บทที่ 70 หมุนติ้วอยู่กับที่ 1080 องศาราวกับลูกข่าง

นางรับต้นผลไม้ทองคำห้าสีจากมือลูกศิษย์รัก แล้วเก็บมันลงในแหวนมิติ ไป๋หยินเสวี่ยเตรียมตัวจะจากไป เพื่อจัดการเรื่องการเพาะปลูก ทว่าเพิ่งจะกระโดดลงจากเตียงหิน นางก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเงยหน้าขึ้นเอ่ยกับลูกศิษย์ของตน

"เจียงหย่วนน้อย ช่วงเวลาต่อจากนี้เจ้าต้องเตรียมตัวต่อสู้ให้พร้อมล่ะ”

“เพราะอีกไม่กี่วัน จะมีเจ้าพวกตัวเล็กๆ ที่ไม่เจียมตัวมาท้าประลองกับเจ้า”

“จำไว้ว่าต้องจัดการโค่นพวกมันให้เด็ดขาดไปเลยนะ~"

พูดจบ นางก็กระโดดโลดเต้นจากไป ด้านเจียงหย่วนผู้เป็นตัวการสำคัญ แววตากลับแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง และเขาก็ได้เตรียมตัวมาอย่างดีเยี่ยมแล้ว ไม้ผลัดที่รับช่วงต่อมาจากศิษย์พี่หญิงใหญ่ เขาจะยอมให้สายวิชาต้องมัวหมองไม่ได้เด็ดขาด!

ยามนี้เจียงหย่วนมีขวัญกำลังใจฮึกเหิมเปี่ยมล้น แผ่ซ่านกลิ่นอายราวกับจะประกาศว่า "ข้าจะขอสู้สิบคนรวด!" หูจิ่วเกอที่หมอบอยู่บนต้นขาของเขาเห็นดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงออกมา

"โอ้~ เครื่องติดแล้วสินะ~"

ดังนั้นในช่วงเวลาหลังจากนั้น เจียงหย่วนจึงทุ่มเทสมาธิทั้งหมดให้กับการบำเพ็ญเพียรและเคล็ดวิชา

...

——5 วันต่อมา

พริบตาเดียว เวลา 5 วันก็ผ่านพ้นไป วันนี้เจียงหย่วนได้รับกระแสจิตจากซือจุน บอกว่าคู่ต่อสู้ที่เขาต้องเผชิญหน้าได้เดินทางมาถึงแล้ว ให้เขาไปพบที่โถงหลัก เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหย่วนที่เปลี่ยนมาสวมชุดศิษย์สืบทอดแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เรียบร้อยแล้ว จึงก้าวออกจากตำหนักข้าง มุ่งหน้าไปยังโถงหลัก เมื่อมาถึงโถงหลัก เขาก็เห็นซือจุนในร่างโลลิต้าและร่างเด็กสาวกำลังรอคอยอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นเขา ซือจุนในร่างเด็กสาวก็เผยรอยยิ้มบางๆ พลางเอ่ยเสียงนุ่ม

"เจียงหย่วนน้อย เตรียมตัวไปถึงไหนแล้ว?"

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหย่วนจึงตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง

"รับรองว่าจะไม่ทำให้เหล่าซือจุนต้องผิดหวังแน่นอนครับ!”

“อืม~ ดีมาก งั้นก็ตามข้ามาเถอะ"

พูดจบ ไป๋หยินเสวี่ยในร่างเด็กสาวก็เดินมาตรงหน้าเขา ยื่นมือออกไปจับแขนเขาไว้ วินาทีต่อมา ภาพทัศนียภาพคุ้นตาที่ถูกดึงถอยหลังและซูมเข้าอย่างรวดเร็วก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เมื่อได้สติ ร่างของเขาก็มายืนอยู่บนลานกว้างใหญ่ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว

ยามนี้ลานกว้างดินแดนศักดิ์สิทธิ์เนืองแน่นไปด้วยผู้คน ไม่รู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าว ว่าศิษย์น้องของเซียนกระบี่ไม้ไผ่ผู้นั้น จะประลองวิชากับยอดอัจฉริยะคนอื่นๆ ทำให้บรรดาศิษย์ที่สนใจต่างพากันวางมือจากงานที่ทำอยู่ เพื่อมารอดูความครึกครื้น ด้วยเหตุนี้ ทันทีที่เจียงหย่วนปรากฏตัวขึ้น ณ ลานกว้าง สายตาของบรรดาศิษย์ทุกคนจึงจับจ้องมาที่เขาแทบจะในทันที โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นรูปลักษณ์และกลิ่นอายอันสง่างามดุจวิญญูชนของเขา เหล่าศิษย์หญิงก็ยิ่งพากันส่งเสียงอุทาน

"ศิษย์พี่เหมือนจะดูหล่อเหลาขึ้นกว่าแต่ก่อนอีกนะ! หล่อเกินไปแล้ว!”

