บทที่ 75 นางจะจู่โจมด้วยร่าง "ขู่ฟ่อ!"

"บุญคุณครั้งนี้ ลูกจะลืมไม่ได้เด็ดขาด ต้องสลักไว้ในใจนะ"

เมื่อได้ยินคำพร่ำสอนอย่างจริงจังของท่านแม่ เจียงหยูซินตัวน้อยก็พยักหน้าอย่างตั้งใจ พร้อมกับยิ้มร่าตอบกลับไป "ท่านแม่~ ข้าทราบแล้วค่ะ~”

“และพอข้าโตขึ้น ข้าจะเป็นยอดมนุษย์เซียนเหมือนท่านพี่ให้ได้!”

“จากนั้นจะเอาพวกโอสถอายุวัฒนะ โอสถดรุณี หรือโอสถอะไรก็ตามที่กินแล้วสวยมาฝากท่านแม่ ของดีๆ ทุกอย่างข้าจะยกให้ท่านแม่หมดเลยค่ะ~"

เมื่อได้ยินถ้อยคำของลูกสาวสุดที่รัก กู้เมิ่งซินก็รู้สึกอบอุ่นไปทั้งใจ นางโอบกอดลูกน้อยไว้เบาๆ พลางยิ้มตอบ "จ้ะๆ แม่จะรอให้ถึงวันนั้นนะ~”

“อื้อๆ~"

เจียงหย่วนที่เฝ้ามองภาพนั้นจากที่ไกลๆ แววตาอ่อนแสงลง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป เมื่อเห็นเช่นนั้น หูจิ่วเกอก็ส่งกระแสจิตถามด้วยความสงสัย "มนุษย์ เจ้าไม่เข้าไปหา ไม่เข้าไปคุยกับพวกนางหน่อยหรือ?"

เจียงหย่วนยิ้มอย่างปล่อยวาง พลางตอบกลับเสียงเบา "ไม่จำเป็น แค่รู้ว่าพวกนางอยู่อย่างมีความสุขก็นับว่าเพียงพอแล้ว”

“ส่วนอนาคตจะได้พบกันอีกหรือไม่ ก็สุดแท้แต่สวรรค์กำหนด"

ในหัวของเขาหวนนึกถึงคำพูดของน้องสาวที่บอกว่าอยากเป็นนักบำเพ็ญเพียร ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เขาก็จะรออยู่ที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนี ส่วนจะทำอย่างไรให้นางรู้ตำแหน่งที่แน่ชัดของเขาน่ะหรือ? ง่ายมาก ถึงตอนนั้นแค่เขาทำชื่อเสียงให้ระบิลไปทั่วหล้าก็นับว่าจบเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ?

เขาสลัดความฟุ้งซ่านทิ้ง หลังจากยืนยันความเป็นอยู่ของพวกนางแล้ว เจียงหย่วนไม่ได้จากไปในทันที แต่เขามุ่งหน้าไปยังศาลบรรพชน ก่อนจะจากไป เขาปรารถนาจะจุดธูปกราบไหว้บิดามารดาในชาตินี้สักครั้ง

เมื่อมาถึงหน้าศาลบรรพชน เจียงหย่วนพบว่ารูปลักษณ์ภายนอกของศาลถูกขยายให้กว้างและสูงขึ้น ดูหรูหราสง่างามยิ่งกว่าเดิม เขาเดินเข้าไปด้านใน พบว่าพื้นที่สะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นละออง เครื่องเซ่นไหว้หน้าป้ายวิญญาณล้วนสดใหม่ ราวกับมีการผลัดเปลี่ยนทุกวัน เมื่อเห็นดังนี้ เจียงหย่วนก็ยิ่งสัมผัสได้ว่าคนในตระกูลให้ความสำคัญกับสายเลือดของเขาเพียงใด ก็อย่างว่า โบราณว่าไว้ หนึ่งคนบรรลุมรรคาสุนัขกาพลอยได้ไปสวรรค์ เขาได้เป็นศิษย์ของยอดมนุษย์เซียน ตระกูลเจียงย่อมได้รับผลประโยชน์มหาศาล หากพวกผู้อาวุโสในตระกูลไม่โง่จนเกินไป ย่อมไม่มีทางทำเป็นมองไม่เห็นแล้วฮุบผลประโยชน์ไว้เพียงผู้เดียว มิเช่นนั้น หากวันใดวันหนึ่งเขากลับมาอย่างกะทันหันเช่นวันนี้แล้วพบเห็นความอยุติธรรม หากเขาพิโรธขึ้นมาแล้วจัดการชำระล้างตระกูลใหม่ ถึงตอนนั้น ต่อให้จะอ้อนวอนขอชีวิตก็คงไม่ทันการณ์

