บทที่ 67 《ท่านแม่ผู้เป็นประมุขศักดิ์สิทธิ์ของข้า》

“ท่านแม่ของนางคือประมุขศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หงส์ขาว ปกติภารกิจรัดตัว จึงไม่ค่อยมีเวลาได้กลับมาที่นี่บ่อยนัก”

เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย รูม่านตาของเจียงหย่วนหดตัววูบ สมองราวกับมีพายุโหมกระหน่ำ หือ? อะไรนะ? ท่านแม่ของศิษย์พี่ก็เป็นถึงประมุขศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์อีกแห่งหนึ่งด้วยหรือ? นี่มันนิยายเรื่อง 《ท่านแม่ผู้เป็นประมุขศักดิ์สิทธิ์ของข้า》 ชัดๆ เลยใช่ไหม?

เจียงหย่วนรู้สึกเหมือนถูกคลื่นพลังงานของทายาทเซียนระดับสุดยอดพุ่งเข้าปะทะทางจิตวิญญาณอย่างจัง ให้ตายเถอะ ให้ตายเถอะ จุดเริ่มต้นจะสูงเกินไปแล้วนะแบบนี้ แล้วคนอื่นจะเอาอะไรไปไล่ตามทัน? ไม่สิ แบบนี้มันไม่ใช่แค่จุดเริ่มต้นแล้ว แต่นางไปยืนรออยู่ที่เส้นชัยตั้งนานแล้วต่างหาก

ในวินาทีนี้ เจียงหย่วนเข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงความล้ำค่าของประโยคที่เขาเคยได้ยินในชาติปางก่อน บางคนเกิดมาก็ถึงกรุงโรมแล้ว ในขณะที่บางคนเกิดมาเพื่อเป็นวัวเป็นควาย เอาเถอะ... เจียงหย่วนเม้มปากอย่างจนใจ แววตาแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทว่าไม่นานดวงตาของเขากลับมาใสกระจ่างอีกครั้ง

ในเมื่อเขาไม่ได้เกิดมาเป็นทายาทเซียนระดับสุดยอด เช่นนั้นก็แค่พยายามให้หนักขึ้น เพื่อก้าวเป็นยอดคนรุ่นแรกให้ได้ก็คงไม่มีปัญหา เจียงหย่วนมีความมั่นใจเช่นนั้น เขาสลัดความคิดทิ้ง ตั้งใจจะกลับไปบำเพ็ญเพียรเพื่อเร่งยกระดับตบะให้เร็วที่สุด ทว่าในขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับ หลินหยาชิวที่อยู่ข้างกายกลับเอ่ยรั้งไว้

“เหลนศิษย์เด็กดี เดี๋ยวก่อนจ้ะ”

“หืม? ท่านปู่ทวดมีเรื่องอะไรจะสั่งการหรือครับ?”

“ไม่มีเรื่องสั่งการหรอกจ้ะ แต่ดูเหมือนเจ้าหนุ่มนั่นอยากจะพบเจ้าหน่อยนะ”

ผู้ที่ถูกท่านปู่ทวดเรียกว่าเจ้าหนุ่ม ย่อมมีเพียงท่านพ่อประมุขศักดิ์สิทธิ์ของศิษย์พี่เท่านั้น หน้าตาของประมุขศักดิ์สิทธิ์คนหนึ่ง เจียงหย่วนย่อมต้องรักษาไว้ให้ เขาจึงหยุดฝีเท้าอย่างว่างง่าย และกลับมายืนข้างกายท่านปู่ทวดอีกครั้ง เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็เห็นประมุขศักดิ์สิทธิ์ลี่เฉิงเทียนกำลังพาควงศิษย์พี่เหินบินมาทางนี้

เมื่อทั้งคู่ร่อนลงสู่พื้น ลี่เฉิงเทียนก็ทำความเคารพหลินหยาชิวทันที “คารวะท่านบรรพชน”

“อืม”

หลินหยาชิวพยักหน้าเบาๆ เป็นการตอบรับ นางไม่มีท่าทีจะจากไปไหน เพียงแต่ยืนอยู่ข้างกายเหลนศิษย์เงียบๆ ราวกับกำลังทำตัวเป็นที่พึ่งพิงอันยิ่งใหญ่ให้เขา ลี่เฉิงเทียนที่สังเกตเห็นจุดนี้ มองไปยังเจียงหย่วนด้วยสายตาที่ดูเป็นมิตรขึ้นมาก อย่างไรเสีย ท่านผู้อาวุโสท่านนี้ก็คือยอดคนที่สามารถใช้มือเดียวตบเขาให้หน้าคะมำกับพื้นได้อย่างง่ายดาย! ยิ่งไปกว่านั้น อาจารย์ของพ่อหนุ่มคนนี้ก็คือศิษย์พี่ของเขาเอง

