บทที่ 73 การกลับคืนสู่มาตุภูมิของนักเดินทาง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สายตาของไป๋หยินเสวี่ยที่มองมายังเขาก็แฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยปาก ลี่เฉิงเทียนก็รีบหุบปากฉับด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว

"อ๊ะ ฮ่าฮ่า ศิษย์หลานจะออกไปหาประสบการณ์ ในฐานะท่านลุงข้าย่อมต้องสนับสนุนแน่นอน”

“เรื่องโอสถอะไรนั่น รอศิษย์หลานกลับมาก็ยังไม่สาย”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าไม่รบกวนแล้ว ขอตัวก่อนครับ"

พูดจบ เขาก็หันหลังตั้งท่าจะจากไปทันที ทว่าในวินาทีนั้น เสียงที่เขาไม่อยากได้ยินที่สุดก็ดังขึ้น

"เดี๋ยวก่อน"

เมื่อได้ยินคำสามคำนี้ ลี่เฉิงเทียนจำต้องหยุดฝีเท้า หันกลับมาตีหน้าประจบประแจงตอบรับ

"ไม่ทราบว่าศิษย์พี่มีเรื่องอะไรอีกหรือครับ?”

“ไม่มีเรื่องใหญ่อะไร แค่จะให้เจ้าไปแจ้งเจ้าพวกเด็กพวกนั้นหน่อย”

“บอกพวกเขาว่าลูกศิษย์ข้าออกไปหาประสบการณ์แล้ว ภายในหนึ่งปีนี้ห้ามใครมาหาเรื่องเด็ดขาด”

“ถึงเวลาค่อยไปตัดสินกันที่ทะเลหวนโกลาหล"

พูดจบ ไป๋หยินเสวี่ยก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้เขายืนอยู่เพียงลำพัง

"ได้ครับศิษย์พี่ ข้าจะรีบไปแจ้งให้ทราบเดี๋ยวนี้เลย"

ลี่เฉิงเทียนรีบหันหลังเดินจากไปอย่างไม่ลังเล บรรยากาศในที่แห่งนั้นพลันเงียบเหงาลงทันตา

...

แม้จะไม่ได้นั่งเรือเหาะวิญญาณ ทว่าเจียงหย่วนในขอบเขตหลอมจิตเทวะยามนี้สามารถเหินบินด้วยพละกำลังของตนเองได้แล้ว เขาจึงพาหนึ่งจิ้งจอกหนึ่งจิตศักดิ์สิทธิ์ มุ่งหน้าทะยานไปทางทิศตะวันออก โดยปกติแม้ขอบเขตหลอมจิตเทวะจะบินได้ ทว่าพลังวิญญาณในร่างมักไม่เพียงพอจะรองรับการบินต่อเนื่องเป็นเวลานาน ทว่ารากฐานอันมั่นคงเกินพิกัดของเจียงหย่วน กลับสำแดงข้อได้เปรียบออกมาในยามนี้ เพียงแค่การบินเพียงอย่างเดียว เขาสามารถบินต่อเนื่องได้หนึ่งสัปดาห์เต็มโดยที่พลังวิญญาณไม่เหือดแห้ง

ทว่าเพื่อรับมือกับอันตรายที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ เจียงหย่วนย่อมไม่รอให้พลังวิญญาณเหลือศูนย์ถึงค่อยหยุดพัก ภายใต้การบินสลับกับการพักแรมเช่นนี้ ในที่สุดคณะเดินทางก็มาถึงเมืองแรก ทว่าที่นี่ไม่ใช่จุดหมายแรกของการเดินทาง พวกเขาจึงเพียงแค่หยุดพักสั้นๆ แล้วออกเดินทางต่อ

ตลอดเส้นทางนี้ เซิ่งหนิงหนิงทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้เป็นอย่างดี นางเชื่อฟังคำพูดของเจียงหย่วนทุกอย่างโดยไม่มีการคัดค้าน ส่งผลให้ความสัมพันธ์ระหว่างเจียงหย่วนและนางพัฒนาขึ้นอย่างมั่นคง ในระหว่างทาง นางมักจะเสนอแนวคิดใหม่ๆ เกี่ยวกับวจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ให้เจียงหย่วนฟังอยู่เสมอ ทำให้เขาได้รับประโยชน์มหาศาล ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นทั้งครูและสหาย

