บทที่ 77 มอบให้แก่ผู้มีวาสนา

...

เช้าตรู่วันถัดมา มีผู้คนรุดไปยังสถานที่ที่เกิดความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่เมื่อคืนเพื่อสำรวจหาความจริง เพราะแรงสั่นสะเทือนนั้นรุนแรงเหลือเกิน ราวกับมีใครไปทำกรรมหนักจนถูกสายฟ้าฟาดลงมาทัณฑ์บนดิน ทว่าเมื่อไปถึงที่หมาย สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือซากปรักหักพังที่เหลือเพียงเศษอิฐ และซากศพที่ไหม้เกรียมเป็นถ่านพองลมอยู่เต็มพื้นที่ กลิ่นเนื้อไหม้ในอากาศกระตุ้นประสาทสัมผัสของผู้ที่ไปถึงอย่างต่อเนื่อง จนสุดท้ายก็ทนไม่ไหว ต้องอาเจียนออกมาแล้วรีบวิ่งกระหืดกระหอบกลับไปรายงานความคืบหน้า

หลังจากนั้นไม่นาน บรรดาผู้ที่ใจกล้าก็ทยอยออกมาพิสูจน์ความจริง เมื่อยืนยันได้ว่าสถานที่ที่ถูกทำลายคือสำนักดาบโลหิต ทั่วทั้งเมืองก็เซ็งแซ่ไปด้วยเสียงเฉลิมฉลองให้แก่เช้าวันใหม่อันงดงามนี้ เนื่องจากสมุนสำนักดาบโลหิตล้วนเป็นคนชั่วช้าที่ยากจะให้อภัย ยามนี้ขุมกำลังนอกกฎหมายถูกกำจัดโดยยอดคนนิรนาม นับเป็นเรื่องที่สร้างความสะใจให้แก่ผู้คนอย่างยิ่ง! ด้วยเหตุนี้ ผู้คนมากมายจึงแอบขอบคุณผู้มีพระคุณที่ไม่ประสงค์ออกนามท่านนี้อยู่ในใจ

ด้านกู้เมิ่งซินแห่งตระกูลเจียง เมื่อทราบข่าวนี้เข้า นางก็ทึกทักเอาตามสัญชาตญาณว่าเป็นฝีมือของเจียงหย่วนที่แวะกลับมา ทว่านางไม่มีหลักฐานยืนยัน แต่สิ่งที่นางมั่นใจเต็มร้อยคือ คนที่มาจุดธูปที่ศาลบรรพชนในวันนั้นต้องเป็นเจียงหย่วนแน่นอน เพราะข้างกระถางธูป นางพบกล่องบรรจุโอสถสองสามกล่อง ซึ่งเป็นโอสถที่ช่วยเพิ่มอายุขัยได้ถึง 10 ปีและช่วยรักษาความอ่อนเยาว์ไว้ได้ นี่คือโอสถที่ลูกสาวของนางเคยพูดถึงในสวนหย่อมไม่มีผิด นั่นพิสูจน์ได้ว่าที่ลูกสาวเห็นท่านพี่ของนางในวันนั้นไม่ใช่ภาพหลอน และเขาได้กลับมาจริงๆ ด้วยเหตุนี้ ในกิจวัตรประจำวันของกู้เมิ่งซินจึงมีเรื่องสำคัญเพิ่มมาอีกอย่าง นั่นคือการจุดธูปไหว้พระขอพร ภาวนาให้เจียงหย่วนแคล้วคลาดปลอดภัย

ส่วนเจียงหย่วนซึ่งเป็นหนึ่งในต้นเรื่องนั้น ได้เดินทางจากเมืองหยางโจวไปหลายวันแล้ว หลังจากจัดการเรื่องสำนักดาบโลหิตเรียบร้อย เขาก็พาหนึ่งโลลิหนึ่งจิ้งจอกออกเดินทางต่อ

...

ในระหว่างเดินทาง เจียงหย่วนพินิจหยกพกสีน้ำเงินที่แฝงไปด้วยเจตจำนงแห่งกระบี่ในมือ เขาไม่ได้ปิดบัง ทว่านำมันออกมาให้หูจิ่วเกอและเซิ่งหนิงหนิงดู เพื่อรับฟังความเห็นจากเหล่าผู้อาวุโสที่มีประสบการณ์โชกโชน ว่าพอจะรู้ความเป็นมาของหยกพกชิ้นนี้หรือไม่ หูจิ่วเกอในร่างมนุษย์พิจารณาดูครู่หนึ่งก่อนจะให้คำตอบ

