บทที่ 80 ยอดอัจฉริยะระดับสัตว์ประหลาดผู้เจิดจรัสในมรรคาแห่งกระบี่

แค่ปรุงโอสถแล้วรับรางวัล ก็ยังต้องมาเจอเป้าหมายที่สามารถจีบได้ของระบบอีก ให้ตายเถอะ ช่างเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว รีบเผ่นดีกว่า!

หลังจากบ่นพึมพำในใจเสร็จ เจียงหย่วนก็ใส่เกียร์สุนัขโกยอ้าวหนีออกมาอย่างไม่คิดชีวิต เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้า เห็นสภาพอากาศสดใสแจ่มใสไร้เมฆหมอก ถึงเวลาออกเดินทางต่อเสียที

เมื่อกลับมาถึงโรงเตี๊ยม เจียงหย่วนก็เห็นเซิ่งหนิงหนิงกำลังนั่งเล่นอย่างสบายอารมณ์ ราวกับมาท่องเที่ยวพักผ่อนก็ไม่ปาน พอเห็นเขาเดินกลับมา เซิ่งหนิงหนิงก็ฉีกยิ้มกว้างทักทายอย่างกระตือรือร้น "โอ๊ะโอ ท่านพี่ ยินดีต้อนรับกลับบ้าน ข้านึกว่าท่านจะต้องใช้เวลามากกว่านี้เสียอีก”

“ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว ถึงเวลาออกเดินทางกันแล้วล่ะ”

“เอ๋? อ้อ... ได้สิ"

มองดูเจียงหย่วนที่เร่งรีบ เซิ่งหนิงหนิงไม่ได้เอ่ยถามถึงสาเหตุ แต่นางก็ยอมเดินตามหลังเขาไปอย่างว่างง่าย เจียงหย่วนไม่มีสัมภาระทิ้งไว้ที่โรงเตี๊ยม หลังจากรับตัวเซิ่งหนิงหนิงเสร็จเขาก็มุ่งหน้าออกจากเมืองทันที มุ่งไปทางทิศตะวันออกต่อ

...

นับว่าโชคดีที่จวินเฉวียนกวงผู้รับผิดชอบสมาคมการค้าเทียนฝูคนนั้นไม่ได้ส่งคนตามมา หรือมาวุ่นวายกับพวกเขา เพราะเจียงหย่วนไม่อยากจะเสวนากับผู้หญิงที่ถูกระบบทำเครื่องหมายไว้จริงๆ ทว่าหลังจากออกจากเมืองจงโจว ความรู้สึกเร่งรีบในใจก็มลายหายไปเกินครึ่ง ทำให้เขาหยุดฝีเท้าลงเพื่อเริ่มตรวจสอบบันทึกสถานะของ "จวินลั่วเซียว"

ก่อนจะตรวจสอบ เจียงหย่วนเตรียมใจไว้สารพัดรูปแบบ จากนั้นจึงตัดสินใจคลิกเข้าไปดูบันทึกของระบบด้วยความแน่วแน่ สาเหตุที่เขาต้องกดเข้าไปดูทั้งที่รู้ว่าอาจจะต้อง "กินขี้" (เจอพล็อตที่ห่วยแตก) นั้นเรียบง่ายมาก เพราะนี่คือโอกาสดีที่จะได้ล่วงรู้อนาคต หากสามารถล่วงรู้ได้ล่วงหน้าว่าวาสนาอันยิ่งใหญ่จะปรากฏขึ้นที่ใด เขาก็จะสามารถเตรียมตัวรับมือได้ทันท่วงที

ทว่าหลังจากตรวจสอบเสร็จ แม้แต่เจียงหย่วนที่ผ่านศึกมานับต่อนับก็ยังอดไม่ได้ที่จะมุมปากกระตุก อะไรคือการตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบเพียงเพราะโอสถเม็ดเดียว? จากนั้นก็ดิ่งเข้าสู่ห้วงรักจนถึงขั้นคุยเรื่องหมั้นหมายตบแต่ง? แล้วอะไรคือการที่ไอ้หนุ่มคนสนิทสมัยเด็กปรากฏตัวขึ้นมา แล้วอิจฉาในตัวตนของเขา จนเริ่มใช้วาจาดอกไม้พิษมาปั่นป่วนความสัมพันธ์ของทั้งคู่ แถมดันทำสำเร็จเสียด้วย? จากนั้นไอ้คนสนิทนั่นก็ดันเข้าไปในดินแดนลับเร้นแห่งหนึ่ง จนรากฐานพังทลาย ตบะสูญสิ้น แต่กลับได้รับความรักความเอาใจใส่จากจวินลั่วเซียวประหนึ่งไข่ในหิน ปากก็เอาแต่พูดว่า "เขากลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว ทำไมท่านถึงไม่ยอมโอนอ่อนให้เขาบ้าง?"

