บทที่ 72 กาลเวลาช่างไร้ความปรานีที่สุด

นอกจากนี้ เป็นเพราะการเดินทางในครั้งนี้ต้องมีเซิ่งหนิงหนิงร่วมทางไปด้วย จึงทำให้การหาประสบการณ์มีความไม่แน่นอนเพิ่มขึ้นอีกมาก เจียงหย่วนไม่ได้ออกเดินทางในทันที ทว่าเลือกที่จะสงบสติอารมณ์และเริ่มวางแผนเส้นทาง เมื่อนัดแนะกับเซิ่งหนิงหนิงว่าจะออกเดินทางในวันมะรืนเรียบร้อยแล้ว เขาจึงหยิบแผนที่ที่ซือจุนมอบให้มาเริ่มศึกษา

ตามที่เซิ่งหนิงหนิงบอก จุดหมายปลายทางตั้งอยู่ทางตอนเหนือของแคว้นหมิง หลังจากเขาตรวจสอบดู ก็พบว่าเส้นทางนี้ต้องเริ่มจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนีแล้วมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ระหว่างทางจะผ่านแคว้นเยว่ จากนั้นจึงจะไปถึงจุดหมายปลายทางที่แคว้นหมิงได้

แม้เจียงหย่วนจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดเซิ่งหนิงหนิงถึงเลือกจุดหมายปลายทางที่อยู่ห่างไกลถึงเพียงนั้น ทว่าในระหว่างทาง เขาบังเอิญเหลือบไปเห็นสถานที่อันคุ้นเคยแห่งหนึ่ง เมืองหยางโจว บ้านเกิดของเขาในชาตินี้ สถานที่ที่โอบอุ้มความทรงจำอันงดงามมากมายของเขาเอาไว้

เจียงหย่วนลูบไล้ไปบนตำแหน่งของเมืองหยางโจวในแผนที่เบาๆ ความคิดล่องลอยไปไกลนับหมื่นหลี่ เดิมทีเขาคิดว่าตนเองสามารถละทิ้งเรื่องราวทางโลกได้แล้ว ทว่าเมื่อได้เห็นบ้านเกิด ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะเทือนใจเมื่อเห็นภาพอันคุ้นเคย เขาจึงเอ่ยถามออกไปตามสัญชาตญาณ

"จิ่วเกอ เจ้าว่าทำไมเหล่านักบำเพ็ญเพียรถึงต้องละทิ้ง หรือกระทั่งตัดขาดจากความผูกพันทางโลกด้วยล่ะ?"

เจียงหย่วนรู้คำตอบของคำถามนี้ดี แต่เขาก็ยังอยากฟังความคิดเห็นของคนอื่นอยู่ดี หูจิ่วเกอที่นอนหมอบอยู่บนเตียงหินได้ยินดังนั้น ก็สัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของเขาไม่ค่อยสงบนิ่งนัก นางจึงกลายร่างเป็นมนุษย์แล้วเดินมาอยู่ข้างกายเขา สวมกอดท่อนแขนของเขาไว้ น้ำเสียงของนางแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน

"คำตอบของคำถามนี้ อยู่ที่ตัวของนักบำเพ็ญเพียรเอง”

“หืม?”

“เจ้าลองคิดดูสิ มนุษย์ธรรมดาในยามที่ไร้โรคภัยไข้เจ็บ การมีชีวิตอยู่ให้ถึงร้อยปีก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว”

“ทว่านักบำเพ็ญเพียรที่ก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งเซียน เพียงแค่ขอบเขตหลอมกายา อายุขัยก็สามารถทะลุร้อยปีได้อย่างง่ายดาย อยู่ถึงสองร้อยปีก็ไม่มีปัญหา”

“หากบรรลุถึงขอบเขตเพาะบ่มวิญญาณ อายุขัยก็จะพุ่งสูงไปถึงสามร้อยปีขึ้นไป”

“และเช่นเดียวกับตบะของเจ้าในตอนนี้ ขอบเขตหลอมจิตเทวะ อายุขัยก็พุ่งสูงถึงห้าร้อยปี”

“ห้าร้อยปีเชียวนะ เวลานี้เพียงพอให้ตระกูลของมนุษย์ธรรมดาสืบเชื้อสายไปได้กี่รุ่นแล้ว?"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของหูจิ่วเกอก็แฝงไปด้วยความทอดถอนใจ ครู่ต่อมานางจึงกล่าวต่อ

"ในฐานะนักบำเพ็ญเพียร หากไม่ตัดขาดจากเรื่องราวทางโลก ย่อมต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ว่า ยามท่านเกิดข้าก็เกิด ยามท่านแก่ชราทว่าข้ายังคงเยาว์วัย”

