บทที่ 74 ปณิธานค้างคาดับสูญ

วาจาของเจียงหย่วนแฝงไว้ด้วยน้ำเสียงประเภท "รวยจนไร้มโนธรรม" เพราะสำหรับเขาในยามนี้ เงินทองในทางโลกล้วนเป็นสิ่งที่มีมากเท่าที่ต้องการ ดังนั้นค่าใช้จ่ายในการหาประสบการณ์ครั้งนี้ คุณชายเจียงขอรับผิดชอบเอง~

อะแฮ่ม... กลับมาเข้าเรื่อง หลังจากกำชับธุระบางอย่างกับเซิ่งหนิงหนิงเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันที่หน้าประตูโรงเตี๊ยมหลายมา นางมุ่งหน้าไปยังย่านการค้าของเมืองหยางโจว ส่วนเจียงหย่วนมุ่งไปในทิศตรงกันข้าม จุดหมายของเขาคือใจกลางเมือง สถานที่ตั้งของตระกูลเจียง

...

ตระกูลเจียง นับตั้งแต่ได้รับประทานโอสถเซียนไม่กี่เม็ดจากยอดมนุษย์เซียนผู้ลึกลับเมื่อครึ่งปีก่อน เหล่าบรรพชนในตระกูลต่างก็ทะลวงระดับตบะขึ้นสู่ขอบเขตเพาะบ่มวิญญาณขั้นที่เก้าชั้นสมบูรณ์ เหลือเพียงก้าวเดียวก็จะเข้าสู่ขอบเขตหลอมจิตเทวะ ด้วยพละกำลังที่นับได้ว่าแข็งแกร่งยิ่งในโลกสามัญนี้ เพียงไม่ถึงหนึ่งปี ตระกูลเจียงก็กลายเป็นเจ้าแห่งเมืองหยางโจวอย่างแท้จริง เป็นตระกูลใหญ่เพียงหนึ่งเดียว ตระกูลเล็กตระกูลน้อยที่ปรารถนาจะอยู่รอด ย่อมต้องเข้าพึ่งพิงตระกูลเจียงและยึดตระกูลเจียงเป็นแกนหลัก ทำให้เมืองหยางโจวในยามนี้ดูรุ่งเรืองเฟื่องฟูเป็นอย่างยิ่ง

เจียงหย่วนปรากฏตัวที่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเจียง เขาแหงนหน้ามองประตูใหญ่ที่เปลี่ยนไปจนจำแทบไม่ได้ เมื่อเทียบกับปีก่อน ประตูตระกูลเจียงในยามนี้ดูน่าเกรงขามและหรูหรายิ่งนัก หน้าประตูเต็มไปด้วยตัวแทนจากตระกูลเล็กๆ ที่มาคอยประจบเอาใจ ทว่าความสนใจของเขาไม่ได้อยู่ที่นั่น หลังจากแปะผ้ายันต์เร้นกายลงบนตัว เขาก็สาวเท้าเดินเข้าสู่ประตูใหญ่

คฤหาสน์ตระกูลเจียงไม่ได้มีเพียงคนในสายเลือดของเจียงหย่วนอาศัยอยู่เท่านั้น ทว่ายังเป็นที่พำนักของคนตระกูลเจียงสายอื่นอีกสามสาย เจียงหย่วนจำได้ว่าคนในสายของเขานั้นมีจำนวนไม่มากนัก เริ่มจากรุ่นท่านปู่ของเขามา ก็นับได้ว่าเป็นสายที่สืบทอดกันมาแบบคนเดียวต่อรุ่น ทว่าหลังจากที่เขาแสร้งตายเพื่อหลบหนีไป ไม่รู้ว่าน้องสาวต่างมารดาและแม่เลี้ยงของเขาในยามนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง เมื่อเทียบกับคนตระกูลเจียงคนอื่นที่ไม่ได้มีการติดต่อกันมากนัก จุดประสงค์หลักที่เขากลับมาที่นี่ก็เพื่อมาดูญาติที่มีสายเลือดเดียวกันเพียงไม่กี่คนนี้