"เจตจำนงแห่งกระบี่ที่สถิตอยู่ในหยกนี้ อย่างน้อยต้องเป็นฝีมือของยอดคนขอบเขตทะยานเซียน”

“ทว่ามันมาจากที่ใดนั้น ข้าไม่แน่ใจนัก”

“แต่ข้ารับประกันได้เลยว่า หยกพกชิ้นนี้ไม่ได้มีที่มาจากเผ่าปีศาจแน่นอน"

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหย่วนก็พยักหน้า ก่อนจะยื่นหยกพกไปทางเซิ่งหนิงหนิงด้วยสายตาคาดหวังคำตอบจากนาง และนางก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เล่าทุกอย่างที่ล่วงรู้ออกมา

"หยกพกชิ้นนี้ข้าเคยเห็นผ่านตาอยู่บ้าง ดูเหมือนจะเป็นของที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายกระบี่ที่ชื่อว่า 'ยอดเขาเจี้ยนหุน' เป็นคนออกให้”

“หยกพกแบบนี้ไม่ได้มีเพียงชิ้นเดียว ทว่าเหล่านักบำเพ็ญกระบี่ที่มีชื่อเสียงเรียงนามอยู่บ้าง มักจะได้รับหยกเช่นนี้กันถ้วนหน้า”

“ขอเพียงถือหยกชิ้นนี้ไปยังยอดเขาเจี้ยนหุน ก็สามารถเข้ารับบททดสอบได้ทันที หากผ่านการทดสอบก็ได้เข้าร่วมสำนัก"

ได้ยินดังนั้น เจียงหย่วนก็ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะตระหนักได้ว่า นี่มันคือการหว่านแหครั้งใหญ่นี่นา~ พยายามกวาดเอาต้นกล้าผู้บำเพ็ญกระบี่ฝีมือดีมาไว้ในมือตนเองทั้งหมด อีกทั้งยังขึ้นอยู่กับความสมัครใจของผู้บำเพ็ญกระบี่เอง หากไม่เต็มใจจะไปก็ไม่เป็นไร ประตูยอดเขาเจี้ยนหุนจะยังคงเปิดรับอยู่เสมอ การทำเช่นนี้ไม่เพียงแต่ได้ใจจากเหล่านักบำเพ็ญกระบี่พเนจร ทว่ายังสามารถเฟ้นหาศิษย์ที่มีพรสวรรค์มาประดับสำนักได้อีกด้วย จะว่าไป คนที่คิดวิธีนี้ขึ้นมานับว่าเป็นอัจฉริยะจริงๆ!

ทว่าทำไมหยกพกชิ้นนี้ถึงไปตกอยู่ในมือของสมุนสำนักดาบโลหิตได้? หรือว่าการแจกหยกพกนี้จะไม่พิจารณาถึงจริยธรรมของนักบำเพ็ญเพียรเลย? ดูเพียงพรสวรรค์ด้านกระบี่เท่านั้นหรือ? หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ยอดเขาเจี้ยนหุนแห่งนี้ก็น่ากังวลอยู่บ้าง แน่นอนว่ามีความเป็นไปได้อีกทาง คือสมุนสำนักดาบโลหิตฆ่าเจ้าของหยกแล้วชิงมันมา แต่ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเจียงหย่วนเท่าใดนัก ในเมื่อเขามีสายวิชาอยู่แล้ว ย่อมไม่มีทางไปเข้าร่วมยอดเขาเจี้ยนหุนแน่นอน ถ้าอย่างนั้น หยกในมือนี้ก็ขอเก็บไว้มอบให้แก่ผู้ที่มีวาสนา เพื่อผูกสัมพันธ์อันดีในวันหน้าก็แล้วกัน คิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนก็เก็บหยกพกลงในแหวนมิติ

ทว่าในหัวของเขาก็พลันมีคำถามผุดขึ้นมา จึงเอ่ยถามเสียงเบา "ยอดเขาเจี้ยนหุนอยู่ที่ใดหรือ?”