พริบตาเดียว เวลาหนึ่งเดือนก็ผ่านพ้นไป

——เมืองหยางโจว

เมืองหยางโจว เมืองมนุษย์สามัญที่มั่งคั่ง นักบำเพ็ญเพียรในท้องถิ่นมีไม่มากนัก และตบะก็ไม่สูงนัก อย่างมากที่สุดก็เพียงขอบเขตเพาะบ่มวิญญาณชั้นสมบูรณ์ ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนเป็น "รากฐาน" และพละกำลังของบรรดาตระกูลใหญ่ทั้งหลาย ณ ยามนี้ ที่หน้าประตูเมืองหยางโจว คณะนักเดินทางที่ดูเหนื่อยล้าจากการรอนแรมกลุ่มหนึ่งได้มาหยุดลง เมื่อมองดูป้ายชื่อเมือง เจียงหย่วนที่จำแลกรูปลักษณ์แล้วก็พลันเกิดความรู้สึกที่ซับซ้อนพรั่งพรูออกมา

ในตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนที่ร่วมทางมาด้วยก็เผยรอยยิ้มออกมา "น้องชาย ถึงเมืองหยางโจวแล้วล่ะ พวกเราคงต้องแยกกันตรงนี้"

ชายวัยกลางคนผู้นี้มีนามว่าอู๋ล่าง เขาพาครอบครัวเดินทางมาที่นี่เพื่อพึ่งพิงญาติมิตร บังเอิญได้พบกับเจียงหย่วนระหว่างทาง เมื่อเห็นว่าเป็นเพียงชายหนุ่มที่พาเด็กหญิงตัวเล็กๆ มาด้วยคนหนึ่ง อู๋ล่างผู้มีน้ำใจจึงชักชวนให้เดินทางร่วมกัน อย่างน้อยจะได้มีคนคอยช่วยเหลือดูแล เจียงหย่วนไม่ได้ปฏิเสธและร่วมเดินทางมาด้วยกัน

ตลอดทางที่ผ่านมา จากปากของอีกฝ่าย ทำให้เขาได้รับรู้เรื่องราวบางอย่าง ว่ากันว่าหลังจากที่เขาจากไป ตระกูลเจียงได้รับพรประทานจากยอดมนุษย์เซียน เพียงไม่ถึงหนึ่งปีของการพัฒนา ก็สามารถกลืนกินหรือขับไล่ตระกูลอื่นในเมืองหยางโจวออกไปจนสิ้น จนก้าวขึ้นเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของเมือง ยอดมนุษย์เซียนผู้นั้น เจียงหย่วนรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นซือจุนของเขาเอง เพราะท่านเคยสืบประวัติของเขา ย่อมต้องรู้ว่าภูมิลำเนาเดิมของเขาคือตระกูลเจียงในเมืองหยางโจว

ดูท่า ซือจุนของเขาจะเป็นประเภทที่รักใครรักจริง เพราะความเอ็นดูที่มีต่อเขา จึงได้มอบความช่วยเหลือและหยิบยื่นโอกาสให้แก่ตระกูลเจียง เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลผ่านหัวใจ บุญคุณของซือจุนช่างทดแทนไม่หมดจริงๆ ทดแทนไม่หมดเลย~

เจียงหย่วนสลัดความคิดทิ้ง พลางยิ้มตอบกลับไปว่า "ครับ ขอบคุณพี่อู๋มากที่ช่วยดูแลตลอดทาง ขอให้พวกเราได้พบกันใหม่เมื่อวาสนามาถึงนะครับ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า พบกันใหม่ พบกันใหม่"

พูดจบ อู๋ล่างก็พาครอบครัวเดินเข้าเมืองไป เมื่อเห็นดังนั้น เจียงหย่วนจึงจูงมือน้อยๆ ของเซิ่งหนิงหนิงที่จำแลงกายเช่นกัน มุ่งหน้าเดินเข้าเมือง ยามอยู่ภายนอก ฐานะของทั้งคู่คือพี่น้องกัน เรื่องนี้เซิ่งหนิงหนิงไม่ได้คัดค้าน ตรงกันข้ามดูเหมือนนางจะนึกสนุกกับบทบาทนี้อยู่ไม่น้อย

หลังจากจ่ายเงินค่าผ่านทางไปไม่กี่อีแปะ เจียงหย่วนก็พาเซิ่งหนิงหนิงมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมที่แสนคุ้นเคย ในตอนนั้นเอง เซิ่งหนิงหนิงก็ดัดเสียงเล็กเสียงน้อยเอ่ยถามขึ้นว่า "ท่านพี่~ พวกเราจะไปที่ใดกันหรือ?"

