บทที่ 76 ได้รับ "วิถีแห่งความตาย" ไปเรียบร้อยแล้ว

เจียงหย่วนลอบทอดถอนใจในใจ ความเป็นจริงไม่ได้งดงามไปเสียหมด ทว่ายังมีมุมที่เฮงซวยอยู่เช่นกัน เขาคิดพลางเริ่มเคลื่อนไหวร่างกาย เขาถอดผ้ายันต์เร้นกายออก แล้วกระโดดอย่างคล่องแคล่วเข้าไปท่ามกลางฝูงชน

ชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ต่างพากันสงสัยในการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเจียงหย่วน และฉงนว่าเขาคิดจะทำอะไร ทว่าพวกเขาไม่ต้องสงสัยนานนัก เพราะวินาทีต่อมาทุกคนก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง เจียงหย่วนไม่เสียเวลาเสวนากับชายวัยกลางคนผู้นั้นแม้แต่คำเดียว เขาซัดหมัดออกไปตรงๆ ทำลายตบะของมันจนสิ้นซาก และจัดการหักแขนขาของมันทิ้งทั้งสี่ข้าง

"อ๊ากกกก! มือข้า! ขาข้า! ตบะของข้า อ๊ากกกก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้ชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบข้างต่างพากันตกตะลึงและตื่นเต้นสะใจ ในที่สุดก็มีคนยื่นมือเข้ามาจัดการไอ้คนพาลนี่เสียที ช่างสะใจนัก! ทว่าชาวบ้านที่รู้ตื้นลึกหนาบางก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือน

"พ่อหนุ่ม ข้าดูแล้วเจ้าคงไม่ใช่คนแถวนี้ รีบหนีไปเสียเถอะ”

“เบื้องหลังของเจ้าหมอนี่มีอาวุโสแห่งสำนักดาบโลหิตคอยหนุนหลัง เป็นถึงยอดคนขอบเขตเพาะบ่มวิญญาณขั้นที่ห้าเชียวนะ!”

“รีบหนีไปเถอะ มิเช่นนั้นจะหนีไม่ทันการณ์”

“ใช่แล้วๆ พ่อหนุ่มรีบไปเสีย พละกำลังของเจ้าสำนักดาบโลหิตน่ะ สูงถึงขอบเขตเพาะบ่มวิญญาณขั้นที่เก้าเลยนะ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น แววตาของเจียงหย่วนพลันแปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อน ยอดคนขอบเขตเพาะบ่มวิญญาณงั้นหรือ ช่างมีความหมายละม้ายคล้ายคลึงกับคำว่ายอดคนขอบเขตสร้างรากฐานในชาติก่อนของเขาเสียจริง อีกอย่าง ตบะระดับอาวุโสสูงเพียงขอบเขตเพาะบ่มวิญญาณขั้นที่ห้า ส่วนเจ้าสำนักสูงแค่ขั้นที่เก้าเองหรือ? ให้ตายเถอะ นี่น่ะหรือคือพละกำลังของขุมกำลังในโลกสามัญ? จะว่าไป ก็แค่พวกปลายแถวริมถนน

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไหนๆ ก็มาถึงที่แล้ว ลองไปดูเสียหน่อยว่าสำนักดาบโลหิตแห่งนี้ยังมีค่าพอให้ดำรงอยู่ต่อไปหรือไม่ ถือเสียว่าเป็นการจัดการเรื่องสุดท้ายเพื่อแม่เลี้ยงและน้องสาวของตนเองก็แล้วกัน คิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนก็พาเซิ่งหนิงหนิงเตรียมตัวจากไป ทว่าก่อนไปเขายังทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง

"เจ้าหมอนี่ถูกข้าพิการแล้ว ไร้ซึ่งพละกำลังจะขัดขืน”

“ใครมีแค้นก็ชำระแค้น ใครมีเคืองก็สะสางเสีย"

ทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านี้ ทั้งคู่ก็จากไป ทิ้งให้ชาวบ้านที่มุงดูอยู่มองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มพุ่งเข้าไปเตะก่อนเป็นคนแรก หลังจากนั้นทุกอย่างก็ฉุดไม่อยู่

"ไอ้สารเลว! รุมมัน!”

“หนอยแน่! ตายซะ!”

“โอร่า!"

สองคนที่เดินจากมาโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น ได้กลับมาถึงโรงเตี๊ยมเรียบร้อยแล้ว ตลอดทาง เซิ่งหนิงหนิงยังคงด่าทอไม่หยุดปาก

"ไอ้สารเลวนั่น กล้าดียังไงมาหลอกลวงข้า! เห็นข้าเป็นก้อนดินนึกจะบีบก็บีบได้หรือไง!”

“หากไม่ติดว่าเปิดเผยฐานะไม่ได้ ข้าจะทำให้เจ้าหมอนั่นรู้ซึ้งถึงอานุภาพของข้าแน่นอน!"

