บทที่ 79 ประสบการณ์ "กินขี้" อันโชกโชน

แม้ในสายตาของคนบนโลกนี้ นักเชิดหุ่นและนักฝึกสัตว์จะเป็นเพียงอาชีพสายข้างทาง ทว่าในมุมมองของเจียงหย่วน สองอาชีพนี้คือองค์ประกอบสำคัญที่ขาดไม่ได้ในการเติมเต็มจินตนาการอันพิลึกพิลั่นของเขา เขาจึงถือโอกาสนี้ดูว่าอีกฝ่ายจะสามารถมอบความรู้ด้านนี้ให้เขาได้มากน้อยเพียงใด

"ท่านต้องการเพียงเท่านี้หรือ? ไม่มีอย่างอื่นแล้วหรือ?" จวินเฉวียนกวงเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องถูกเรียกเรียกร้องผลตอบแทนมหาศาล ทว่านึกไม่ถึงเลยว่า นักปรุงโอสถตรงหน้าจะต้องการเพียงมรดกตกทอดของนักเชิดหุ่นและนักฝึกสัตว์ แม้ขั้นตอนการเสาะหาจะยุ่งยากอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับของวิเศษแห่งฟ้าดินอันล้ำค่าแล้ว ก็นับว่าเทียบกันไม่ได้เลย

ต่อเรื่องนี้ เจียงหย่วนพยักหน้ายืนยันอีกครั้ง "ถูกต้อง ท่านเพียงแค่นำสิ่งเหล่านี้มาเป็นผลตอบแทนให้ข้าก็พอ หวังว่ายามที่ข้าปรุงโอสถสำเร็จ ข้าจะได้เห็นมัน”

“แน่นอนครับ แนื่อนอน! ข้าจะระดมทุกช่องทางเพื่อเสาะหามาให้ท่านให้จงได้!"

พูดจบ จวินเฉวียนกวงก็เริ่มสั่งการให้ลูกน้องออกไปจัดการค้นหามรดกของนักเชิดหุ่นและนักฝึกสัตว์ทันที เจียงหย่วนนั่งรออยู่อย่างสงบนิ่ง ณ ที่เดิม การที่เขาต้องการสองอาชีพนี้ไม่ใช่เพียงความนึกสนุกชั่วครู่ ทว่านับตั้งแต่เขารู้ว่ามีอาชีพเหล่านี้อยู่ เขาก็ปรารถนาจะครอบครองมรดกที่เกี่ยวข้องมาโดยตลอด สาเหตุที่เขาไม่ได้บอกซือจุนและไหว้วานให้ท่านช่วยหานั้นเรียบง่ายมาก นั่นเพราะเขาไม่ใช่คนที่รู้จักแต่จะรับโดยไม่รู้จักตอบแทนบุญคุณ ในยามที่เขาได้รับสิ่งต่างๆ จากซือจุนมามากมาย ทว่าเขายังไม่สามารถตอบแทนอะไรท่านได้เลย เรื่องนี้ทำให้มโนธรรมของเขารู้สึกไม่สงบ อีกอย่าง เขาเป็นคนประเภทที่ไม่ชอบรบกวนผู้อื่นโดยไม่จำเป็น มิเช่นนั้นเขาคงไม่เลือกที่จะเป็นนักบำเพ็ญเพียรสาย "ความเชี่ยวชาญรอบด้าน" ทุกเรื่องเขาล้วนปรารถนาจะพึ่งพาตนเอง

ครู่ต่อมา จวินเฉวียนกวงก็กลับมา พร้อมกับเอ่ยด้วยรอยยิ้มจางๆ "คำขอของท่านข้าได้สั่งการลงไปแล้ว คาดว่าไม่เกินสองวันคงจะได้ผลสรุป”

“ท่านเห็นว่า...?" ความหมายแฝงย่อมเป็นการถามว่าเจียงหย่วนจะเริ่มปรุงโอสถเมื่อใด เพราะเขาเริ่มจะรอไม่ไหวแล้ว เจียงหย่วนย่อมฟังออก จึงตอบกลับเสียงเรียบ "เริ่มได้ทุกเมื่อ ทว่าข้าต้องไปอธิบายสถานการณ์ให้... น้องสาวของข้าฟังเสียก่อน”

“ไม่อยากให้นางต้องเป็นห่วง"

