บทที่ 66 《ท่านพ่อผู้เป็นประมุขศักดิ์สิทธิ์ของข้า》

เหนือชั้นฟ้า อสนีบาตที่เปี่ยมไปด้วยแรงกดดันมหาศาลผุดโผล่ให้เห็นรำไรท่ามกลางหมู่เมฆาสีดำที่ทอดยาวนับหมื่นหลี่ ทำให้นักบำเพ็ญเพียรและสามัญชนจำนวนมากที่เห็นนิมิตประหลาดนี้อดไม่ได้ที่จะแหงนหน้ามอง และภายในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนี เหล่าศิษย์จำนวนมากต่างสัมผัสได้ถึงบางอย่าง พากันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

"มีคนกำลังฝ่าทัณฑ์! ดูจากทิศทางนั้นแล้ว น่าจะเป็นศิษย์พี่หญิงใหญ่ที่กำลังจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตประสานสว่าง!”

“ยอดฝีมือขอบเขตประสานสว่างในวัย 24 ปี นี่น่ะหรือศิษย์พี่หญิงใหญ่ นี่น่ะหรือเซียนกระบี่ไม้ไผ่? ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!”

“เมื่อเทียบกับศิษย์พี่หญิงใหญ่แล้ว หลายสิบปีที่ผ่านมาของข้านี่เหมือนมีชีวิตอยู่ทิ้งไปวันๆ เลยแฮะ"

เหล่าศิษย์ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ เจียงหย่วนในฐานะผู้ชมในสถานที่จริง จ้องมองเหตุการณ์นี้ด้วยสายตาเป็นประกายเช่นกัน ภายใต้การจับจ้องของเขา เงาร่างหนึ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ชูประชันกระบี่ขึ้นอย่างสง่างาม คนผู้นั้นคือหลี่ชิงจู๋นั่นเอง

เจตจำนงแห่งกระบี่บนร่างของนางพุ่งทะยานเสียดฟ้า ราวกับต้องการจะประลองกับมรรคาฟ้าให้รู้ผล! วินาทีถัดมา อสนีบาตสายหนึ่งฟาดลงมาจากสรวงสวรรค์ พุ่งเข้าใส่หลี่ชิงจู๋อย่างจัง เสียงกัมปนาทกึกก้องทำเอาผู้คนหนังหัวชาหนึบ หลี่ชิงจู๋ไม่ได้รับการโจมตีด้วยร่างกายโดยตรง ทว่านางหยิบเอาเครื่องมือป้องกันที่เตรียมไว้ออกมาต้านทานทัณฑ์อัสนี ชั่วขณะนั้น แสงอสนีและแสงกระบี่สาดประสานกระจายไปทั่ว ทำให้ผู้ที่พบเห็นต่างใจสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น

ในระหว่างที่เจียงหย่วนจ้องมองตาไม่กะพริบ เสียงของหลินหยาชิวก็พลันดังขึ้น "ดูท่าแล้ว การที่ชิงจู๋น้อยจะทะลวงระดับได้สำเร็จคงเป็นเรื่องที่แน่นอนแล้วล่ะ"

เมื่อได้ยินท่านปู่ทวดเอ่ยเช่นนั้น ความกังวลสุดท้ายในใจของเจียงหย่วนก็มลายหายไป ทว่าไม่นาน ประโยคถัดมาของท่านปู่ทวดก็ทำให้เขาตระหนักถึงปัญหาที่ต้องเผชิญในภายภาคหน้า "เมื่อชิงจู๋น้อยทะลวงเข้าสู่ขอบเขตประสานสว่างแล้ว นางย่อมไม่ลดตัวลงไปประลองกับพวกที่ยังจมปรักอยู่ในขอบเขตหลอมจิตเทวะเหล่านั้นอีก”

“เพราะฉะนั้นเจียงหย่วนน้อยเอ๋ย เจ้าต้องเตรียมใจไว้ให้ดี ถึงตอนนั้นความสนใจของคนพวกนั้นจะมาตกอยู่ที่ตัวเจ้าแทน"

