บทที่ 69 มนุษย์! ข้าโกรธแล้วนะ! ฟ่อ!

หลังจากลอบภูมิใจในตัวลูกศิษย์รักอยู่เงียบๆ ไป๋หยินเสวี่ยก็ดึงสติกลับมาและเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เจียงหย่วนน้อย พรสวรรค์ด้านนี้ของเจ้านั้นไร้ผู้ทัดเทียม”

“แม้เจ้าจะมีชื่อเสียงของพวกอาจารย์คอยคุ้มครอง ทว่าหอกสว่างหลบง่ายศรซ่อนเร้นป้องกันยาก เจ้ายังคงต้องรู้จักการปกปิดตนเอง”

“อย่าได้เปิดเผยพรสวรรค์ทั้งหมดของเจ้าให้คนนอกเห็นเด็ดขาด"

เรื่องนี้เจียงหย่วนที่ผ่านโลกมาแล้วสองชาติภพย่อมเข้าใจดีกว่าใคร ทว่าเมื่อเผชิญกับความห่วงใยของซือจุน เขายังคงพยักหน้าตอบรับด้วยรอยยิ้ม "แน่นอนครับซือจุน ข้าไม่ใช่คนที่มีนิสัยหยิ่งยโสโอหังอยู่แล้ว"

เมื่อได้ยินคำตอบของลูกศิษย์ ไป๋หยินเสวี่ยก็เผยรอยยิ้มออกมา นางยื่นมือน้อยๆ ไปลูบศีรษะเขาเบาๆ "เอาล่ะ หากไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ซือจุนก็จะไม่รบกวนการบำเพ็ญเพียรของเจ้าแล้วนะ"

สิ้นคำกล่าว เจียงหย่วนก็ยื่นมือไปรั้งมือน้อยๆ ของนางเอาไว้ เพราะเขายังมีเรื่องที่ยังไม่ได้บอกนางจริงๆ แถมยังมีถึงสองเรื่องเสียด้วย ดังนั้นภายใต้สายตาอันสงสัยของซือจุนในร่างเด็กสาว เขาจึงค่อยๆ เริ่มเล่าเรื่องแรก นั่นคือเรื่องที่เขาเรียนรู้ "วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์" ได้สำเร็จ

ปฏิกิริยาของนางเป็นไปตามที่ท่านปู่ทวดเคยแสดงออก คือหลังจากตกตะลึงแล้ว ก็เอ่ยกำชับเขาด้วยสีหน้าจริงจัง ว่าห้ามนำเรื่องนี้ไปบอกกล่าวให้คนนอกฟังเด็ดขาด และห้ามใช้งาน "วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์" พร่ำเพรื่อ สาเหตุย่อมเป็นเพราะเมื่อเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์เร้นกายไป โอสถหรือผ้ายันต์ที่มีวจนะจิตศักดิ์สิทธิ์สถิตอยู่ ล้วนถูกใช้แล้วหมดไป เรียกได้ว่าใช้ไปชิ้นหนึ่ง ก็ลดลงไปชิ้นหนึ่ง ดังนั้นในหลายๆ ครั้ง ขุมกำลังต่างๆ จะเลือกนำออกมาใช้ในยามคับขันเท่านั้น หากในเวลานี้จู่ๆ มีคนที่ใช้ผ้ายันต์ประเภทนี้อย่างไม่บันยะบันยังปรากฏตัวขึ้น ย่อมต้องนำพาความวุ่นวายที่ไม่จำเป็นมาสู่ตัวอย่างแน่นอน

ต่อคำกำชับของซือจุน เจียงหย่วนย่อมพยักหน้ารับคำอย่างต่อเนื่อง จากนั้น เขาก็เริ่มพูดถึงเรื่องที่สอง "ซือจุนครับ ทางฝั่งท่านพอจะมีสถานที่และเงื่อนไขสำหรับปลูกของวิเศษแห่งฟ้าดินระดับศักดิ์สิทธิ์ ที่มีชื่อว่า ต้นผลไม้ทองคำห้าสีบ้างไหมครับ?"

ต้นผลไม้ทองคำห้าสีถูกเก็บไว้ในช่องเก็บของของระบบมานานพอสมควรแล้ว ช่วงที่ผ่านมาเจียงหย่วนยุ่งอยู่ตลอด จึงไม่มีเวลามาจัดการเรื่องพวกนี้ ยามนี้เมื่อพอมีเวลาว่าง ประกอบกับเห็นต้นผลไม้ทองคำห้าสีต้นนี้พอดี เขาจึงคิดอยากจะนำมันไปปลูกไว้ หากปีหน้าสามารถเก็บเกี่ยวผลไม้ทองคำห้าสีได้อีกหลายผล ก็นับว่าเป็นผลพลอยได้ที่ไม่เลว