แม้คฤหาสน์ตระกูลเจียงจะขยายกว้างขึ้นมาก ทว่าก็ยังพอหลงเหลือร่องรอยความทรงจำในวัยเยาว์อยู่บ้าง อีกอย่างเขาเพิ่งจากไปเพียงปีเศษๆ คงไม่ถึงขั้นจำทางกลับเรือนไม่ได้ เจียงหย่วนเดินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกของคฤหาสน์ตามความทรงจำ ตลอดทางเขาสามารถพบเห็นหน่วยลาดตระเวนได้ตลอดเวลา ซึ่งทำให้เขารู้สึกฉงนใจ เหตุใดที่นี่ถึงมีหน่วยลาดตระเวนหนาแน่นเพียงนี้? หรือว่ามีบุคคลสำคัญพำนักอยู่ที่นี่? ทว่าหากจำไม่ผิด ที่นี่ควรจะเป็นเรือนที่แม่เลี้ยงและน้องสาวของเขาอาศัยอยู่

ทันใดนั้น ความคิดในแง่ลบก็ผุดขึ้นในใจ ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วและเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เพียงครู่เดียว เจียงหย่วนก็กลับมาถึงสถานที่ที่เขาเคยอาศัยอยู่ในชาตินี้ เมื่อมองดูประตูสูงใหญ่และกำแพงกว้างขวาง สวนหย่อมที่มีทัศนียภาพงดงาม รวมถึงบ่าวไพร่และสาวใช้ที่เดินกันขวักไขว่ ทั้งหมดนี้ดูแปลกตาไปมาก ราวกับว่าผู้ที่อาศัยอยู่ที่นี่คือเชื้อพระวงศ์หรือขุนนางผู้สูงศักดิ์

เจียงหย่วนเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในเรือน ในตอนนั้นเอง หูจิ่วเกอที่เกาะอยู่ข้างคอของเขาก็ส่งกระแสจิตมาว่า "มนุษย์ นี่คือสถานที่ที่เจ้าเคยใช้ชีวิตอยู่หรือ?”

“หากมองจากมุมมองของโลกสามัญ ก็นับว่าหรูหราอลังการมากทีเดียว"

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหย่วนก็พยักหน้ายอมรับว่าเป็นความจริง "เพียงแต่ไม่รู้ว่า คนที่อาศัยอยู่ข้างในนั้น ยังจะเป็นคนที่ข้ารู้จักอยู่หรือไม่" เขาส่งกระแสจิตตอบกลับพลางเริ่มค้นหาคนด้านใน ในจังหวะนั้น เขาได้ยินเสียงของบ่าวรับใช้ดังมาจากด้านข้าง

"เร็วเข้าๆ นายหญิงกับคุณหนูกำลังรออยู่ หากยังไม่รีบส่งไป ระวังจะโดนทำโทษนะ!”

“วางใจเถอะ นายหญิงมีเมตตาและใจกว้าง คุณหนูก็ฉลาดหลักแหลมเห็นใจพวกเราที่เป็นคนรับใช้ ไม่ทำโทษพวกเราหรอก”

“ก็เพราะนายหญิงและคุณหนูดีกับพวกเราแบบนี้ไง พวกเราถึงต้องตั้งใจรับใช้ให้เต็มที่ เว้นแต่ว่าเจ้าอยากจะถูกไล่ออกจากตระกูลเจียง ข้าเชื่อว่าข้างนอกนั่นมีคนอยากจะมาแทนที่เจ้าเพียบเลยล่ะ”

“เอ่อ เจ้าพูดถูก ยามนี้ใครๆ ก็รู้ว่านายหญิงและคุณหนูมียอดมนุษย์เซียนเป็นที่พึ่ง แม้แต่คนในตระกูลเจียงเองยังต้องยึดพวกนางเป็นที่ตั้ง”

“เอาละๆ เลิกพูดแล้วรีบไปทำงานเถอะ"

เมื่อเห็นสาวใช้ทั้งสองเดินจากไป เจียงหย่วนที่ได้ยินบทสนทนาทั้งหมดอย่างชัดเจน ความกังวลและความคิดในแง่ร้ายก็มลายหายไปสิ้น ดูท่าซือจุนของเขาจะจัดการทุกอย่างไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ทำให้เขาไม่มีความกังวลค้างคาในโลกสามัญอีก ยามนี้บุญคุณของซือจุนช่างทดแทนไม่หมดจริงๆ คิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนก็แอบขอบคุณเหล่าซือจุนในใจอีกครั้ง จากนั้นเขาจึงเดินตามหลังสาวใช้ทั้งสองคนนั้นไปทางสวนหลังเรือน