เมื่อได้รับฟัง เจียงหย่วนก็เข้าใจความหมายของท่านปู่ทวดทันที เพราะเพียงแค่ได้รับรู้ประวัติศาสตร์อันรุ่งโรจน์ของซือจุนจากปากของศิษย์พี่ เขาก็เข้าใจแล้วว่าสายวิชาของเขานั้นในสายตาคนอื่นมันคือ "เสี้ยนหนามตำตา" เพียงใด คนรุ่นเก่าสู้ไม่ได้ ก็หวังจะให้คนรุ่นใหม่มากอบกู้หน้าคืนให้ตนเอง ทว่าผลลัพธ์คือคนรุ่นใหม่กลับถูกศิษย์พี่ต้อนจนอ่วมกันไปหมด ในเมื่อไร้หนทาง พวกเขาย่อมต้องเบนเป้าหมายมายังคนที่เด็กกว่าแทน และแล้ว ตัวตนของเจียงหย่วนก็ย่อมต้องเข้าสู่สายตาของพวกเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ในฐานะผู้รับเคราะห์ เมื่อนึกถึงอนาคตที่ต้องคอยรับคำท้าทายจากผู้คนมากมาย เขาก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที ทว่าแม้จะคิดเช่นนั้น แต่ "อัตราการชนะร้อยเปอร์เซ็นต์" ของสายวิชานี้ เขาจะยอมให้มันมาขาดสะบั้นลงที่มือตนเองไม่ได้เด็ดขาด "ท่านปู่ทวดครับ เรื่องที่ท่านว่ามาข้าเตรียมใจไว้ตั้งนานแล้วครับ”

“อีกอย่าง คนพวกนั้นล้วนเป็นผู้แพ้พ่ายใต้เงื้อมมือศิษย์พี่ ในฐานะที่เป็นศิษย์น้อง ข้าย่อมไม่อาจทำให้สายวิชาต้องเสียหน้าได้”

“ถึงเวลาข้าจะทำให้พวกเขารู้เองว่า สายวิชาของเราจะเป็นขุนเขาที่สูงที่สุด! และเป็นสายน้ำที่ยาวไกลที่สุดสำหรับพวกเขาตลอดไป!"

ในประโยคสุดท้าย น้ำเสียงของเจียงหย่วนราบเรียบทว่าเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ หลินหยาชิวที่อยู่ข้างกายเมื่อเห็นภาพนั้น เห็นถึงความองอาจและความมีชีวิตชีวาของเด็กหนุ่ม นางจึงพยักหน้ายอมรับเบาวๆ พร้อมเอ่ยตอบ "อืม มีความมั่นใจเช่นนี้ก็ดีแล้ว"

พูดจบ นางก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ ทว่าแหงนหน้ามองท้องฟ้าแทน เจียงหย่วนเองก็มองตามไปเช่นกัน ภายใต้การจับจ้องของเขา ศิษย์พี่หลี่ชิงจู๋เผชิญหน้ากับทัณฑ์สายฟ้าโดยไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว ทว่ายังชักกระบี่ออกมาต่อกรอย่างห้าวหาญ ทว่าความสนใจของเจียงหย่วนกลับไปตกอยู่ที่ทัณฑ์อัสนีที่ฟาดลงมานั้นมากกว่า ในช่วงก่อนหน้านี้ เขาหาโอกาสไปสอบถามซือจุนไป๋หยินเสวี่ย ถึงความล้ำค่าของอัสนีต้นกำเนิด

จึงได้รับคำตอบว่า อัสนีต้นกำเนิด คืออัสนีบาตที่มีเพียงมรรคาฟ้าเท่านั้นที่ครอบครอง มันสามารถทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง และก็สามารถมอบโอกาสแห่งชีวิตท่ามกลางการทำลายล้างได้เช่นกัน เมื่อรู้คำตอบ เจียงหย่วนก็รู้สึกทึ่งในความไร้เทียมทานและเส้นสายของระบบไม่น้อย ในขณะเดียวกันก็นึกไม่ถึงว่า ตลอดระยะเวลากว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา การช็อตไฟฟ้าจากระบบที่ลงโทษเขานับครั้งไม่ถ้วนนั้น แท้จริงแล้วคืออัสนีบาตที่มรรคาฟ้าครอบครอง มันเหมือนกับว่าไข่ไก่ที่เขากินอยู่ทุกวัน จู่ๆ ก็มีคนวิ่งมาบอกว่านี่คือไข่ไดโนเสาร์ที่ล้ำค่าและหายากยิ่ง ทำให้เขารู้สึกเหมือนฝันไปจนดูไม่เป็นความจริง

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนก็อดไม่ได้ที่จะบ่นระบบในใจ 'ระบบ ใครเขาสอนให้เจ้าเอาอัสนีมรรคาฟ้ามาใช้ลงโทษคนกัน?' สิ้นความคิดของเขา คำตอบจากระบบก็ปรากฏขึ้นทันที

...

[โฮสต์อย่าโวยวายไปเลย ปริมาณพลังงานที่ระบบนี้ปล่อยลงมาน่ะ ถูกควบคุมมาอย่างดีเยี่ยมแล้ว]

[เพื่อให้โฮสต์ได้สัมผัสกับคำว่า ช็อตจนอึ้งทึ่งแต่ไม่ทำลายสมองยังไงล่ะ~] ...