เมื่อได้ยินคำพูดของลูกศิษย์รัก ไป๋หยินเสวี่ยก็อดประหลาดใจเล็กน้อยไม่ได้ นางนึกไม่ถึงว่าลูกศิษย์ของตนจะสามารถหาของวิเศษแห่งฟ้าดินระดับศักดิ์สิทธิ์มาครอบครองได้ นางไม่ได้สงสัยว่าลูกศิษย์ของนางกำลังพูดจาเหลวไหล แม้จะอยู่ร่วมกันมาไม่ถึงหนึ่งปี ทว่าไป๋หยินเสวี่ยรู้ดีว่าลูกศิษย์ของนางมีนิสัยพูดตามความจริง หากเขาเอ่ยถึงสิ่งใด ย่อมหมายความว่าเขามีสิ่งนั้นอยู่ในครอบครอง หรือไม่ก็รู้ว่าสิ่งนั้นอยู่ที่ใด

และก็เป็นไปตามคาด ภายใต้การจับจ้องของนาง ต้นผลไม้ทองคำห้าสีความสูงสามเมตรที่แผ่รัศมีแสงห้าสีจางๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้านาง เมื่อนึกย้อนไปถึงบันทึกในตำราโบราณ ไป๋หยินเสวี่ยพินิจต้นผลไม้ตรงหน้า พลางหลุดเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจ "ลักษณะทั้งหมดตรงกัน นี่คือต้นผลไม้ทองคำห้าสีจริงๆ ด้วย!”

“เจียงหย่วนน้อย เจ้าพอบอกซือจุนได้หรือไม่ ว่าต้นผลไม้ทองคำห้าสีต้นนี้เจ้าไปได้มาจากที่ใด?"

หูจิ่วเกอที่อยู่ด้านข้างก็สงสัยเช่นกัน ในฐานะผู้ได้รับผลประโยชน์ที่เคยใช้ผลไม้ทองคำห้าสีมาแล้ว นางนึกว่าเจ้านี่มีผลไม้แค่ผลเดียว นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะมีมาทั้งต้น น่าเจ็บใจนัก! อุตส่าห์ซาบซึ้งใจไปตั้งขนาดนั้น! ฮือๆๆ! เสียความรู้สึกชะมัด ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห หูจิ่วเกอกลายร่างกลับเป็นมนุษย์ทันที แล้วพุ่งเข้าตะครุบเจียงหย่วนด้วยท่าจิ้งจอกตะครุบเหยื่อ พลางโวยวายว่า "เจ้ามนุษย์นิสัยเสีย! ผลไม้ทองคำห้าสีนั่น ข้านึกว่าเจ้ามีแค่ผลเดียว ที่ไหนได้เจ้ากลับมีมันทั้งต้นเลยนี่นา!”

“มนุษย์! ข้าโกรธแล้วนะ! ฟ่อ!"

เผชิญกับจิ้งจอกสีชมพูที่กำลังขู่ฟ่อๆ เจียงหย่วนมีสีหน้าเป็นปกติ ทั้งยังตอบกลับด้วยรอยยิ้มจางๆ "ข้าก็ไม่เคยพูดนี่ว่า ข้าไม่มีต้นผลไม้ทองคำห้าสี?”

“อีกอย่าง จิ้งจอกโง่ที่ได้กำไรแล้วยังทำมาเป็นเรียกร้องความสนใจอย่างเจ้า ไม่มีสิทธิ์มาขู่ฟ่อๆ หรอกนะ!"

พูดจบ เจียงหย่วนก็ยื่นมือออกไปอย่างไม่เกรงใจ ใช้ท่ากรงเล็บเหล็กตะปบเข้าที่กลางกระหม่อมของจิ้งจอกสีชมพูเต็มแรง จนทำให้นางต้องร้องขอความเมตตารัวๆ "โอ๊ยๆๆ เจ็บๆ! ข้าผิดไปแล้วมนุษย์ รีบปล่อยข้าเถอะ หงิงๆๆ"

มองดูหนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอกหยอกล้อเล่นกัน ไป๋หยินเสวี่ยที่อยู่ด้านข้างก็หัวเราะเบาๆ แม้การที่ยอดฝีมือขอบเขตทะยานเซียนถูกคนรุ่นหลังขอบเขตหลอมจิตเทวะข่มจนหงอ จะเป็นเรื่องที่ดูน่าขันและน่าสนใจอยู่บ้าง ทว่านั่นก็แสดงให้เห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างหนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอกคู่นี้ดีเพียงใด

ครู่ต่อมา เมื่อการหยอกล้อจบลง หูจิ่วเกอนอนพาดอยู่บนตักของเจียงหย่วนอย่างเกียจคร้าน หางจิ้งจอกแกว่งไกวไปมาเบาๆ จากนั้นนางก็พินิจต้นผลไม้ทองคำห้าสีในมือของเขาด้วยแววตาใคร่รู้ พลางเอ่ยทอดถอนใจ "แม้สมัยที่ข้ายังอยู่ในเผ่าจิ้งจอก ข้าจะเคยเห็นของวิเศษระดับศักดิ์สิทธิ์มาบ้างสองสามชิ้น”

