บทที่ 71 การเดินทางที่นึกอยากจะไปก็ไป

มาอย่างดุดัน แต่กลับไปอย่างซมซานทุกครั้ง แพ้ทีไรก็พูดแต่ประโยคนี้ ฟังจนหูเธอจะชาอยู่แล้ว หัดมีอะไรใหม่ๆ บ้างได้ไหม? อย่างเช่น: "ข้าจะต้องกลับมาแน่!" หรือไม่ก็: "ข้าขอเดิมพันด้วยศักดิ์ศรี ครั้งหน้าข้าจะต้องคว้าชัยชนะมาให้ได้!" อะไรทำนองนี้ ในขณะที่ความคิดของนางกำลังล่องลอยไปไกล เจียงหย่วนก็กระโดดลงจากลานประลองมาหยุดอยู่ตรงหน้านางแล้วเอ่ยเสียงเบา

"ซือจุน ไม่ทำให้ท่านผิดหวังครับ"

เมื่อเห็นว่าเป็นลูกศิษย์สุดที่รัก ความคิดฟุ้งซ่านในหัวของไป๋หยินเสวี่ยก็มลายหายไปในพริบตา นางเผยรอยยิ้มพลางเอ่ยตอบเสียงนุ่ม

"อืม ทำได้ไม่เลว ต้องจัดการคู่ต่อสู้ให้เด็ดขาดแบบนี้แหละ”

“คราวหน้าเวลาพวกมันคิดจะมาหาเรื่อง จะได้รู้จักชั่งน้ำหนักฝีมือของตัวเองดูบ้าง”

“เอาล่ะ ในเมื่อเรื่องราวคลี่คลายแล้ว ไม่ทราบว่าศิษย์เอ๋ย เจ้ามีแผนการใดต่อไปหรือ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหย่วนไม่ได้ลังเล เขาตอบกลับอย่างจริงจัง

"ซือจุน ข้าอยากจะหาเวลาออกไปหาประสบการณ์ข้างนอกอีกสักรอบ เพื่อเปิดหูเปิดตาครับ"

ต่อคำขอของลูกศิษย์ ไป๋หยินเสวี่ยไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด เพราะในตอนที่นางอายุเท่าเขาและมีตบะระดับเดียวกับเขานั้น นางแทบจะอยู่ไม่ติดที่ มักจะออกไปหาประสบการณ์ข้างนอกอยู่บ่อยครั้ง เวลาที่รั้งอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์นั้นมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย ดังนั้นนางจึงไม่มีทางปฏิเสธความคิดของลูกศิษย์ที่อยากจะออกไปผจญภัยและสัมผัสโลกโลกีย์ ต้องผ่านเรื่องราวมาให้มาก จิตวิญญาณถึงจะสมบูรณ์ไร้ที่ติได้ นางจึงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"ตกลง ซือจุนอนุญาตตามคำขอของเจ้า”

“อืม ตรงนี้ไม่ใช่ที่คุยกัน พวกเราไปกันก่อนเถอะ"

พูดจบ ไป๋หยินเสวี่ยก็ยื่นมือมาจับแขนเขาอีกครั้ง วินาทีต่อมาร่างของทั้งคู่ก็เลือนหายไปจากจุดนั้น เมื่อตัวเอกของงานจากไป เหล่าศิษย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในลานต่างก็ทยอยแยกย้ายกันไป ทว่าเรื่องที่เจียงหย่วนใช้หมัดเดียวโค่นศิษย์สืบทอดจากยอดเขาเจี้ยนหุน กลับเริ่มแพร่สะพัดออกไปด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

...

เมื่อกลับมาถึงโถงหลักของตำหนักเทพจื่อเซียว ไป๋หยินเสวี่ยก็ดึงมือกลับ แล้วเอ่ยต่อว่า

"เรื่องของทะเลหวนโกลาหล เชื่อว่าท่านปู่ทวดของเจ้าน่าจะบอกเจ้าแล้ว ดังนั้นจงเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับอีกหนึ่งปีข้างหน้าให้ดี”

“วาสนานี้ รวมถึงโอกาสที่จะได้ประลองฝีมือกับยอดอัจฉริยะจากเผ่าพันธุ์อื่น เชื่อว่าเจ้าเองก็คงไม่อยากพลาดเช่นกัน"

ต่อคำกล่าวนั้น เจียงหย่วนตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

"แน่นอนครับ! ข้าเฝ้ารอให้ถึงวันนั้นเลยล่ะ!"