ลี่เฉิงเทียนพลันนึกถึงความหวาดกลัวยามถูกหมัดเหล็กของศิษย์พี่ครอบงำ น้ำเสียงของเขาจึงยิ่งทวีความอ่อนโยนขึ้นไปอีก “เจ้าคือเจียงหย่วน ศิษย์หลานเจียงสินะ”

“ขอบใจเจ้ามากที่มอบโอสถทะลวงด่านให้แก่ลูกสาวข้า ทำให้การทะลวงระดับของนางราบรื่นไร้อุปสรรค”

“ความสำเร็จของลูกสาวข้า มีความดีความชอบของเจ้าอยู่ครึ่งหนึ่งทีเดียว”

คำพูดของอีกฝ่ายสุภาพมาก ไร้ซึ่งท่าทีโอหังในฐานะประมุขศักดิ์สิทธิ์ ดูเป็นเพียงผู้ใหญ่ที่แสนดีคนหนึ่งเท่านั้น ต่อคำชมเชยนั้น เจียงหย่วนวางตัวได้อย่างเหมาะสม เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ขอบพระคุณท่านประมุขศักดิ์สิทธิ์ที่ชมเชยครับ ทว่าโอสถนั้นเป็นเพียงสิ่งภายนอก”

“สิ่งที่ศิษย์พี่พึ่งพาจริงๆ คือความมานะอุตสาหะและพรสวรรค์ของนางเองครับ”

“ความดีความชอบที่ท่านว่า ข้าขอรับไว้เพียงเศษเสี้ยวก็พอครับ”

คำตอบของเขานั้นไร้ที่ติและสุภาพยิ่งนัก “ไอ้หยา~ อย่าพูดเช่นนั้นเลย” ลี่เฉิงเทียนโบกมือพลางหัวเราะอธิบาย “โอสถทะลวงด่านระดับวิญญาณขั้นสูงเม็ดหนึ่ง จะนับว่าเป็นความดีความชอบเล็กน้อยได้อย่างไร”

“จริงสิศิษย์หลาน ปกติเจ้าสามารถปรุงโอสถทะลวงด่านได้มากน้อยเพียงใด? และอัตราการสำเร็จอยู่ที่เท่าไหร่หรือ?”

แม้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนีจะเป็นถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ทว่าจำนวนนักปรุงโอสถกลับมีไม่มากนัก ต่อให้มีการเปิดแผนกปรุงโอสถขึ้นมาโดยเฉพาะและมีศิษย์ฝึกหัดมากมาย ทว่านักปรุงโอสถที่สามารถปรุงโอสถได้จริงๆ กลับมีไม่ถึง 100 คนด้วยซ้ำ ในจำนวนนั้น นักปรุงโอสถระดับวิญญาณมีเพียง 15 คน นักปรุงโอสถระดับลี้ลับมีเพียง 5 คน ที่เหลือล้วนเป็นนักปรุงโอสถระดับสามัญ ไม่ใช่ว่าลี่เฉิงเทียนที่เป็นประมุขศักดิ์สิทธิ์จะไม่ให้ความสำคัญ ทว่าเมื่อเทียบกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์อื่นที่เน้นการปรุงโอสถเป็นหลักแล้ว ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนีของพวกเขาย่อมเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่าจะเป็นสวัสดิการผลประโยชน์ หรือตำราปรุงโอสถที่เป็นมรดกตกทอด ล้วนมิอาจนำไปเปรียบเทียบได้เลย

ดังนั้น เมื่อได้ยินว่าศิษย์น้องของลูกสาวสุดที่รัก เป็นถึงนักปรุงโอสถระดับวิญญาณที่ฝึกฝนด้วยตนเอง แถมยังเป็นนักปรุงโอสถที่สามารถปรุงโอสถทะลวงด่านระดับวิญญาณขั้นสูงได้อีกด้วย! สมองของเขาก็เริ่มทำงานอย่างว่องไวทันที หากเขาสามารถซื้อโอสถทะลวงด่านจากมือเจียงหย่วนได้มากขึ้น โอกาสที่ศิษย์ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่มีตบะถึงขอบเขตหลอมจิตเทวะจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตประสานสว่าง ย่อมเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน เมื่อกำลังสำคัญระดับกลางเพิ่มขึ้น พละกำลังโดยรวมของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็จะแข็งแกร่งขึ้นตามไปด้วย ถึงตอนนั้น เขาที่เป็นประมุขศักดิ์สิทธิ์จะเดินไปที่ใดก็ย่อมมีหน้ามีตาไปทั่ว~

เผชิญกับคำขอของประมุขศักดิ์สิทธิ์ และเมื่อล่วงรู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของอีกฝ่าย เจียงหย่วนไม่ได้ตอบรับในทันที ทว่าใช้เวลาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะให้คำตอบ “ท่านประมุขศักดิ์สิทธิ์ ข้าสามารถปรุงโอสถทะลวงด่านได้จริงครับ ทว่าอัตราความสำเร็จไม่สูงนัก อยู่ที่ประมาณสี่ในสิบส่วนครับ”

แม้เจียงหย่วนจะถล่มตัวบอกอัตราความสำเร็จให้ต่ำลงแล้ว ทว่าในสายตาของลี่เฉิงเทียน อัตราสี่ในสิบส่วนนั้นไม่ได้ต่ำเลยแม้แต่นิดเดียว! เขาจึงเอ่ยด้วยความตื่นเต้นว่า “ไม่ต่ำเลย! อัตราการสำเร็จระดับนี้ไม่ต่ำเลยสักนิด นับเป็นยอดฝีมือในหมู่นักปรุงโอสถแล้ว!”