เมื่อมาถึงสวนหลังเรือน เจียงหย่วนเดินตามสาวใช้เข้าไป ทว่ายังไม่ทันจะถึงตัว ก็ได้ยินเสียงหยอกล้อหัวเราะร่าดังมาจากด้านใน "ท่านแม่ๆ รีบมาไล่จับข้าเร็ว~ ฮ่าฮ่าฮ่า~ วู้ววว~”

“ช้าหน่อยจ้ะ ซินเอ๋อ ช้าหน่อย ระวังจะหกล้มนะ"

เมื่อได้ยินเสียงที่แสนคุ้นเคยนั้น เขาจึงมองไปยังทิศทางของเสียงตามสัญชาตญาณ สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือสตรีผู้สูงศักดิ์นางหนึ่งที่มีใบหน้าหมดจดงดงาม กลิ่นอายอ่อนโยน และเด็กหญิงตัวน้อยที่ดูราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกสลักเสลามาอย่างประณีต คนแรกก็คือ กู้ซื่อ แม่เลี้ยงของเจียงหย่วน มีนามเต็มว่ากู้เมิ่งซิน ส่วนคนที่สองคือน้องสาวต่างมารดาของเขา เจียงหยูซิน

เมื่อเห็นว่าพวกนางมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดียิ่ง มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ รวมถึงความมั่งคั่งพรั่งพร้อม ปณิธานสุดท้ายที่ค้างคาอยู่ในใจของเจียงหย่วนก็มลายหายไปสิ้น ในวินาทีนั้นเอง เขาพลันรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย ปณิธานบรรลุแจ้ง ตบะของเขาพุ่งทะยานจากขอบเขตหลอมจิตเทวะขั้นที่ห้าขึ้นสู่ขั้นที่เจ็ดในทันที ในจังหวะที่ตบะเพิ่มพูนขึ้น ความผันผวนของพลังวิญญาณส่งผลกระทบต่อผลของผ้ายันต์เร้นกายเล็กน้อย ในช่วงเวลาอันสั้นยิ่งนัก เงาร่างของเจียงหย่วนปรากฏขึ้น ณ จุดเดิม

และในตอนนั้นเอง เจียงหยูซินที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง นางมองไปยังทิศทางของเจียงหย่วนตามสัญชาตญาณ จากนั้นสายตาก็ประสานเข้ากับพี่ชายที่ไม่ได้พบกันมาปีกว่า ทว่ายังไม่ทันที่นางจะตอบสนอง ผลของผ้ายันต์เร้นกายก็กลับมาเสถียรดังเดิม ทำให้ร่างของเขาเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยอีกครั้ง

เมื่อเห็นเช่นนั้น เจียงหยูซินก็หยุดชะงักลง นางใช้มือน้อยๆ ขยี้ตาแล้วมองไปยังจุดที่เจียงหย่วนเคยอยู่ซ้ำอีกครั้ง ทว่าคราวนี้กลับไม่เห็นสิ่งใด ราวกับว่าภาพเมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอน ในจังหวะนั้น กู้เมิ่งซินก็เดินมาหาลูกสาวของตน เมื่อเห็นปฏิกิริยาของนางจึงถามด้วยความฉงน "ซินเอ๋อ ลูกมองอะไรอยู่หรือจ๊ะ?" เผ่ากับความสงสัยของท่านแม่ เจียงหยูซินตอบกลับโดยไม่ต้องคิด "ท่านแม่ ข้าเหมือนจะเห็นท่านพี่เลยค่ะ" พูดพลาง เจ้าตัวเล็กก็ชูมือน้อยๆ ชี้ไปยังทิศทางที่นางเพิ่งเห็นพี่ชายเมื่อครู่

"พี่ชายของลูกหรือ?" กู้เมิ่งซินแหงนหน้ามองตามนิ้วของลูกสาว ทว่านอกจากแมกไม้และบุปผชาติแล้วก็ไม่มีสิ่งใดอื่น นางจึงลูบศีรษะเล็กๆ ของลูกสาวเป็นการปลอบประโลม "ซินเอ๋อ ลูกคงตาฝาดไปเองกระมัง พี่ชายของลูกในยามนี้กำลังติดตามท่านเซียนเพื่อศึกษาศาสตร์แห่งเซียนอยู่นะจ๊ะ" พูดจบ นางก็ย่อตัวลง จ้องมองลูกสาวด้วยท่าทีจริงจังแล้วกล่าวว่า "ซินเอ๋อ ลูกต้องจำไว้นะ ที่แม่ลูกเรามีชีวิตที่ดีได้ในวันนี้ ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะพี่ชายของลูก"