“นี่คือศิษย์พี่ที่พวกเจ้าบอกว่าเหมือนเซียนจุติลงมาเกิดคนนั้นใช่ไหม? สมคำร่ำลือจริงๆ!”

“ศิษย์พี่สู้ๆ! ทำให้เจ้าพวกยอดเขาเจี้ยนหุนได้รู้ว่า ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนีไม่ใช่ที่ที่จะมาหาเรื่องได้ง่ายๆ!"

ชั่วขณะนั้นลานกว้างเต็มไปด้วยความวุ่นวายอื้ออึง ทว่าเมื่อสิ้นเสียงคำราม "เงียบ!" ของไป๋หยินเสวี่ย เหล่าศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในลานต่างพากันหุบปากฉับและอยู่ในความสงบทันที ถ้อยคำของผู้อาวุโสสูงสุด พวกเขาย่อมต้องเชื่อฟัง เมื่อเห็นลานกว้างกลับมาสงบอีกครั้ง ไป๋หยินเสวี่ยจึงหันไปมองลูกศิษย์ข้างกาย พลางเอ่ยเสียงนุ่ม

"ศิษย์เอ๋ย ตามอาจารย์มาเถอะ”

“ครับ ซือจุน"

ทั้งสองเดินมาถึงข้างลานประลองที่จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เจียงหย่วนก็มองเห็นคู่ต่อสู้ของตนในครั้งนี้ เป็นบุรุษผู้หนึ่งในชุดสีขาว ในมือถือกระบี่ยาวเล่มหนึ่ง ความผันผวนของพลังวิญญาณที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา บ่งบอกว่าเขาคือยอดฝีมือขอบเขตหลอมจิตเทวะขั้นที่หก สำหรับเจียงหย่วนที่ยกระดับตบะขึ้นมาถึงขอบเขตหลอมจิตเทวะขั้นที่ห้าแล้ว ความห่างชั้นเพียงหนึ่งขั้นนับว่าไม่ต่างอะไรกับความว่างเปล่า ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นผู้บำเพ็ญกระบี่ที่เชี่ยวชาญการเข่นฆ่าก็ตาม เขาก็หาได้มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย

ในขณะที่เขากำลังประเมินอีกฝ่าย อีกฝ่ายก็กำลังประเมินเขาอยู่เช่นกัน เป็นเพราะเจียงหย่วนไม่ได้ปกปิดตบะ อีกฝ่ายจึงสามารถสัมผัสถึงระดับพลังของเขาได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นเมื่อยืนยันได้ว่าพละกำลังของเจียงหย่วนต่ำกว่าตนเอง แววตาดูแคลนของบุรุษผู้นั้นก็วาบผ่านขึ้นมาในดวงตา เป็นที่ทราบกันดีว่า ผู้บำเพ็ญกระบี่คือตัวตนที่สามารถต่อสู้ข้ามระดับขั้นได้ง่ายที่สุด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเผชิญหน้ากับนักบำเพ็ญเพียรที่มีพละกำลังต่ำกว่าตนเองเช่นนี้ ดูท่า ความอัปยศของสำนักตนเองจะได้ถูกชำระล้างในวันนี้แล้ว!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาของบุรุษผู้นั้นก็ปะทุประกายอันร้อนแรง จ้องมองเจียงหย่วนเขม็ง พลางประสานมือทำความเคารพเพื่อแนะนำตัว

"ยอดเขาเจี้ยนหุน เจียงกวงฉี่ ขอคำชี้แนะด้วย"

เมื่อเห็นดังนั้น เจียงหย่วนก็ประสานมือตอบรับ และแนะนำตัวเช่นกัน

"ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนี เจียงหย่วน ขอคำชี้แนะด้วย"

สิ้นคำ ทั้งคู่ก็ไม่มีความตั้งใจจะพูดจาไร้สาระให้มากความอีก ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน พวกเขาก็ทะยานขึ้นสู่ลานประลอง เมื่อขึ้นมาอยู่บนลานประลอง เจียงกวงฉี่ก็ระเบิดเจตจำนงแห่งกระบี่อันแข็งแกร่งออกมา พุ่งเป้าไปที่เจียงหย่วนที่อยู่อีกฝั่งของลานประลองทันที ทว่าในมุมมองของเจียงหย่วน เจตจำนงแห่งกระบี่ของศัตรูในครั้งนี้ หากเทียบกับศิษย์พี่หญิงใหญ่ของตนแล้ว ยังนับว่าห่างชั้นกันอยู่มาก ดูท่าคงต้องรีบเผด็จศึกให้จบโดยเร็ว เพื่อสร้างความน่าเกรงขามให้ตนเองเป็นอันดับแรก เมื่อคิดเช่นนั้น เจียงหย่วนจึงเตรียมพร้อมที่จะใช้พลังของกายาศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้น พร้อมๆ กับเสียงหนึ่งที่ดังกังวานขึ้น

"เริ่มการประลองได้!"