ยิ่งไปกว่านั้น เป็นเพราะรัศมีอันเจิดจรัสและพรสวรรค์อันเลิศล้ำของเขา ทำให้ไอ้หนุ่มคนสนิทนั่นยิ่งทวีความอิจฉาริษยา จนเริ่มใช้อุบายสกปรกต่างๆ นานามาใส่ร้ายเขา? แล้วผลลัพธ์คือดันสำเร็จเสียด้วย? ทำให้จวินลั่วเซียวมีความรู้สึกต่อเขาแย่ลงเรื่อยๆ? ซ้ำร้ายภายใต้คำลวงของไอ้หนุ่มหน้าตัวเมียนั่น ในตอนที่เขากำลังจะบรรลุเข้าสู่ขอบเขตศักดิ์สิทธิ์และกำลังฝ่าทัณฑ์อยู่นั้น เขากลับถูกจวินลั่วเซียวลอบโจมตี? ส่งผลให้เขาฝ่าทัณฑ์ล้มเหลว บาดเจ็บสาหัสปางตาย ยัยผู้หญิงคนนั้นยังฉวยโอกาสตอนเขาอ่อนแอ ขุดเอาเนื้อเยื่อรากปราณของเขาไป ทำลายเส้นชีพจรวิญญาณของเขาจนสิ้น? ท้ายที่สุดยังส่งตัวเขาให้ไอ้หนุ่มหน้าตัวเมียนั่นทรมานสารพัดจนตายอย่างอนาถ?

คนเขียนบทละครหรือไง? ทำไมมันถึงได้วิปริตผิดมนุษย์ขนาดนี้?

หลังจากรับรู้เรื่องราวทั้งหมด เจียงหย่วนก็ได้แต่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง ยามนี้ภายในใจของเขามีเปลวไฟแห่งความโกรธปะทุขึ้นมา อยากจะหันหลังกลับไปลากคอเจ้าพวกไอ้พวกชั่ว นั่นมาหลอมละลายทิ้งเสียเดี๋ยวนี้! เรียกได้ว่าตอนนี้เขารู้สึกเสียใจเหลือเกิน เสียใจจริงๆ ที่ไปปรุงโอสถเม็ดนั้นขึ้นมา นึกไม่ถึงเลยว่าจะกลายเป็นการขว้างหินถามทางไปช่วยชีวิตเจ้าพวกชั่วนั่นเอาไว้ มันช่างน่าหงุดหงิดชะมัด!

เจียงหย่วนก่นด่าระบบและพล็อตเรื่องที่ไร้เหตุผลเหล่านั้นอยู่ในใจไม่หยุด อีกอย่างคือ ทำไม "อนาคต" ของเขาถึงได้วนเวียนอยู่แต่กับมนุษย์และอมนุษย์ (คนที่ทำตัวไม่ใช่คน) แบบนี้ล่ะ? คราวก่อนยังรู้จักหนีเอาตัวรอดได้แท้ๆ ทำไมคราวนี้กลับทำตัวเหมือนคนไร้สมองไปได้? เป็นที่ทราบกันดีว่า ยามที่คนเราก่นด่าตนเองนั้น มักจะไม่รู้จักคำว่าออมมือเลยแม้แต่นิดเดียว เจียงหย่วนในยามนี้ก็เป็นเช่นนั้น