จวินเฉวียนกวงได้ยินดังนั้นก็เห็นว่าเป็นเรื่องง่าย จึงเสนอทันทีว่าจะส่งคนไปแจ้งน้องสาวของเขาและจะต้อนรับนางเป็นอย่างดี เพื่อให้สมกับเป็นเจ้าบ้าน เจียงหย่วนไม่ได้ปฏิเสธ เขาพยักหน้าตกลงและมอบสิ่งของยืนยันตัวตนให้อีกฝ่ายส่งคนไปแจ้งข่าว เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็เดินตามจวินเฉวียนกวงมุ่งหน้าไปยังห้องปรุงโอสถที่จัดเตรียมไว้ ก่อนจะจากไป จวินเฉวียนกวงยื่นแหวนมิติที่บรรจุสมุนไพรวิญญาณส่งให้เจียงหย่วน "ท่านอาจารย์ ในนี้คือวัตถุดิบที่ข้าเตรียมไว้ มีทั้งหมดสามชุด รบกวนท่านด้วยนะครับ”

“อืม ตกลง หลังจากนี้ห้ามใครมารบกวนข้า”

“แน่นอนครับ!"

มองดูประตูที่ปิดสนิทและค่ายกลที่ถูกกระตุ้นการใช้งาน หัวใจของจวินเฉวียนกวงก็เริ่มเต้นระรัวด้วยความกังวล เพราะโอสถดับพิฆาตนี้ส่งผลต่อชีวิตลูกของเขา ในฐานะพ่อเขาย่อมไม่อาจสงบนิ่งได้ ทั้งหมดเป็นเพราะการตามใจจนเกินไปของเขาเอง ที่ทำให้ลูกนิสัยเสียจนต้องมาเผชิญกับหายนะเช่นนี้ นับเป็นความบกพร่องในฐานะพ่อของเขาจริงๆ!

เกี่ยวกับเรื่องนี้ หากเจียงหย่วนล่วงรู้ความคิดในใจของเขา ด้วยประสบการณ์ "กินขี้" อันโชกโชนจากนิยายในชาติก่อน เขาคงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในทันที มันต้องมีเงื่อนงำ! ทว่าในยามนี้ เจียงหย่วนทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการปรุงโอสถเบื้องหน้า

...

พริบตาเดียวเวลาผ่านไปสามวัน เจียงหย่วนค่อยๆ ลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ ความจริงแล้วในช่วงสามวันที่ผ่านมา เขาใช้เวลาเพียงวันแรกในการปรุงโอสถ และใช้เพียงวัตถุดิบสามชุดปรุงโอสถดับพิฆาตออกมาได้ถึงสามเม็ด ยังคงรักษาอัตราการสำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์อันน่าหวาดหวั่นเอาไว้ ส่วนเวลาที่เหลืออีกสองวัน เขาใช้ไปกับการบำเพ็ญเพียรและขัดเกลาสิ่งที่สะสมมาในช่วงนี้ เมื่อคำนวณว่าเวลาเหมาะสมแล้ว เขาจึงเตรียมตัวออกไปส่งงาน

เมื่อปิดค่ายกล เจียงหย่วนก็เปิดประตูเดินออกมา และเห็นจวินเฉวียนกวงที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่เห็นเขา จวินเฉวียนกวงก็ตาเป็นประกาย รีบปรี่เข้ามาถามเสียงเบา "ท่านอาจารย์ โอสถเป็นอย่างไรบ้างครับ?”

“ไม่ทำให้ผิดหวัง ปรุงโอสถดับพิฆาตสำเร็จหนึ่งเม็ด" พูดพลางเจียงหย่วนก็หยิบกล่องหยกออกมา เมื่อเปิดออกก็เผยให้เห็นโอสถสีแดงอ่อนเม็ดหนึ่ง ซึ่งก็คือโอสถดับพิฆาตที่อีกฝ่ายเฝ้าถวิลหา

จวินเฉวียนกวงเห็นดังนั้นรีบประคองรับกล่องหยกไปอย่างระมัดระวัง หลังจากให้คนตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่ผิดพลาด ในฐานะพ่อเขาก็ถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความตื้นตัน กอดกล่องหยกพลางก้มกราบขอบคุณเจียงหย่วนซ้ำๆ "ขอบคุณครับ ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ยื่นมือช่วยเหลือ! ขอบพระคุณอย่างยิ่ง!"

เจียงหย่วนที่ไม่ได้คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้อึ้งไปครู่หนึ่ง เมื่อได้สติจึงโบกมือตอบกลับ "การแลกเปลี่ยนที่เป็นธรรม ไม่ต้องขอบคุณอะไรกันหรอก ว่าแต่ผลตอบแทนที่ข้าต้องการล่ะ?”