เผ่ากับเด็กหญิงผมทองที่กำลังหัวเสีย เจียงหย่วนทำได้เพียงปลอบประโลมเบาๆ พลางลูบหลังลูบไหล่ พร้อมบอกนางว่า เขาจะมอบโอกาสแก้แค้นให้นางในเร็วๆ นี้

"ดี! งั้นข้าจะรอดู!"

หลังจากปลอบเซิ่งหนิงหนิงที่กำลังแง่งอนจนสงบลง เจียงหย่วนก็จำแลงกายแล้วออกไปรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับสำนักดาบโลหิต

...

ตลอดทั้งวัน เจียงหย่วนได้รับข้อมูลมากมายเกี่ยวกับสำนักดาบโลหิต ทว่าเกือบทั้งหมดล้วนเป็นข้อมูลด้านลบ เช่น สมาชิกสำนักดาบโลหิตส่วนใหญ่มักทำตัวกร่าง กดขี่ชาวบ้าน รังแกผู้อ่อนแอและฉุดคร่าหญิงสาว เรียกได้ว่า หากสังหารทิ้งไปสิบคน ก็ไม่มีทางเป็นการฆ่าผิดตัวถึงสิบเอ็ดคนแน่นอน เมื่อได้รับรู้ข้อมูลเหล่านี้ เจียงหย่วนจึงเข้าใจได้ว่าสำนักดาบโลหิตแห่งนี้ได้รับ "วิถีแห่งความตาย" ไปเรียบร้อยแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็สามารถลงมือจัดการกับพวกคนบาปหนาเหล่านี้ได้อย่างไร้กังวล

หลังจากจ่ายเงินเพียงเล็กน้อยเพื่อแลกกับตำแหน่งที่ตั้งของฐานที่มั่นสำนักดาบโลหิต เจียงหย่วนก็พาเซิ่งหนิงหนิงที่อยากระบายอารมณ์แค้นมุ่งหน้าไปทันที

...

สำนักดาบโลหิตไม่ได้ตั้งอยู่ในเมืองหยางโจว ทว่าตั้งอยู่ในหมู่บ้านร้างกลางป่าแห่งหนึ่ง หลังจากการบูรณะของพวกมัน ก็นับว่าแข็งแกร่งประดุจปราการเหล็กกล้า ทว่านั่นนับเป็นเช่นนั้นสำหรับคนธรรมดาและนักบำเพ็ญเพียรทั่วไปเท่านั้น สำหรับ "ยอดคน" ขอบเขตหลอมจิตเทวะอย่างเจียงหย่วน การทำลายสิ่งก่อสร้างพรรค์นี้เป็นเรื่องง่ายราวกับของเล่น เมื่อยืนยันได้ว่าสมาชิกสำนักดาบโลหิตมารวมตัวกันอยู่ด้านใน และไม่มีผู้บริสุทธิ์ปะปนอยู่ เขาจึงตัดสินใจทำลายที่นี่เสีย

จันทร์กระจ่างดาวพราวตา ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเย็นสบาย ช่างเป็นเวลาที่เหมาะแก่การสังหารยิ่งนัก! ทว่าครั้งนี้เขาไม่ได้ตั้งใจจะลงมือเอง แต่กลับยัดปึกยันต์สายฟ้าใส่มือเซิ่งหนิงหนิง จากนั้นจึงเอ่ยเสียงเรียบด้วยความป๋า

"เชิญครับผู้อาวุโส ปาออกไปตามจังหวะที่ท่านชอบได้เลย”

“โอ้~ ต่อไปเป็นตาข้าโชว์ฝีมือบ้างละนะ~"

พูดจบ เซิ่งหนิงหนิงก็สะบัดมือปายันต์สายฟ้าออกไปทีเดียวสิบกว่าแผ่น ทันทีที่ยันต์ถูกกระตุ้นการใช้งานก็นำพวกมันขว้างลงไปเบื้องล่าง วินาทีต่อมา ยันต์สายฟ้าระดับวิญญาณขั้นสูงก็แสดงอานุภาพอันน่าหวาดหวั่นออกมา ชั่วขณะนั้น เสียงอสนีบาตดังกัมปนาทกึกก้องไปทั่วผืนฟ้าพงไพ ยามค่ำคืน นกกาและสัตว์ป่าต่างพากันแตกตื่นหนีตายกระเจิง สายฟ้าสีน้ำเงินสาดกระซัดทำลายล้างทุกสิ่งภายในหมู่บ้านอย่างไร้ความปรานี ทำให้เหล่าสมุนสำนักดาบโลหิตต่างกรีดร้องโหยหวนด้วยความสิ้นหวัง

"อ๊ากกกก!”

“อย่าเข้ามานะ อ๊ากกก!”

