บทที่ 68 ตัวเองช่างเป็นลูกศิษย์ที่อกตัญญูจริงๆ เลย!

พูดจบ ทั้งคู่ก็หันมายิ้มให้กัน ทว่าหลินหยาชิวที่ยืนดูอยู่ด้านข้าง กลับแทรกเข้าสู่บทสนทนาในวินาทีนั้น

“ยายแก่นึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องหนึ่งต้องบอกพวกเจ้าทั้งสองคนล่วงหน้า”

“พวกเจ้าคือศิษย์รุ่นเยาว์ที่โดดเด่นที่สุดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นในอีกหนึ่งปีให้หลัง พวกเจ้าจะต้องเผชิญกับบททดสอบที่แท้จริง”

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหย่วนและหลี่ชิงจู๋ต่างก็ดึงสมาธิกลับมา นิ่งเงียบและตั้งใจฟังสิ่งที่นางกำลังจะกล่าวต่ออย่างจริงจัง

“อีกหนึ่งปีข้างหน้า จะเป็นช่วงน้ำลดของทะเลหวนโกลาหล ยามนั้นจะมีสมบัติวิเศษแห่งฟ้าดินและวาสนาจำนวนมากปรากฏขึ้น”

“ทว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาพร้อมกัน คืออสูรทะเลอันทรงพลังที่นับไม่ถ้วน รวมถึงอันตรายหลากหลายรูปแบบ”

“นอกจากเผ่ามนุษย์ของพวกเราแล้ว ทั้งเผ่าปีศาจ เผ่ามาร และเผ่าอนารยชน ต่างก็จะส่งยอดอัจฉริยะรุ่นเยาว์เดินทางไปที่นั่นพร้อมกัน”

“เพื่อช่วงชิงวาสนา และเพื่อเข่นฆ่าเพื่อการเติบโต”

พูดถึงตรงนี้ หลินหยาชิวแหงนหน้ามองท้องฟ้าทิศตะวันออก ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “สี่เผ่าพันธุ์ใหญ่ได้ทำข้อตกลงกับเผ่าผู้นั้นไว้แล้ว ว่าห้ามนักบำเพ็ญเพียรที่มีตบะเกินขอบเขตถ้ำสวรรค์เดินทางไปยังทะเลหวนโกลาหล”

“ดังนั้นมันจึงเหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับคนรุ่นเยาว์ที่จะไปหาประสบการณ์”

เมื่อได้ยินประเด็นสำคัญในคำพูดของท่านปู่ทวด เจียงหย่วนจึงเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ “ท่านปู่ทวดครับ ไม่ทราบว่าเผ่าผู้นั้นที่ท่านกล่าวถึง คือเผ่าพันธุ์ใดหรือครับ?”

ต่อหน้าความอยากรู้อยากเห็นของเหลนศิษย์ตนเอง หลินหยาชิวยังคงตอบคำถามทุกข้ออย่างใจดี “เผ่าพันธุ์ที่ยายแก่พูดถึง มีนามว่าเผ่าต้นกำเนิดสมุทร”

“แม้ชื่อเผ่าจะฟังดูแปลกหูไปบ้าง ทว่าเผ่าพันธุ์นี้มีจำนวนประชากรน้อยนิด จึงไม่ชอบการแก่งแย่งชิงดีนัก”

“ทว่าการไม่ชอบการต่อสู้ ก็ไม่ได้หมายความว่าพละกำลังของเผ่าต้นกำเนิดสมุทรจะอ่อนด้อย”

พูดถึงตรงนี้ นัยน์ตาสีแดงฉานของนางฉายแววแห่งการรำลึกความหลังออกมาวูบหนึ่ง “สมัยที่ยายแก่ยังเยาว์วัย เคยประลองกับยอดฝีมือเผ่าต้นกำเนิดสมุทรที่มีฝีมือสูสีกันผู้หนึ่ง”

“หากอยู่บนบก ยายแก่สามารถตบอีกฝ่ายจนหน้าคว่ำได้ ทว่าหากอยู่กลางทะเล ยายแก่คงต้องออกแรงมากหน่อยถึงจะคว้าชัยชนะมาได้”

“ดังนั้นยายแก่จึงนัดแนะกับยอดฝีมือเผ่าต้นกำเนิดสมุทรผู้นั้นไว้ ว่าจะให้ลูกศิษย์หรือคนรุ่นหลังมาสานต่อการต่อสู้ที่ยังไม่จบสิ้นนี้”

พูดจบ หลินหยาชิวละสายตากลับมามองทั้งคู่พลางเอ่ยเสียงนุ่ม “อาจารย์ของพวกเจ้าทำสำเร็จมาแล้ว ต่อไปก็คงต้องฝากความหวังไว้ที่พวกเจ้า”

“อย่าได้ทำให้สายวิชาของเราต้องเสียหน้าล่ะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงหย่วนและหลี่ชิงจู๋รีบยืดตัวตรงและเอ่ยขึ้นพร้อมกันทันที “ครับ/ค่ะ! พวกเราย่อมไม่ยอมให้เกียรติยศของสายวิชาต้องสิ้นสุดลงเด็ดขาด!”

มองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยพลังของคนทั้งคู่ หลินหยาชิวยิ้มกว้าง พลางตบไหล่ของทั้งสองเบาๆ เมื่อสั่งการเสร็จสิ้น นางก็หันหลังเดินจากไปเพื่อไปรำลึกความหลังกับสหายเก่าต่อ เดี๋ยวนะ เหมือนจะมีเรื่องอะไรบางอย่างที่ยังทำไม่เสร็จ คือเรื่องอะไรกันนะ? ช่างเถอะ ไว้ถ้านึกออกค่อยว่ากันใหม่แล้วกัน

หลินหยาชิวจากไปพร้อมความคิดเช่นนั้น ทิ้งให้สองศิษย์พี่ศิษย์น้องยืนอยู่ด้วยกัน เจียงหย่วนละสายตากลับมามองศิษย์พี่หญิงใหญ่ข้างกาย พลางเอ่ยยิ้มๆ ว่า “ศิษย์พี่ครับ ช่วงเวลาต่อจากนี้ ไม่ทราบว่าท่านพอจะมีเวลาว่างบ้างไหม?”

“ข้าอยากจะขอประลองกับท่านสักหน่อยครับ”

ต่อคำขอประลองของศิษย์น้อง หลี่ชิงจู๋ย่อมไม่ปฏิเสธ นางพยักหน้าตกลงทันที “ย่อมไม่มีปัญหา ข้าพร้อมเสมอ”

“ทว่าข้าเพิ่งจะทะลวงระดับได้ไม่นาน จำเป็นต้องใช้เวลาในการทำให้ตบะมั่นคงเสียก่อน ดังนั้นช่วงเวลาสั้นๆ นี้คงยังไม่สามารถประลองกับเจ้าได้นะ”

เจียงหย่วนโบกมือบอกว่าไม่เป็นไร จากนั้นทั้งคู่สนทนากันสั้นๆ แล้วจึงแยกย้ายกันไป

เมื่อกลับมาถึงตำหนักข้าง เจียงหย่วนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงหิน ความคิดพรั่งพรูออกมาไม่หยุด ศิษย์พี่ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตประสานสว่างแล้ว แรงกดดันย่อมต้องย้ายมาอยู่ที่ตัวเขา นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะต้องเผชิญกับการท้าทายจากยอดอัจฉริยะคนอื่นๆ ศิษย์พี่เติบโตอย่างรวดเร็ว ทว่าเขายังคงอยู่ที่ขอบเขตหลอมจิตเทวะ จึงต้องพยายามให้หนักขึ้นเป็นเท่าตัว อีกหนึ่งปีข้างหน้าทะเลหวนโกลาหลจะเปิดออก เขาต้องไปปกป้องเกียรติยศของสายวิชาร่วมกับศิษย์พี่ ไม่เพียงแต่ต้องปกป้องเกียรติยศ ทว่ายังต้องเผชิญหน้ากับยอดอัจฉริยะจากทุกเผ่าพันธุ์และอันตรายอีกมากมาย

เรื่องราวที่ประดังประเดเข้ามาเหล่านี้ สร้างแรงกดดันมหาศาลให้เขาจริงๆ ทว่ามีแรงกดดันจึงจะมีแรงผลักดัน! เจียงหย่วนเริ่มแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้ประลองกับยอดอัจฉริยะเหล่านั้น! อยากจะรู้ว่าตัวเขาที่ไล่ตามมาทีหลัง กับยอดอัจฉริยะที่มีชื่อเสียงมานานเหล่านั้น ใครจะแข็งแกร่งกว่ากัน!

ความคิดมาถึงตรงนี้ เจียงหย่วนรู้สึกราวกับมีเปลวไฟลุกโชนอยู่ในทรวงอก มันแผดเผาจนเขารู้สึกมีพลังเต็มเปี่ยม ดี! เริ่มบำเพ็ญเพียรได้! คิดได้ดังนั้น เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เข้าสู่ฌานสมาธิและเริ่มบำเพ็ญเพียรทันที หูจิ่วเกอในร่างจิ้งจอกที่อยู่ข้างๆ แอบลืมตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงนอนปุ๋ยต่ออย่างสงบ

...