“แต่ของวิเศษระดับศักดิ์สิทธิ์ที่ทั้งช่วยฟื้นฟูรากฐานและยังสามารถผลัดเปลี่ยนรากปราณได้เช่นนี้ ข้าก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก"

ไป๋หยินเสวี่ยที่นั่งอยู่ข้างลูกศิษย์รักพยักหน้าเห็นพ้อง พลางเอ่ยสนับสนุน "นั่นสิ ขนาดข้ารวบรวมของวิเศษแห่งฟ้าดินมาตั้งมากมาย ก็ยังไม่มีของวิเศษที่มีสรรพคุณคู่ขนานเช่นนี้เลยสักชิ้น”

“แค่สรรพคุณที่ช่วยในการผลัดเปลี่ยนรากปราณ หากนำออกไปข้างนอก เกรงว่าแม้แต่คนของภาคกลางก็คงจะแห่กันมาแย่งชิงแล้ว"

เมื่อได้รับฟังการทอดถอนใจของสองผู้ยิ่งใหญ่ เจียงหย่วนก็เริ่มตระหนักถึงคุณค่าของต้นผลไม้ทองคำห้าสีต้นนี้ใหม่ เขานึกไม่ถึงเลยว่าในบันทึกของระบบ ผลไม้ทองคำห้าสีที่เขาได้รับมาด้วย "ความบังเอิญ" นั้น จะมีคุณค่าสูงล้ำถึงเพียงนี้ น่าเสียดายที่ในบันทึกของระบบจนถึงปัจจุบัน ของวิเศษแห่งฟ้าดินระดับนี้ เขาเพิ่งเคยเห็นเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น ส่วนของวิเศษแห่งฟ้าดินระดับเดียวกันชิ้นอื่นๆ เขายังไม่เคยพบเห็นมาก่อน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เจียงหย่วนก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาในใจ เขาตั้งใจจะมอบต้นผลไม้ทองคำห้าสีต้นนี้ให้ซือจุนเป็นผู้ดูแล อย่างไรเสียเขาก็ไม่มีความรู้เรื่องการปลูกของวิเศษระดับนี้เลย ในฐานะคนที่ในอดีตชาติแค่เลี้ยงต้นไม้ใบหญ้าธรรมดาก็ยังทำตายเรียบทั้งสวนได้ นับว่าค่อนข้างขาดความมั่นใจอยู่พอสมควร แม้เขาจะสามารถสละเวลาไปเรียนรู้ได้ ทว่าดังคำกล่าวที่ว่า "แม่ครัวเอกก็ไม่อาจทำอาหารได้หากไร้ซึ่งข้าวสาร" เขาไม่มีสถานที่ที่เหมาะสม และไม่มีวัตถุดิบเพียงพอที่จะปลูกของวิเศษระดับนี้ ดังนั้นเมื่อคิดไปคิดมา การมอบหมายให้ซือจุนเป็นผู้ปลูก จึงนับเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด

เมื่อคิดตกแล้ว เจียงหย่วนจึงเอ่ยเสนอต่อซือจุนที่อยู่ข้างกาย "ซือจุน ข้าอยากจะไหว้วานท่านให้ช่วยปลูกต้นผลไม้ทองคำห้าสีต้นนี้ครับ”

“หืม? ได้สิ~ ถึงเวลาข้าสามารถไปหาสถานที่เหมาะๆ ในสวนสมุนไพรของท่านปู่ทวดของเจ้าเพื่อปลูกมันได้”

“เพราะในสวนสมุนไพรของท่านปู่ทวดเจ้า มีผู้เชี่ยวชาญด้านนี้อยู่”

“มอบหมายให้ผู้อาวุโสท่านนั้นจัดการ รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน~"

เจียงหย่วนได้ยินดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้ ดูเอาเถอะ นี่แหละคือความเหนือชั้นของผู้ที่ "ผ่านโลกมามาก" แถมยังมีผู้เชี่ยวชาญเตรียมพร้อมไว้อีกด้วย แบบนี้ไม่ดีกว่าการที่เขาต้องตะลอนไปทั่วเพื่อรวบรวมวัตถุดิบเพาะปลูกอย่างเหน็ดเหนื่อย แล้วต้องมานั่งเฝ้าดูแลอย่างยากลำบากหรอกหรือ? "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คงต้องรบกวนซือจุนแล้วครับ" พูดจบ เขาก็ยื่นต้นผลไม้ทองคำห้าสีในมือส่งให้ซือจุนของตนเอง