เพียงแค่ได้เห็นข้อความเหล่านี้ เจียงหย่วนก็สามารถจินตนาการภาพออกมาได้ทันที ภาพเด็กหญิงตัวน้อยผมทองนัยน์ตาสีฟ้าในชุดโลลิต้าโกธิค กำลังส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเขาอยู่ เป็นแค่ยัยเด็กแสบแท้ๆ กล้าดียังไงมาหัวเราะเยาะโฮสต์! ต้องทำให้ระบบเข้าใจเสียใหม่ว่า บ้านหลังนี้ใครใหญ่ที่สุด!

'หนอยเจ้ายัยเด็กแสบผมทองตาฟ้าในชุดโลลิต้าโกธิค กล้าดียังไงมาหัวเราะเยาะข้า!' 'คอยดูเถอะ ข้าจะใช้หมัดเหล็กแห่งความรัก สั่งสอนเจ้าให้เข็ด!'

เผชิญกับคำพูดที่ดูจะเข้าข่ายโรคจิตไปสักนิด ระบบกลับนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ระบบจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแง่งอน

...

[โฮสต์ไอ้เจ้าโรคจิตบ้าโลลิ!] ...

พูดจบ ระบบก็เมินเฉยต่อโฮสต์โรคจิตคนนี้แล้วหายวับไป ต่อการด่าทอของระบบ เจียงหย่วนยังคงท่าทีสงบนิ่ง มุมปากยังยกยิ้มจางๆ หลังจากหยอกล้อกับระบบเป็นกิจวัตรเสร็จ สายตาของเขาก็กลับมาจับจ้องที่ศิษย์พี่หลี่ชิงจู๋อีกครั้ง ในระหว่างที่เขา "หยอกล้อ" กับระบบอยู่นั้น หลี่ชิงจู๋ก็ได้ผ่านทัณฑ์สายฟ้าสายสุดท้ายไปแล้ว ยามนี้นางกำลังได้รับการชำระล้างจากฟ้าดิน

เมื่อเห็นภาพนี้ ในใจของเจียงหย่วนพลันบังเกิดความรู้สึกเร่งเร้าขึ้นมาสายหนึ่ง เขาต้องการจะก้าวตามรอยเท้าของศิษย์พี่ให้ทันโดยเร็ว ในตอนนั้นเอง บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งก็พลันปรากฏตัวขึ้นไม่ไกล บุรุษผู้นั้นจ้องมองหลี่ชิงจู๋จากระยะไกล ดวงตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความรักใคร่ การปรากฏตัวของเขา เจียงหย่วนย่อมสังเกตเห็นแน่นอน ดูจากเครื่องแต่งกายอันหรูหราสง่างามย่อมบอกได้ว่าฐานะไม่ธรรมดา เขาจึงเอ่ยถามหลินหยาชิวที่อยู่ข้างกายด้วยความสงสัย

"ท่านปู่ทวดครับ คุณอาท่านนั้นคือใครหรือครับ?" เผ่ากับความใคร่รู้ของเหลนศิษย์ หลินหยาชิวก็อธิบายตามจริง "เจ้าหนุ่มนั่นชื่อลี่เฉิงเทียน เป็นบิดาของศิษย์พี่เจ้า และยังเป็นประมุขศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนีแห่งนี้ด้วย"

เมื่อได้ยินว่าบิดาของศิษย์พี่เป็นถึงประมุขศักดิ์สิทธิ์ ในหัวของเจียงหย่วนก็ผุดชื่อนิยายคลาสสิกขึ้นมาโดยอัตโนมัติ 《ท่านพ่อผู้เป็นประมุขศักดิ์สิทธิ์ของข้า》 แม้ก่อนหน้านี้ศิษย์พี่จะเคยเอ่ยถึงบิดาของนางอยู่บ้าง ทว่าเจียงหย่วนนึกว่าเป็นเพียงนักบำเพ็ญเพียรรุ่นเดียวกัน นึกไม่ถึงเลยว่าฐานะจะยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ ทว่ายามปกติเขาก็ไม่เคยเห็นศิษย์พี่พูดจาอวดอ้างถึงบิดาตนเองเลย ดูท่าทางนางจะไม่ใช่พวกที่ชอบพึ่งพาบารมีของผู้อาวุโส แต่กลับยินดีที่จะใช้กระบี่ยาวในมือ ถากถางเส้นทางสู่ความเป็นเซียนด้วยตนเองมากกว่า ช่างนับว่าเป็นต้นแบบของพวกเราจริงๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนจึงเอ่ยถามต่อด้วยความใคร่รู้ "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วท่านแม่ของศิษย์พี่ล่ะครับ? อยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนีด้วยหรือไม่?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินหยาชิวส่ายหน้าพลางตอบกลับว่า "ท่านแม่ของชิงจู๋น้อยไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่อยู่ที่อื่นจ้ะ"