เวลาในการบำเพ็ญเพียรของเจียงหย่วนผ่านไปไม่นานนักก็ต้องสิ้นสุดลง เนื่องจากซือจุนไป๋หยินเสวี่ยนำเรื่องข้อตกลงความร่วมมือกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์มาแจ้งให้ทราบ เจียงหย่วนรับสัญญาจากมือของซือจุนในร่างโลลิต้ามาอ่านอย่างละเอียด ไป๋หยินเสวี่ยยังคงเกาะแกะอยู่บนตัวเขา พร้อมจะอธิบายให้ลูกศิษย์รักฟังได้ทุกเมื่อ

เมื่ออ่านเนื้อหาในแผ่นสัญญาจบ เจียงหย่วนอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองซือจุนในร่างโลลิต้าด้วยความตกตะลึง สาเหตุที่เขาแสดงสีหน้าเช่นนี้ เป็นเพราะเนื้อหาในสัญญานั้นเข้าข้างเขามากจนเกินไป เช่น วัตถุดิบในการปรุงโอสถทั้งหมดดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะเป็นผู้จัดหาให้ เขาไม่ต้องวุ่นวายเรื่องใดเลย มีหน้าที่เพียงแค่ปรุงโอสถเท่านั้น ในหนึ่งเดือน เขาเพียงต้องส่งมอบโอสถทะลวงด่านระดับวิญญาณขั้นสมบูรณ์แค่ 5 เม็ด หลังจากนั้นก็สามารถอยู่ว่างๆ ได้ตามใจชอบ ยิ่งไปกว่านั้น หากโอสถทะลวงด่านสร้างผลกำไรขึ้นมา เขายังได้รับส่วนแบ่งจากกำไรนั้นถึง 5 ส่วนอีกด้วย

สวรรค์ นี่มันสัญญาเสียเปรียบชัดๆ (สำหรับดินแดนศักดิ์สิทธิ์น่ะนะ) ทว่าสัญญาเสียเปรียบเช่นนี้ ท่านประมุขศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นกลับยอมลงนามตกลง นี่มัน...

เจียงหย่วนจินตนาการภาพในหัวออกมาได้ทันที ท่านประมุขศักดิ์สิทธิ์คงจะมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ภายใต้การจ้องมองด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ (ราวกับปีศาจร้าย) ของซือจุนตนเอง ถึงได้จำใจเขียนสัญญาฉบับนี้ออกมา ไม่ได้สิ เขาจะไร้มโนธรรมขนาดนี้ได้อย่างไร! นี่คือผลประโยชน์ที่ซือจุนอุตส่าห์ช่วงชิงมาให้เขาแท้ๆ เขาจะไปคิดถึงท่านผู้อาวุโสในแง่ร้ายขนาดนั้นได้อย่างไร! ตัวเองช่างเป็นลูกศิษย์ที่อกตัญญูจริงๆ เลย!

ลี่เฉิงเทียน: แล้วไงต่อ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนจึงหันไปยิ้มให้ซือจุนทันที “ซือจุน ขอบพระคุณท่านมากครับที่ช่วยช่วงชิงผลประโยชน์เหล่านี้มาให้ศิษย์”

เมื่อได้รับคำขอบคุณจากลูกศิษย์รัก ไป๋หยินเสวี่ยยิ้มจนตาโค้งมน นางยื่นมือน้อยๆ มาลูบศีรษะเขาพลางเอ่ยยิ้มๆ “เจ้าคือลูกศิษย์ของข้านะ ในฐานะอาจารย์ ข้าจะยอมให้เจ้าเสียเปรียบได้อย่างไรล่ะ?”

สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากซือจุน เจียงหย่วนพยักหน้ายืนยันรัวๆ ชั่วขณะนั้น ภาพเหตุการณ์อันน่าประทับใจระหว่างอาจารย์ผู้เมตตากับศิษย์ผู้กตัญญูก็ปรากฏขึ้น ครู่ต่อมา เจียงหย่วนหยิบโอสถทะลวงด่าน 10 เม็ดออกมา ส่งมอบให้ถึงมือซือจุนพลางเอ่ยเสียงนุ่ม “ซือจุน นี่คือโอสถที่เหลือจากการปรุงครั้งก่อนครับ”

“ข้าไม่ได้ใช้งานพอดี เอาไว้ส่งมอบตามสัญญาได้เลยครับ”

แม้จะรู้ว่าลูกศิษย์ของตนมีพรสวรรค์ในการปรุงโอสถเลิศล้ำเพียงใด ทว่าเมื่อได้เห็นกับตา นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง นักปรุงโอสถบ้านไหนเขาสามารถปรุงโอสถได้อัตราสำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์กันล่ะ? อ้อ บ้านนางเองนี่นา งั้นก็ช่างมันเถอะ~