...

เมื่อกลับมาถึงตำหนักข้าง เจียงหย่วนก็เริ่มเก็บข้าวของทันที หูจิ่วเกอที่นอนหมอบอย่างเกียจคร้านอยู่บนเตียงหินมองดูเงาร่างที่กำลังวุ่นวายของเขา อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้

"มนุษย์เอ๋ย เจ้ากำลังทำอะไรอยู่? คิดจะย้ายบ้านหรือ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหย่วนก็ตอบกลับโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

"เพราะข้าพบว่าการเอาแต่เก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ในที่ปลอดภัยมันไม่ใช่เรื่องดี ข้าอยากจะออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้าง”

“ถือเสียว่าไปหาประสบการณ์ พร้อมกับเดินเล่นชมวิวทิวทัศน์ไปด้วยเลย"

เมื่อได้ยินคำตอบของเขา หูจิ่วเกอกลับเผยสายตาที่มองทะลุปรุโปร่ง นางหัวเราะคิกคักพลางเอ่ยแทงใจดำเขาตรงๆ

"มนุษย์เอ๋ย เจ้าถูกกระตุ้นเพราะเห็นศิษย์พี่ของตนเองทะลวงเข้าสู่ขอบเขตประสานสว่างได้แล้วใช่ไหมล่ะ?"

เจียงหย่วนที่ถูกจี้ใจดำชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจอย่างจนใจ แล้วหันกลับมาเอ่ยว่า

"นึกไม่ถึงว่าจะถูกจิ้งจอกโง่อย่างเจ้ามองออก การจัดการสีหน้าของข้ามันล้มเหลวขนาดนั้นเลยหรือ?”

“หรือว่าเผ่าจิ้งจอกของพวกเจ้า มีความสามารถในการมองทะลุจิตใจคนอื่นติดตัวมาตั้งแต่เกิดกันแน่?"

หูจิ่วเกอที่ถูกด่าว่าจิ้งจอกโง่พองแก้มป่องด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"มนุษย์ คำพูดของเจ้านี่มันเสียมารยาทจริงๆ นะ ข้าโง่ตรงไหน? ข้าออกจะฉลาดปราดเปรื่องจะตายไป!”

“ได้ๆ เจ้าฉลาดที่สุดเลย ท่านจิ้งจอกผู้ปราดเปรื่อง มีสถานที่หาประสบการณ์ดีๆ แนะนำบ้างไหมล่ะ?”

“อ้าว ที่แท้เจ้าก็แค่นึกอยากจะออกไปหาประสบการณ์ปุบปับ โดยที่ไม่ได้เตรียมตัวอะไรไว้เลยสินะ?"

เผชิญกับการบ่นของจิ้งจอกโง่ เจียงหย่วนตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่สะทกสะท้าน

"แล้วไงล่ะ แบบนี้เขาเรียกว่าการเดินทางที่นึกอยากจะไปก็ไปต่างหาก”

“แหมๆ~ ข้าเพิ่งเคยได้ยินคนเอาเรื่องไม่ได้วางแผนไม่ได้เตรียมตัว มาพูดให้ดูดีมีระดับได้ขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย~"

ในขณะที่หนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอกกำลังต่อปากต่อคำกันอยู่นั้น ร่างเล็กจ้อยสองร่างก็เดินเข้ามา ตอนที่หลินหยาชิวเดินเข้ามา นางได้ยินว่าเหลนศิษย์ของตนกำลังจะออกไปหาประสบการณ์พอดี จึงเอ่ยขึ้นด้วยความสนใจ

"เจียงหย่วนน้อย เจ้าจะออกไปหาประสบการณ์หรือ?"

เมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคย เจียงหย่วนก็หันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ ก็เห็นท่านปู่ทวดของตน กับเซิ่งหนิงหนิงเดินเข้ามา เขาค้อมตัวทำความเคารพพร้อมกับตอบกลับ

"เรียนท่านปู่ทวด เหลนศิษย์เตรียมตัวจะออกไปหาประสบการณ์จริงๆ ครับ"

ในตอนนั้นเอง เซิ่งหนิงหนิงที่อยู่ด้านข้างก็แทรกบทสนทนาขึ้นมากะทันหัน

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าช่วยแวะไปส่งข้ากลับบ้านหน่อยได้ไหม?"

สถานการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้เจียงหย่วนอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองท่านปู่ทวดของตนโดยอัตโนมัติ เมื่อเห็นดังนั้น หลินหยาชิวก็ยิ้มบางๆ แล้วอธิบายว่า

"สหายเก่าของยายแก่คนนี้เป็นพวกอยู่ไม่สุข มาพักอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วันก็อยากจะกลับเสียแล้ว”

“ตอนแรกยายแก่กะจะไปส่งนางด้วยตัวเอง แต่เจ้านี่ดันเจาะจงให้เจ้าเป็นคนไปส่งเสียนี่"

ตอนที่พูดประโยคเหล่านี้ เซิ่งหนิงหนิงก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ถูกต้อง ข้าอยากให้เจ้าไปส่งข้า ถึงตอนนั้นข้ามีของขวัญตอบแทนให้ด้วยนะ~"

พูดจบ นางยังกะพริบตาปริบๆ ด้วยสีหน้าคาดหวัง

"ให้ข้าไปส่งท่านเนี่ยนะ?"

เจียงหย่วนชี้เข้าหาตัวเองด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

"อื้อ อื้อ~ เจ้านั่นแหละ~"

เมื่อได้รับการยืนยันจากเด็กหญิงผมทองตรงหน้าอีกครั้ง เจียงหย่วนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลง อย่างไรเสียก็เป็นอย่างที่หูจิ่วเกอว่า เขาแค่นึกอยากจะออกไปหาประสบการณ์ปุบปับ โดยที่ยังไม่มีจุดหมายปลายทางด้วยซ้ำ ยามนี้มีจุดหมายมาส่งให้ถึงที่ เขาย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ จึงตอบกลับเสียงเรียบ

"ตกลงครับ เช่นนั้นข้าจะเป็นคนไปส่งผู้อาวุโสเอง”

“แต่ว่า ข้าอยากทราบว่าจุดหมายปลายทางอยู่ที่ใดหรือครับ?"

เมื่อเห็นเขาตอบตกลง เซิ่งหนิงหนิงก็รีบอธิบายทันที

"ไม่ไกล ไม่ไกลเลย ห่างไปแค่แคว้นเดียวเอง~ แค่เดินทางไปที่แคว้นหมิงก็พอแล้วล่ะ"

เมื่อได้ยินตำแหน่งที่แน่ชัด เจียงหย่วนก็เริ่มคำนวณเวลาในใจ เพราะเป็นการออกไปหาประสบการณ์ เขาย่อมไม่มีทางขึ้นเรือเหาะวิญญาณมุ่งตรงไปหรอก แบบนั้นมันจะเรียกว่าหาประสบการณ์ได้อย่างไร? สู้เรียกว่าไปทำงานนอกสถานที่ยังจะดีเสียกว่า หลังจากคำนวณในใจเสร็จ เขาก็ได้คำตอบออกมา นั่นก็คือระยะเวลาหนึ่งปีน่าจะเพียงพอ ดังนั้นต่อจากนี้ เจียงหย่วนจึงอธิบายข้อควรระวังให้ชัดเจนไว้ก่อน อย่างเช่นการเดินทางครั้งนี้ต้องฟังการจัดแจงของเขา ห้ามเคลื่อนไหวโดยพลการโดยไม่บอกกล่าว หรือไปหาเรื่องใส่ตัวก่อน ไม่ใช่ว่าเจียงหย่วนระมัดระวังตัวจนเกินเหตุ ทว่าเป็นเพราะเขาเข้าใจดีว่าหากฐานะเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ของเซิ่งหนิงหนิงถูกเปิดเผย แรงสั่นสะเทือนที่จะตามมามันจะอยู่ในระดับไหน นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาจะจินตนาการได้เลย ไม่แน่ว่าลืมตาตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น เขาอาจจะกลายเป็นนักโทษหลบหนีที่ถูกตามล่าไปทั่วทั้งทวีปเลยก็ได้

"อื้อ อื้อ อื้อ~ ข้าจะฟังการจัดแจงของเจ้าทุกอย่าง ข้าจะเป็นเด็กดีเลย~"

แม้ประโยคนี้จะถูกพูดออกมาโดยคนที่มีรูปลักษณ์เป็นเด็กสาว ทว่าความจริงกลับมีอายุถึงพันปี ซึ่งดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง แต่อย่างไรก็ถือว่าได้รับการยืนยันแล้ว