“การที่ต้องทนเห็นญาติมิตรและสหายค่อยๆ แก่ชราและจากไปก่อนตนเอง เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อสภาวะจิตใจของนักบำเพ็ญเพียรอย่างมหาศาล”

“ดังนั้น เมื่อก้าวเดินบนเส้นทางสายนี้ จึงถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องตัดขาดจากเรื่องทางโลก”

“กาลเวลาช่างไร้ความปรานีที่สุด"

ในประโยคสุดท้าย นัยน์ตาสีชมพูของหูจิ่วเกอก็ฉายแววแห่งการรำลึกความหลัง ย้อนนึกไปถึงเมื่อหลายร้อยปีก่อน ยามที่เพียงแค่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของบิดามารดา ตนเองก็สามารถใช้ชีวิตอย่างอิสระไร้กังวลได้ โดยไม่ต้องคอยพะวงเรื่องอื่นใด ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะอิจฉาตนเองในอดีต แต่ว่า... เมื่อดึงสติกลับมา นางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเจียงหย่วนโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าอันงดงามก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ ตอนนี้ก็ดีเหมือนกันนะ~

เมื่อคิดได้ดังนั้น หูจิ่วเกอก็กระชับกอดท่อนแขนของเขาแน่นขึ้นอีกนิด จนหน้าอกอวบอิ่มเสียทรงไปเล็กน้อย หางขนปุยด้านหลังแกว่งไกวไปมาอย่างร่าเริง ในขณะที่เจียงหย่วนซึ่งกำลังรับฟังเรื่องราวจากหญิงงามข้างกายกลับรู้สึกเหม่อลอย เป็นอย่างที่นางพูดจริงๆ ความคิดในใจของเขาคือเช่นนั้นเลย โบราณว่าไว้ผู้เล่นมักสับสน ผู้ชมมักกระจ่าง ยามนี้คำพูดของนางทำให้เจียงหย่วนตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่ง นั่นคือเขายังไม่อาจละทิ้งเรื่องราวทางโลกได้อย่างสมบูรณ์ ในส่วนลึกของความทรงจำ ยังคงมีความทรงจำเสี้ยวสุดท้ายหลงเหลืออยู่ เพราะเหตุใดเขาถึงยังไม่ยอมแพ้? เจียงหย่วนหลับตาลงและตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ครู่ต่อมา เขาก็ได้คำตอบ นั่นคือเขาจะต้องกลับไปที่นั่นด้วยตนเองสักครั้ง กลับไปที่ตระกูลเจียง เพื่อดูว่ายามนี้พวกนางเป็นอย่างไรกันบ้าง เขาไม่รู้ว่าการทำเช่นนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ ทว่าเขาสัมผัสได้ว่าหลังจากที่ตัดสินใจเช่นนี้แล้ว มันทำให้เขารู้สึกสงบใจขึ้น เพียงแค่นั้นก็พอแล้ว เมื่อคิดตก เจียงหย่วนก็ลืมตาขึ้น แววตากลับมาเปี่ยมด้วยความมั่นใจและแน่วแน่อีกครั้ง หูจิ่วเกอที่คอยสังเกตเขาอยู่ตลอดย่อมเห็นความเปลี่ยนแปลงในแววตาของเขา นางจึงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"ดูท่าทางเจ้าคงจะคิดตกแล้วสินะ”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สถานีแรกของพวกเราจะไปที่ไหนกันดี?"

ครั้งนี้เจียงหย่วนไม่ได้ลังเลอีกต่อไป เขาชี้ไปยังเมืองหยางโจวอย่างเด็ดขาด

"สถานีแรก เราจะไปที่นี่กันก่อน"

หูจิ่วเกอพยักหน้า ก่อนจะตอบกลับด้วยรอยยิ้มพราย

"มนุษย์เอ๋ย เจ้าไปที่ไหนข้าก็จะไปที่นั่นแหละ~"

พูดจบ นางก็กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก หางขนปุยเริ่มพันเกี่ยวรอบตัวเขา สำหรับเจียงหย่วนที่คุ้นเคยกับการกระทำอันใกล้ชิดของนางแล้ว เขาเริ่มวางแผนเส้นทางต่อไป พลางครุ่นคิดและลูบไล้ขนหางสีชมพูปุกปุยของนางไปด้วย

"จะว่าไป ทำไมเจ้าถึงชอบเรียกข้าว่ามนุษย์นักล่ะ? เรียกชื่อข้าตรงๆ ไม่ได้หรือไง”

“หึหึ~ เหตุผลน่ะ ข้าไม่บอกเจ้าหรอก~"

ความคิดของหญิงสาว เขาย่อมไม่อาจเข้าใจ …… เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ถึงวันออกเดินทาง เช้าตรู่วันนั้น ไป๋หยินเสวี่ยในร่างโลลิต้าก็เดินมาหาลูกศิษย์ของตนด้วยใบหน้าอาลัยอาวรณ์ นางกระตุกแขนเสื้อลูกศิษย์รัก พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงน่าเวทนา

"เจียงหย่วนน้อยเด็กดี จะออกไปตั้งหนึ่งปีจริงๆ หรือ? ลดเวลาลงหน่อยไม่ได้หรือไง?"