“ไม่ทราบว่าศิษย์หลานพอจะมีเวลาว่างเมื่อไหร่? พวกเรามาลองคุยเรื่องการจัดส่งโอสถ รวมถึงผลตอบแทนที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะมอบให้เจ้ากันดีกว่า~”

ในยามนี้ ลี่เฉิงเทียนดูไม่เหมือนประมุขศักดิ์สิทธิ์ ทว่าดูเหมือนพ่อค้ามากกว่า ทันใดนั้นเอง เสียงใสอันเฉียบคมก็ดังขึ้นไม่ไกล “ในเมื่อศิษย์น้องสนใจโอสถของลูกศิษย์ข้า เช่นนั้นให้ข้าที่เป็นอาจารย์มานั่งคุยกับเจ้าอย่างละเอียดจะดีกว่านะ เชื่อว่าเจ้าคงจะให้คำตอบที่ศิษย์พี่คนนี้พอใจใช่ไหมล่ะ?”

สิ้นเสียงนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของลี่เฉิงเทียนก็แข็งค้าง เขาหันขวับไปมองช้าๆ ราวกับเครื่องจักรที่ขาดน้ำมัน จากนั้นเขาก็ได้เห็นบุคคลที่เขาไม่อยากเจอที่สุด ไป๋หยินเสวี่ยในร่างเด็กสาวอาจารย์ของเจียงหย่วน ชั่วขณะนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปหลายตลบ ก่อนจะลงเอยด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอ “ศิษย์พี่เอ่ยปาก ศิษย์น้องย่อมต้องให้คำตอบที่ท่านพอใจแน่นอนครับ”

“เช่นนั้นก็รบกวนศิษย์น้องย้ายไปคุยรายละเอียดที่โถงหลักเถอะ”

“ไม่รบกวนเลยครับ ไม่รบกวนเลยสักนิด ฮี่ๆ (เศร้า)”

ในสายตาของเจียงหย่วน ประมุขศักดิ์สิทธิ์ท่านนี้แม้จะกำลังยิ้ม ทว่ากลับแฝงไปด้วยความรันทด ยิ้มดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก ราวกับความรู้สึกปวดใจยามที่ต้องยืนมองกระเป๋าเงินเหี่ยวแฟบลงไปต่อหน้าต่อตา ช่างเป็นภาพที่ชวนให้สะเทือนใจตามเหลือเกิน จะว่าไป ความน่าเกรงขามของซือจุนนี่ ข้าคงประเมินไว้ต่ำเกินไปจริงๆ ดูท่าทางในหมู่นักบำเพ็ญเพียรรุ่นเดียวกับซือจุน คงไม่มีใครที่ไม่หวาดกลัวท่านผู้อาวุโสท่านนี้เลยสักคน

เมื่อเห็นซือจุนและประมุขศักดิ์สิทธิ์จากไป เจียงหย่วนก็หันมายิ้มให้ศิษย์พี่หญิงใหญ่ พลางเอ่ยแสดงความยินดี “ศิษย์พี่ ยินดีด้วยครับที่ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตประสานสว่างได้สำเร็จ” ได้ยินดังนั้น หลี่ชิงจู๋มองมายังศิษย์น้องด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความยินดีและอ่อนโยน นางเอ่ยเสียงนุ่ม “ต้องขอบใจโอสถทะลวงด่านของเจ้าด้วย มิเช่นนั้นข้าคงไม่สามารถทะลวงระดับได้เร็วขนาดนี้”

“เพราะฉะนั้น หลังจากนี้หากเจ้ามีปัญหาใดที่แก้ไม่ได้ สามารถมาหาข้าได้เสมอ”

“ข้าจะหาทางช่วยเจ้าอย่างสุดความสามารถ!”

สีหน้าและน้ำเสียงของนางจริงจังมาก ราวกับว่าเพียงเขาออกคำสั่งเพียงคำเดียว นางก็พร้อมจะลุยน้ำลุยไฟให้ทันที ทำเอาเจียงหย่วนรู้สึกอบอุ่นในใจยิ่งนัก เขาจึงยิ้มรับและตอบกลับไปว่า “เช่นนั้นหลังจากนี้คงต้องรบกวนศิษย์พี่แล้วนะครับ~”