อมา หลินหยาชิวเช็ดน้ำตาที่คลอตรงหางตาจากการหัวเราะออก แล้วหันมามองเหลนศิษย์พลางอธิบายด้วยรอยยิ้มพราย

"ยายแก่อย่างข้ารักษารูปลักษณ์นี้ไว้ ไม่ได้มีเหตุผลพิเศษอะไรหรอกจ้ะ”

“ถ้าจะให้หาเหตุผลจริงๆ ก็คงเป็นเพราะอยู่ในร่างนี้แล้วรู้สึกผ่อนคลายกว่าล่ะมั้ง”

“ส่วนยายเฒ่านั่น ก็ไม่มีเหตุผลพิเศษเหมือนกัน เพียงเพราะเผ่าพันธุ์ของนางต่อให้โตเต็มวัย ก็จะมีรูปลักษณ์และขนาดร่างกายเท่านี้เอง"

เมื่อได้รับฟังคำอธิบาย เจียงหย่วนก็แสดงสีหน้าเข้าใจแจ้งชัด ตามนิยามในชาติก่อนของเขา นี่มันก็คือโลลิถูกกฎหมายชัดๆ~ เจ้าพวกที่ชอบรสนิยมแบบนี้หากรู้ข่าวเข้า คงได้พากันร้องเพลงคลาสสิกอย่าง "เพื่อเจ้า ข้ากลายเป็นมนุษย์หมาป่า" กันระงม ส่วนจะเป็นหมาประเภทไหนนั้น ก็คงแล้วแต่คนจะพิจารณา

จากนั้น ความคิดใหม่ก็ผุดขึ้นในหัวของเจียงหย่วน เขาจึงถามลองเชิงออกไป "ท่านปู่ทวดครับ ท่านพอจะแสดงภาพลักษณ์ความสง่างามยามเป็นผู้ใหญ่ให้ข้าชมเป็นขวัญตาได้ไหมครับ?" เผ่ากับความใคร่รู้ของเหลนศิษย์ หลินหยาชิวยิ้มกว้างไม่คิดจะปฏิเสธความปรารถนานั้น

ดีดนิ้ว!

พร้อมกับการดีดนิ้วของนาง กระแสพลังงานสีดำสนิทก็เข้าห่อหุ้มร่างของนางไว้ทั้งหมด ยามที่พลังงานเหล่านั้นสลายไป สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเจียงหย่วนคือ หลินหยาชิวในเวอร์ชันขยายร่าง เส้นผมสีดำยาวสลวย นัยน์ตาสีแดงฉาน ประกอบกับเครื่องหน้าทุกลายเส้นที่เติบโตเต็มที่จนสมบูรณ์แบบ ทั้งทรวดทรงองค์เอวที่ส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน และกลิ่นอายอันสูงส่งเย็นชา เมื่อสวมทับด้วยชุดกระโปรงวังสีดำที่ขับเน้นรูปร่างให้โดดเด่น ใครเห็นเข้าก็คงอดไม่ได้ที่จะอยากคุกเข่าลงแล้วกราบกรานเรียกนางว่า "นายหญิง!"

เจียงหย่วนที่อยู่ในเหตุการณ์ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง มือซ้ายยกนิ้วโป้งขึ้นให้โดยอัตโนมัติพลางอุทานออกมาจากใจจริง "ท่านปู่ทวดต้องเคยเป็นอันดับหนึ่งในทำเนียบโฉมงามแห่งยุคนั้นแน่นอนครับ มิเช่นนั้นข้าคงไม่ยอมรับทำเนียบพรรค์นั้นเด็ดขาด" เมื่อได้ยินคำชมของเหลนศิษย์ ใบหน้าอันงดงามของหลินหยาชิวก็ปรากฏรอยยิ้มพราย นางยื่นมือมาลูบศีรษะเขาพลางเอ่ยว่า "ปากหวานจริงๆ นะเรา~"

แม้จะพูดเช่นนั้น ทว่าคำชมที่ออกมาจากใจจริงของเหลนศิษย์ก็ทำให้นางอารมณ์ดีเป็นพิเศษ แต่นางก็ไม่ได้คงอยู่ในร่างนั้นนานนัก ไม่นานก็กลับคืนสู่ร่างเด็กสาวดังเดิม หลังจากนั้น หลินหยาชิวกำชับเรื่องทั่วไปอีกสองสามประโยคแล้วจึงจากไป ตามที่เหลนศิษย์บอก เขาพึ่งจะเรียนรู้วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ได้สำเร็จและยังไม่ได้บอกลูกศิษย์ของนาง ดังนั้นนางต้องรีบนำข่าวดีนี้ไปบอกลูกศิษย์ของนางเสียหน่อยแล้ว

ทว่าทันทีที่นางก้าวออกจากประตูตำหนัก นางก็สัมผัสได้ถึงทัณฑ์สายฟ้าที่กำลังก่อตัวอยู่เหนือฟากฟ้า สถานการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้หลินหยาชิวเลิกคิ้วขึ้น พลางคิดในใจ "ดูเหมือนชิงจู๋น้อยคนนั้น จะเตรียมตัวทะลวงเข้าสู่ขอบเขตประสานสว่างเรียบร้อยแล้วสินะ ไม่เลวเลย~"

เจียงหย่วนที่สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงเหนือท้องฟ้าเช่นกัน ได้เดินออกมานอกตำหนักข้างแล้วเงยหน้ามองฟ้า ภาพที่เห็นทำให้เขาตระหนักได้ทันทีว่า ศิษย์พี่หญิงใหญ่กำลังจะทะลวงระดับพลังแล้ว