เมื่อเห็นซือจุนผู้น่ารักน่าชัง นัยน์ตาสีทองฉายแววอาลัยอาวรณ์ราวกับจะหยาดหยดออกมา เจียงหย่วนย่อตัวลงยิ้มบางๆ กุมมือน้อยๆ ของนางไว้ พลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"วางใจเถอะครับซือจุน ศิษย์จะดูแลตัวเองให้ดีครับ”

“แค่เปลี่ยนบรรยากาศออกไปหนึ่งปีเท่านั้น ถึงเวลาข้าจะคอยใช้หยกสื่อสารรายงานตำแหน่งให้ท่านทราบเป็นระยะๆ ครับ"

โบราณว่าลูกเดินทางไกลนับพันหลี่ มารดาย่อมเป็นห่วง เจียงหย่วนสัมผัสได้ถึงความหมายอันลึกซึ้งของประโยคนี้จากซือจุนร่างโลลิต้าได้อย่างชัดเจน

"ก็ได้ งั้นเจียงหย่วนน้อยเด็กดีต้องคอยติดต่อมาหาซือจุนเป็นระยะๆ ด้วยนะ”

“รับทราบครับซือจุน"

พูดจบ เจียงหย่วนก็ลุกขึ้นยืน แล้วหันไปมองซือจุนในร่างเด็กสาวและร่างหญิงสาวทรงเสน่ห์ที่อยู่ด้านข้าง แตกต่างจากซือจุนร่างโลลิต้าที่แสดงอารมณ์ออกมาอย่างเปิดเผย อีกสองร่างกลับเก็บซ่อนอารมณ์ความรู้สึกไว้มิดชิดกว่า เจียงหย่วนจึงก้มกายทำความเคารพ พลางเอ่ยเสียงเบา

"ซือจุนทั้งสอง โปรดดูแลรักษาสุขภาพด้วยครับ พบกันใหม่ในอีกหนึ่งปีข้างหน้า”

“ถึงตอนนั้น ข้าจะทำให้ซือจุนทุกท่านได้เห็นถึงการเติบโตของข้าครับ!"

น้ำเสียงของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและขวัญกำลังใจอันฮึกเหิม ทำให้ซือจุนทั้งสองพยักหน้ายอมรับ ก่อนจะเอ่ยขึ้นทีละคน

"อืม ระมัดระวังตัวให้ดีล่ะ”

“ความปลอดภัยต้องมาก่อนนะ”

“ครับ!"

ตอนนั้นเอง เสียงอ่อนโยนของท่านปู่ทวดหลินหยาชิวก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

"เจียงหย่วนน้อย สหายเก่าของยายแก่ข้าขอฝากไว้กับเจ้าด้วย หวังว่าเจ้าจะพานางไปส่งถึงที่หมายอย่างปลอดภัยนะ”

“ครับ ท่านปู่ทวด!"

สุดท้าย คือศิษย์พี่หลี่ชิงจู๋ นางไม่ได้เอ่ยอะไรมาก ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว

"ศิษย์น้อง ข้าเฝ้ารอการเติบโตในอีกหนึ่งปีข้างหน้าของเจ้านะ”

“อืม~ อีกหนึ่งปีข้างหน้าเรามาประลองกันอีกรอบนะครับ"

หลังจากกล่าวลากับผู้คนในสายวิชาครบทุกคนแล้ว เจียงหย่วนก็โบกมือลา ก่อนจะพาจิ้งจอกสีชมพูและเซิ่งหนิงหนิงออกเดินทางจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ครู่ต่อมา ผู้คนที่มาร่วมส่งจึงทยอยแยกย้ายกันไป และในจังหวะนั้นเอง ประมุขศักดิ์สิทธิ์ลี่เฉิงเทียนที่เพิ่งจะเดินทางมาถึงอย่างล่าช้า ก็เดินเข้ามาหาไป๋หยินเสวี่ยในร่างเด็กสาว พลางเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"ศิษย์พี่ ศิษย์หลานออกไปหาประสบการณ์แล้วหรือครับ? แล้วข้อตกลงเรื่องโอสถระหว่างเราจะทำอย่างไรล่ะครับ?"