เจียงหย่วนก็เคลื่อนไหว เพียงพริบตาเดียวเขาก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเจียงกวงฉี่ พร้อมกับง้างหมัดชกออกไปเต็มแรง และในเสี้ยววินาทีนั้น เจียงกวงฉี่ยังไม่ทันจะได้ชักกระบี่ออกจากฝักด้วยซ้ำ บนใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มที่วาดฝันว่าจะได้ชำระล้างความอัปยศให้สำนักอยู่เลย วินาทีต่อมา แสงอสนีสาดกระเซ็น หมัดของเจียงหย่วนกระแทกเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง พละกำลังอันน่าสยดสยองส่งผ่านทะลวงใบหน้าของเขา จนทำให้โครงหน้าบิดเบี้ยวผิดรูป จากนั้นภายใต้สายตาของผู้ชมที่เบิกกว้าง ร่างของเขาก็ลอยขึ้นและหมุนติ้วอยู่กับที่ราวกับลูกข่างถึง 1080 องศา ก่อนจะร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง สองตาเหลือกค้าง หมดสติไปในทันที

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่มีใครตอบสนองทัน กระทั่งมีศิษย์คนหนึ่งได้สติ จึงเอ่ยถามขึ้นมาเพื่อความแน่ใจ

"วิ... วินาทีเดียวจบเลยเหรอ? ศิษย์พี่ใช้หมัดเดียวจบเห่คนของยอดเขาเจี้ยนหุนเลย!"

ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกมา เหล่าศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่เริ่มได้สติก็พากันชูหมัดโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นยินดีทันที

"ศิษย์พี่แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”

“นึกไม่ถึงเลยว่าศิษย์พี่ที่ดูสง่างามราวกับวิญญูชน ยามต่อสู้จะป่าเถื่อนดุดันขนาดนี้ ความขัดแย้งนี้ข้าเลิฟเลย~”

“เก็บทรงหน่อย อย่ามาทำตัวคลั่งรักแถวนี้!"

รู้ผลแพ้ชนะเป็นที่เรียบร้อย ไป๋หยินเสวี่ยที่อยู่ด้านล่างลานประลองปรายตามองผู้อาวุโสจากยอดเขาเจี้ยนหุนที่อยู่ข้างกายด้วยสายตาหยอกเย้า ดูจากใบหน้าที่แดงก่ำ และสายตาที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจที่ศิษย์ไม่ได้ดั่งใจแล้ว อารมณ์ของอีกฝ่ายคงกำลังปั่นป่วนอย่างหนัก จากนั้นนางก็ยิ่งราดน้ำมันลงบนกองไฟด้วยการเอ่ยว่า

"หึหึ~ ดูท่าลูกศิษย์คนใหม่ของข้า ก็ยังคงเป็นยอดเขาที่พวกเจ้ามิอาจปีนป่ายขึ้นไปได้อยู่ดีสินะ~”

“เอาล่ะ รีบไปดูอาการศิษย์ของพวกเจ้าเถอะ มิเช่นนั้นหากทิ้งรอยแผลเป็นหรือผลกระทบตามมา ข้าไม่รับผิดชอบนะ~"

ผู้อาวุโสจากยอดเขาเจี้ยนหุนเมื่อได้ยินดังนั้น ก็ไม่มีหน้าจะรั้งอยู่ที่นี่อีกต่อไป เขาเหาะขึ้นไปบนลานประลอง หิ้วปีกศิษย์ที่ไม่เอาไหนของตนขึ้นมา ในขณะที่กำลังจะจากไป เขาก็ยังไม่วายทิ้งคำขู่ดุดันไว้ประโยคหนึ่ง

"อย่าเพิ่งลำพองใจไปนัก! พวกเราเป็นเพียง 'ทัพหน้า' เท่านั้น ยอดอัจฉริยะที่แท้จริงยังมาไม่ถึงหรอก!”

“ฝากไว้ก่อนเถอะ! พวกเราจะต้องชำระล้างความอัปยศนี้ให้จงได้!"

พูดจบ ผู้อาวุโสท่านนั้นก็หันหลังเหาะจากไปโดยไม่เหลียวกลับมามองอีก สำหรับอาการ "ขู่ฟ่อๆ" แบบนี้ ไป๋หยินเสวี่ยทำเพียงแค่กรอกตาบนวงใหญ่ พร้อมทำหน้าเย้ยหยันอย่างไม่แยแส