เจียงหย่วนที่เข้าใจความเป็นไปทุกอย่าง มองไปยังป้ายวิญญาณของบิดามารดา พลางหยิบธูปสามดอกมาจุด จากนั้นเขากวาดสัมผัสสวรรค์ตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ จึงถอดผ้ายันต์เร้นกายและหน้ากากออก เขาก้มกายประสานมือทำความเคารพอย่างตั้งใจ พร้อมโค้งคำนับสามครั้ง ก่อนจะพึมพำในใจ 'ท่านพ่อ ท่านแม่ ครั้งนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ลูกได้มาจุดธูปกราบไหว้ท่าน' 'โปรดยกโทษให้ลูกที่อกตัญญู และโปรดคุ้มครองให้ลูกเดินบนเส้นทางแห่งเซียนได้อย่างมั่นคงด้วยเถิด'

หูจิ่วเกอที่ยืนอยู่ด้านข้างเห็นดังนั้นก็นึกสนุก นางกลายร่างเป็นมนุษย์ หยิบธูปสามดอกมาจุดแล้วทำตามอย่างเคร่งครัด พร้อมพึมพำในใจเช่นกัน 'ท่านลุงท่านป้า ขอบคุณที่เลี้ยงดูเขามาจนยอดเยี่ยมขนาดนี้นะคะ แต่ความยอดเยี่ยมนี่แหละที่มักจะดึงดูดผู้หญิงนิสัยเสียเข้ามาหา' 'แต่พวกท่านวางใจได้เลยค่ะ~ ตราบใดที่มีข้าหูจิ่วเกออยู่ ข้าจะไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงนิสัยเสียพวกนั้นเข้าใกล้ลูกชายของพวกท่านเด็ดขาด~' 'ข้าขอสัญญา!'

เมื่อคิดได้ดังนั้น ใบหน้าของหูจิ่วเกอก็เต็มไปด้วยความจริงจังและมุ่งมั่น หากเจอผู้หญิงนิสัยเสีย นางจะจู่โจมด้วยร่าง "ขู่ฟ่อ!" ทันที ครู่ต่อมา เจียงหย่วนปักธูปสามดอกลงในกระถาง หูจิ่วเกอก็รีบปักตามอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นเช่นนั้น เขาก็เอ่ยเสียงนุ่มอย่างอ่อนโยน "ขอบใจนะ”

“หึหึ~ ไม่เป็นไรหรอก~"

พูดจบ หูจิ่วเกอก็คืนร่างเป็นจิ้งจอก กลับไปหมอบอยู่ที่ลำคอของเขาดังเดิม จากนั้นเจียงหย่วนก็สวมหน้ากากและแปะผ้ายันต์เร้นกายเพื่อปกปิดฐานะอีกครั้ง เตรียมตัวออกจากตระกูลเจียง แต่ก่อนจะไปเขายังได้ทิ้งของขวัญบางอย่างไว้ให้ด้วย หลังจากหนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอกเดินลับตาไปได้ไม่นาน เงาร่างของกู้เมิ่งซินก็ปรากฏขึ้นที่หน้าศาลบรรพชน

สาเหตุที่นางมาที่นี่นั้นเรียบง่ายมาก เพียงเพราะลูกสาวบอกว่าเห็นพี่ชาย นางจึงอยากมาตรวจสอบให้แน่ใจ ว่าเด็กหนุ่มผู้อ่อนโยนคนนั้นได้กลับมาจริงหรือไม่ เพราะในความรับรู้ของกู้เมิ่งซิน เจียงหย่วนคือเด็กหนุ่มที่ภายนอกดูเย็นชาทว่าภายในอบอุ่นและมีความกตัญญู หากเขากลับมาจริง ย่อมต้องมาจุดธูปไหว้บิดามารดาแน่นอน ด้วยความหวังนั้น นางจึงเดินเข้าไปในศาล

เมื่อก้าวเข้าประตู นางก็เห็นธูปหกดอกที่เพิ่งไหม้ไปได้เพียงหนึ่งในสามส่วน เห็นดังนั้นกู้เมิ่งซินก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลองเอ่ยเรียกเบาๆ "หย่วนเอ๋อ หย่วนเอ๋อ เจ้าอยู่แถวนี้ใช่ไหม? เจ้ากลับมาแล้วใช่ไหมลูก?"

ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ นางตระหนักได้ทันทีว่าเจียงหย่วนคงจากไปนานแล้ว จึงรู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง ทว่าไม่นานนางก็ทำใจได้ คาดว่าเด็กดีคนนั้นคงแค่กลับมาดูว่าสองแม่ลูกใช้ชีวิตกันอย่างไร เมื่อยืนยันได้ว่าพวกนางอยู่สบายดี จึงแอบมาและแอบจากไปเงียบๆ เมื่อเข้าใจเจตนาแล้ว กู้เมิ่งซินจึงจุดธูปสามดอก กราบไหว้ด้วยความตั้งใจก่อนจะเดินจากไป

...

หลังจากออกจากตระกูลเจียง เจียงหย่วนเดินไปตามถนนที่แสนคุ้นเคย พลางสังเกตทุกสิ่งที่แทบไม่เปลี่ยนไปเลย เขาเฝ้ามองอย่างเงียบๆ ปล่อยให้ความโหยหาอาลัยในบ้านเกิดเสี้ยวสุดท้ายมลายหายไป ยามนี้จิตใจของเจียงหย่วนยิ่งเข้าใกล้ความสมบูรณ์แบบ ทว่าก็ยังคงมีรอยโหว่เล็กๆ ไม่ถึงขั้นสมบูรณ์ไร้ที่ติอย่างแท้จริง แต่เขาไม่รีบร้อน เพราะตามการคำนวณเวลา อีกประมาณครึ่งปี ยัยผู้หญิงแพศยาคนนั้นจะปรากฏตัวออกมา ถึงตอนนั้นเขาจะได้ไปทดสอบด้วยตนเองดูว่า จะสามารถรวบหัวรวบหางเจ้าพวก byd ทั้งสี่คนนั่น แล้วจัดการชำระแค้นให้สิ้นซากได้ในคราเดียวหรือไม่!

คิดมาถึงตรงนี้ มุมปากของเจียงหย่วนก็อดไม่ได้ที่จะยกโค้งขึ้น ในจังหวะนั้นเอง เสียงเอะอะอื้ออึงก็ดังขึ้นไม่ไกล "เฮ้! เจ้ายัยหนู กินของข้าแล้วนึกจะเบี้ยวเงินหรือไง?”

“ฮะ? บะหมี่ห่วยๆ ชามนึงจะเอาข้าตั้งหนึ่งตำลึง? เห็นข้าตัวเล็กแล้วนึกจะกรรโชกทรัพย์กันหรือไง?”

“นี่มันบะหมี่ที่ทำจากเนื้ออสูรวิญญาณหลากหลายชนิดเชียวนะ! ราคามันย่อมไม่เหมือนบะหมี่ธรรมดาอยู่แล้ว!"

เมื่อได้ยินเสียงที่แสนคุ้นเคย เจียงหย่วนก็เร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังต้นเสียงทันที แล้วเขาก็เห็นเซิ่งหนิงหนิงกำลังยืนโต้เถียงกับชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ขายบะหมี่อยู่ และเจียงหย่วนก็สัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณจากชายคนนี้ ตบะน่าจะอยู่ที่ขอบเขตหลอมกายาขั้นที่แปด ในตอนนั้นเอง เสียงซุบซิบของคนมุงรอบข้างก็ลอยเข้าหูเจียงหย่วน

"ยัยหนูคนนี้โชคร้ายจริงๆ ที่ถูกไอ้หมอนี่หมายตาเข้า”

“นั่นสิ ไอ้บ้านี่ทำแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว อาศัยว่าตัวเองมีฝีมือหน่อยก็บังคับขู่เข็ญจะขายของราคาขูดเลือดขูดเนื้อ”

“ทำไมถึงไม่มีใครมาจัดการไอ้คนพาลนี่สักทีนะ?"

จากการฟังเสียงรอบข้าง เจียงหย่วนก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเขาเห็นแววตาอันหื่นกระหายของชายวัยกลางคนผู้นั้น แววตาที่ไม่ใช่ความโลภในทรัพย์สิน ทว่าคือความกระหายในตัวของเซิ่งหนิงหนิงเอง โถ่เอ๋ย... นี่ขนาดมาเมืองเล็กๆ ยังต้องมาเจอกับพวกโรคจิตบ้าโลลิอีกหรือนี่ เห็นภาพนี้แล้ว เจียงหย่วนสัมผัสได้ทันทีว่า ความเป็นจริงมันกลับมาแล้ว โลกใบนี้ไม่ได้มีเพียงสิ่งที่สวยงาม ทว่ายังเต็มไปด้วยเรื่องเฮงซวยอีกมากมาย