พูดตามตรง คำว่า "ท่านพี่" ของนางทำเอาเจียงหย่วนขนลุกซู่ไปทั้งตัว ปรับตัวอย่างไรก็ไม่ชินเสียที คงเป็นเพราะเขารู้อายุที่แท้จริงของนางละมั้ง ถึงได้มีปฏิกิริยาเช่นนี้ เจียงหย่วนลอบถอนหายใจในใจ ทว่าใบหน้ายังคงรักษาท่าทีเรียบเฉยพลางยิ้มตอบ

"พวกเราไปหาโรงเตี๊ยมพักผ่อนกันก่อน แล้วข้าจะพาเจ้าไปดูสถานที่แห่งหนึ่ง”

“เจ้าค่ะ~"

โรงเตี๊ยมหลายมา เมื่อมองดูป้ายชื่อร้าน แววตาของเจียงหย่วนฉายแววแห่งการรำลึกความหลัง ก่อนจะก้าวเข้าไปด้านในแล้วเอ่ยอย่างคุ้นเคย "เสี่ยวเอ้อ ขอห้องพักรับรองห้องหนึ่ง”

“ได้เลยขอรับนายท่าน! เชิญทางนี้เลย"

เมื่อเห็นมีแขกมาเยือน เสี่ยวเอ้อก็รีบออกมาต้อนรับทันที พลางนำทางเจียงหย่วนและคณะไปที่ห้องพัก "หากนายท่านต้องการสิ่งใดเพิ่มเติม เรียกหาข้าได้ตลอดนะขอรับ~”

“อืม"

เจียงหย่วนขานรับสั้นๆ ก่อนจะยื่นเงินห้าตำลึงส่งให้ พลางเอ่ยเสียงนิ่ง "ค่าห้องพอไหม?" เสี่ยวเอ้อรีบรับเงินไป พลางละล่ำละลักตอบด้วยความยินดี "พอขอรับ พอแน่นอน นายท่านจะพักอยู่ที่นี่เป็นอาทิตย์ก็ยังได้เลยขอรับ~”

“เอาล่ะ เจ้าออกไปได้แล้ว”

“ขอรับ~"

ในโลกสามัญ หินวิญญาณมีอำนาจการซื้อสูงมาก หินวิญญาณระดับต่ำเพียงหนึ่งก้อน หากนำมาแลกเปลี่ยนย่อมได้เงินอย่างน้อย 100 ตำลึง และยังเป็นของหายากที่ไม่มีใครอยากปล่อย ดังนั้นเพื่อไม่ให้เป็นการเปิดเผยทรัพย์สิน เจียงหย่วนจึงเลือกใช้เงินตราของโลกสามัญในการแลกเปลี่ยน ซึ่งนับเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด

เมื่อปิดประตู เจียงหย่วนก็จัดการวางค่ายกลเก็บเสียงและค่ายกลป้องกันทันที ก่อนจะหันไปเอ่ยกับเซิ่งหนิงหนิง "ผู้อาวุโส ข้าตั้งใจจะรั้งอยู่ที่นี่สักสองสามวัน”

“ไม่ทราบว่าท่านวางแผนอย่างไร? จะออกไปเดินเล่นในเมือง หรือจะพักผ่อนอยู่ในห้อง?"

ต่อตัวเลือกที่เรียบง่ายเช่นนี้ เซิ่งหนิงหนิงย่อมไม่ลังเล นางเลือกอย่างแรกทันที "ข้าไม่ได้มาเมืองมนุษย์นานแล้ว อยากจะเห็นเสียหน่อยว่ายามนี้มนุษย์พัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้ว"

เมื่อได้รับฟัง เจียงหย่วนพยักหน้า ก่อนจะมอบเงินหลายร้อยตำลึงให้นาง พร้อมกำชับว่า "หากผู้อาวุโสต้องการสิ่งใด ซื้อได้ตามใจชอบเลยนะครับ”

“หากเงินไม่พอ ค่อยมาบอกข้าอีกที"