“ใช่ๆ ผลตอบแทนของท่าน นี่ครับ!" จวินเฉวียนกวงนึกขึ้นได้รีบสั่งให้ลูกน้องยื่นแผ่นหยกบันทึกข้อมูลสองแผ่นส่งให้ พร้อมแนะนำ "ท่านอาจารย์ แผ่นหยกสองแผ่นนี้คือมรดกที่ท่านต้องการ ท่านลองตรวจสอบดูก่อนได้ครับ”

“อืม ท่านไปจัดการธุระของท่านเถอะ ข้าตรวจสอบเสร็จก็เรียบร้อยแล้ว”

“ครับ รับทราบครับท่านอาจารย์ ขอบคุณครับ"

พูดจบ จวินเฉวียนกวงก็กลายเป็นลำแสงหายวับไปจากจุดนั้น เจียงหย่วนรับแผ่นหยกมา ใช้สัมผัสสวรรค์ตรวจสอบ พบว่าเป็นมรดกตกทอดของนักเชิดหุ่นและนักฝึกสัตว์ที่เขาต้องการจริงๆ แถมยังอยู่ในระดับวิญญาณขั้นสมบูรณ์เสียด้วย ยอดเยี่ยม นับเป็นผลพลอยได้ที่คุ้มค่าสำหรับการเดินทางครั้งนี้ ส่วนโอสถดับพิฆาตอีกสองเม็ดที่เหลือ ก็นับเป็นกำไรส่วนเกินของเขาไป เมื่อยืนยันว่าผลตอบแทนถูกต้องและเรื่องราวคลี่คลาย เจียงหย่วนไม่ได้จากไปในทันที เพราะอย่างไรเสียโอสถเม็ดนั้นเขาก็เป็นคนปรุง หากเกิดปัญหาอะไรขึ้น เขาจะได้ช่วยแก้ไขได้ทันท่วงที แม้เขาจะมีความมั่นใจเต็มร้อยว่าไม่มีทางผิดพลาด แต่การตรวจสอบให้แน่ใจอีกครั้งก็นับเป็นนิสัยที่ดี เจียงหย่วนมีจรรยาบรรณในอาชีพที่ยอดเยี่ยม ทว่าไม่นานเขาก็เริ่มเสียใจที่ไม่ได้จากไปในตอนแรก

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ลูกรัก เจ้าไม่เป็นอะไรแล้ว! ฮ่าฮ่าฮ่า!" เมื่อได้ยินประโยคนี้ เจียงหย่วนก็พยักหน้าเตรียมตัวจะลุกขึ้นจากไป ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวเท้า เงาร่างของจวินเฉวียนกวงก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับพยุงร่างหนึ่งมาด้วย เมื่อร่างนั้นปรากฏขึ้น ระบบที่หายไปนานแสนนานก็จู่ๆ ก็กระโดดพรวดออกมา

... [ตรวจพบเป้าหมายที่สามารถจีบได้คนใหม่ "จวินลั่วเซียว" บัดนี้ได้ถูกเพิ่มเข้าสู่รายชื่อผู้ที่ต้องพิชิต] ...

คำแจ้งเตือนที่มาแบบกะทันหัน ทำเอาสีหน้าของเจียงหย่วนแข็งค้างไปทันที หมายความว่าไงเนี่ย? แค่ปรุงโอสถเฉยๆ ยังต้องมาเจอ "เป้าหมายจีบของระบบ" อีกหรือ? ไม่ได้การ จะปล่อยให้ความสัมพันธ์กับ "ดอกท้อเน่า" นี้คืบหน้าไปมากกว่านี้ไม่ได้ เดี๋ยวจะเกิดเรื่องวุ่นวาย! คิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนจึงลุกขึ้นยืนทันที มุ่งหน้าเดินตรงไปยังประตูใหญ่

"อ้าว ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์อย่าเพิ่งไปสิครับ! ให้ข้าและลูกสาวได้ตอบแทนท่านอย่างเป็นทางการก่อน!" เมื่อได้ยินประโยคนี้ เจียงหย่วนยิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น พลางโบกมือตอบกลับ "วาสนามาถึงย่อมได้พบกันใหม่ ไว้เจอกันเมื่อมีโอกาส"

อย่าได้เจอกันอีกเลยจะดีกว่า!