“ทัณฑ์สวรรค์! นี่มันทัณฑ์สวรรค์ชัดๆ!"

แม้เจ้าสำนักดาบโลหิตและเหล่าอาวุโสจะพยายามต้านทานอย่างสุดกำลัง หมายจะกันสายฟ้าที่ฟาดลงมาจากเบื้องบน ทว่าด้วยการ "โปรยบุปผาสวรรค์" ของเซิ่งหนิงหนิง ยันต์สายฟ้าที่มีอานุภาพเทียบเท่าการโจมตีของขอบเขตหลอมจิตเทวะถูกปาลงมาอย่างกับใบไม้ร่วง ม่านพลังป้องกันยันต์ได้เพียงครู่เดียวก็แตกละเอียด แผดเผาให้พวกมันอาบไล้ไปด้วยสายฟ้าและกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

"อ๊ากกกก ฮือออออ!"

มองดูภาพเหตุการณ์นี้ เจียงหย่วนไม่มีความรู้สึกเสียดายแม้แต่น้อย เพราะยันต์ระดับวิญญาณขอเพียงมีวัตถุดิบเพียงพอ เขาก็สามารถผลิตออกมาได้ในปริมาณมากอย่างรวดเร็ว อีกอย่าง ตอนนี้เขารู้สึกซาบซึ้งกับประโยคที่เคยได้ยินในชาติก่อนที่ว่า "หากยากจนจงใช้ยุทธวิธีแทรกซึม หากร่ำรวยจงใช้พลังทำลายล้างครอบคลุม" ภาพการระดมยิงถล่มราบเป็นหน้ากลองเช่นนี้ ช่างดูมีพลังเหลือเกิน มันทำให้เจียงหย่วนรู้สึกสะใจอย่างประหลาด

"สิบแผ่นสุดท้าย! ไปเลย!" สิ้นเสียงของเซิ่งหนิงหนิง ยันต์สายฟ้าอีกสิบแผ่นก็ถูกกระตุ้นการทำงาน ฟาดถล่มลงบนซากปรักหักพังของสำนักดาบโลหิตที่ไร้ซึ่งลมหายใจของผู้คนแล้วอย่างจัง ภายหลังการชำระล้างด้วยปึกยันต์สายฟ้า ป้อมปราการที่เหล่าสมาชิกสำนักดาบโลหิตพากันสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก บัดนี้ได้กลายเป็นอดีต เหลือเพียงซากเศษอิฐหินที่ไหม้เกรียม

เจียงหย่วนกวาดสัมผัสสวรรค์ตรวจสอบ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครรอดชีวิต เขาจึงพาเซิ่งหนิงหนิงร่อนลงสู่เบื้องล่าง ทันทีที่ลงถึงพื้น กลิ่นไหม้ก็โชยเข้าปะทะจมูกทันที เซิ่งหนิงหนิงรีบเอามืออุดจมูกน้อยๆ ของนางพลางมองดูซากศพที่กลายเป็นถ่านรอบข้างด้วยความรังเกียจ ส่วนเจียงหย่วนไม่ได้มีปฏิกิริยาเช่นนั้น เขาเริ่มสำรวจสภาพภายในป้อมปราการแห่งนี้ เพราะโบราณว่าไว้: ศัตรูถูกกำจัดสิ้นแล้ว ต่อไปคือช่วงเวลาแห่งการสำรวจ! ไหนๆ ก็มาถึงที่แล้ว อย่างไรเสียก็ต้องนำทรัพย์เชลยติดมือกลับไปบ้าง

ด้วยความคิดนี้ เจียงหย่วนจึงเริ่ม "ขุดพลิกแผ่นดิน" จุดใดที่น่าสงสัยล้วนถูกเขาทำลายเพื่อตรวจสอบทั้งหมด ผลลัพธ์ที่ได้นับว่ามหาศาล หินวิญญาณระดับกลาง 500 ก้อน ทรัพย์สมบัติเงินทองมากมายจนนับไม่ถ้วน รวมถึงตำราวิชาระดับสามัญอีกจำนวนหนึ่ง นอกจากนี้ เจียงหย่วนยังพบหยกพกสีน้ำเงินที่มีคำว่า "กระบี่" สลักอยู่

เขาสัมผัสดูอย่างละเอียด พบว่าภายในหยกพกแฝงไปด้วยเจตจำนงแห่งกระบี่อันทรงพลัง แม้จะมีเพียงเสี้ยวเดียว ทว่าก็พอดูออกว่าเจ้าของเจตจำนงแห่งกระบี่สายนี้ คือผู้บำเพ็ญกระบี่ที่มีพละกำลังแข็งแกร่งยิ่ง เจียงหย่วนเก็บหยกพกและทรัพย์เชลยอื่น ๆ ก่อนจะพาเซิ่งหนิงหนิงจากไปอย่างสง่างาม