“หืม? ก็อยู่ที่แคว้นเยว่ที่พวกเรากำลังจะผ่านไปนี่ไง~”

“อย่างนักบำเพ็ญกระบี่ที่มาท้าประลองเจ้าคราวก่อน ก็เป็นคนของยอดเขาเจี้ยนหุนนั่นแหละ~"

จากการอธิบายของเซิ่งหนิงหนิง เจียงหย่วนพยักหน้าเข้าใจแจ้งชัด เขาไม่ได้เก็บมาคิดให้ลึกซึ้งนัก ทว่าปัดมันทิ้งไปไว้เบื้องหลัง เพราะแคว้นเยว่เป็นเพียงทางผ่าน จุดหมายปลายทางของคณะเดินทางกลุ่มนี้คือแคว้นหมิง ทว่าพร้อมๆ กับความคิดนี้ เจียงหย่วนกลับรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง ราวกับจะมีเรื่องแย่ๆ เกิดขึ้น สำหรับสัมผัสที่หกที่เกิดขึ้นกะทันหันเช่นนี้ ปกติเขาจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ไม่ว่าอย่างไร การคงความระแวดระวังไว้เสมอก็ไม่ใช่เรื่องผิด เจียงหย่วนมุ่งหน้าเดินทางต่อด้วยความระมัดระวังนั้น

...

——เจ็ดวันต่อมา

เวลาเจ็ดวันผ่านพ้นไปในพริบตา คณะของเจียงหย่วนเดินทางมาถึงรอยต่อระหว่างแคว้นชางและแคว้นเยว่ ฟ้าเริ่มมืดพอดี และตรงรอยต่อของทั้งสองแคว้นมีเมืองตั้งตระหง่านอยู่พอดี เมืองนั้นนามว่าเมืองจงโจว เนื่องจากตั้งอยู่ตรงจุดเชื่อมต่อ สภาพเมืองจึงพลุกพล่านไปด้วยผู้คน นักบำเพ็ญเพียรมีสัดส่วนเกือบครึ่งหนึ่งของประชากร เจียงหย่วนหาโรงเตี๊ยมพักแรมค้างคืนหนึ่ง ตั้งใจจะออกเดินทางต่อในวันพรุ่งนี้ หลังจากจัดการกับความหิวโหยเสร็จสิ้น เจียงหย่วนก็พาหนึ่งจิ้งจอกหนึ่งโลลิกลับเข้าห้องพัก

"อาฮ้า~ เตียงนุ่มๆ~ ข้ารักที่สุดเลย~" มองดูเซิ่งหนิงหนิงที่ทิ้งตัวนอนอย่างไร้ภาพลักษณ์ เจียงหย่วนที่คุ้นชินแล้วเริ่มตรวจสอบเสบียงในแหวนมิติของตน ตลอดการเดินทางนี้ ยามว่างเขามักจะลงมือปรุงโอสถและวาดผ้ายันต์ด้วยตนเองเสมอ ผลคือวัตถุดิบดิบเริ่มร่อยหรอลงไปมาก ในขณะที่โอสถและผ้ายันต์สำเร็จรูปเพิ่มพูนขึ้น วัตถุดิบที่ไม่เพียงพอทำให้เจียงหย่วนรู้สึกกังวลอยู่บ้าง ในฐานะ "ผู้เล่นสายสะสม" จากชาติก่อน สิ่งที่ชอบที่สุดคือการเก็บวัตถุดิบให้เต็มคลัง เพราะนั่นคือความรู้สึกปลอดภัยอย่างหนึ่ง ดังนั้นเพื่อเติมเต็มความรู้สึกปลอดภัยนั้น ถึงเวลาที่จะต้องไปจัดหาวัตถุดิบมาเพิ่มเสียหน่อยแล้ว

ด้วยความคิดนี้ เจียงหย่วนจึงนึกถึงสมาคมการค้าเทียนฝูที่เห็นตอนเข้าเมือง เขามีความรู้สึกที่ดีขั้นพื้นฐานต่อสมาคมการค้าที่สามารถเปิดสาขาไปได้ทั่วทั้งทวีปฝั่งตะวันออกแห่งนี้ เขาจึงแจ้งเรื่องที่จะออกไปหาซื้อวัตถุดิบให้คนในห้องทราบ

"ไปเถอะๆ ข้าขอนอนพักสักหน่อย~" เซิ่งหนิงหนิงที่นอนแผ่อยู่บนเตียงแสดงสีหน้าเหมือนถูก "ปีศาจผ้าห่ม" ผนึกไว้ พลางโบกมือลา ด้านหูจิ่วเกอผู้ทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ เลือกที่จะตามเขาไปด้วย เพราะหากเกิดกรณีที่เจียงหย่วนออกไปคนเดียวแล้วเจอผู้หญิงนิสัยเสียเข้า แล้วนางไม่อยู่ข้างกาย ย่อมถือเป็นความบกพร่องต่อหน้าที่ของนาง! ซึ่งเจียงหย่วนย่อมไม่ปฏิเสธเพื่อนร่วมทาง หนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอกจึงเดินออกจากโรงเตี๊ยม มุ่งหน้าไปยังสมาคมการค้าเทียนฝู