ทว่าบ่นก็บ่นไปแล้ว ด่าก็ด่าไปแล้ว ไม่นานเจียงหย่วนก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม อย่างไรเสีย เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาสามารถหลีกเลี่ยงได้ และมีสิ่งหนึ่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้คือ ในบันทึกระบบของ "จวินลั่วเซียว" เขาได้เห็นข้อมูลที่มีค่ามากมาย หนึ่งในข้อมูลที่มีค่านั้น บังเอิญตั้งอยู่บนเส้นทางที่คณะของเขากำลังเดินทางอยู่พอดี สามารถแวะไปดูได้ หากเขาได้พบเจอเข้าจริงๆ หยกพกจากยอดเขาเจี้ยนหุนที่อยู่ในมือเขาก็จะได้ใช้งานเสียที

สำหรับการล้างแค้นคู่รักทรยศในอนาคตคู่นั้น ยามนี้เจียงหย่วนยังไม่มีเวลาไปใส่ใจ เพราะในบันทึกของระบบ เคราะห์ร้ายถึงตายของ "จวินลั่วเซียว" ในอนาคตนั้นมีไม่น้อยเลยทีเดียว พิษร้ายดับพิฆาตเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น หลังจากนั้นยังมี "อาหารชุดใหญ่" รอคอยนางอยู่อีกมาก ยัยผู้หญิงคนนั้นจะผ่านเคราะห์ตายเหล่านั้นไปได้ ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะมีเขาคอยช่วยเหลือ ครั้งนี้เจียงหย่วนอยากจะรอดูนักว่า หากอนาคตดำเนินไปตามปกติ ยัยคนนั้นจะมีสภาพที่อนาถเพียงใด จะเหมือนกับเป้าหมายที่จีบได้คราวก่อนอย่างจินอวี้จุนหรือไม่ ที่เปิดตัวได้ไม่นานก็รีบลาโรงไปเสียก่อน หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ก็ถือว่าประหยัดแรงที่เขาต้องลงมือเอง

ยามนี้ ความแค้นที่เจียงหย่วนมีต่อ "นางเอกนิยายหญิง" เหล่านี้ มาเร็วและก็ไปเร็ว คนที่เขาต้องการจะล้างแค้นจริงๆ ยังคงเป็นสี่คนแรกนั่นอยู่ดี เพราะเจ้าพวกนั้นทำให้เจียงหย่วนเข้าใจแจ่มแจ้งอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือเส้นทางสู่ความเป็นเซียนที่เขาโหยหา กลับไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับความรักความใคร่ของพวกมัน นี่นับเป็นความแค้นจากการขวางทางมรรคา ย่อมต้องอยู่กันไปข้างหนึ่ง! เพื่อความสมบูรณ์ของสภาวะจิตใจของเขา เจ้าพวกสี่คนนั้นต้องตาย!

...

เมื่อข้ามเขตแดนมาแล้ว คณะของเจียงหย่วนก็เดินทางเข้าสู่แคว้นเยว่ ซึ่งเป็นภูมิภาคใหม่ เนื่องจากเดินทางตามถนนหลัก จึงพบเห็นคนธรรมดาสามัญสัญจรไปมามากมาย แม้จะบอกว่าเป็นคนธรรมดา ทว่าการใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่มีพลังวิญญาณเช่นนี้ สมรรถภาพร่างกายของพวกเขาย่อมดีมากเป็นพิเศษ จะเห็นได้ว่าคนธรรมดาที่ดูผอมแห้ง กลับสามารถสะพายห่อสัมภาระใบโตแล้วเดินจ้ำอ้าวได้อย่างรวดเร็ว

เจียงหย่วนมองตรงไปข้างหน้า ไม่ได้ให้ความสนใจคนเหล่านั้น ยามนี้สมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับบันทึกของระบบมากกว่า เป้าหมายของเขาในตอนนี้ คือการเดินทางไปยังหมู่บ้านเล็กๆ ที่ชื่อว่าหมู่บ้านจีหมิง ที่นั่นมีคนที่เขาต้องการตามหา ตามบันทึกของระบบ เจียงหย่วนได้รับตำแหน่งที่ตั้งที่แน่นอนของหมู่บ้านจีหมิงจากเมืองใหม่ที่เพิ่งผ่านไป จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปอย่างไม่ลดละ

เซิ่งหนิงหนิงที่ร่วมทางมาด้วยเห็นดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความสงสัย "เจ้าเคยมาที่แคว้นเยว่มาก่อนหรือ? ทำไมเจ้าดูเหมือนจะชำนาญเส้นทางและมีเป้าหมายที่ชัดเจนขนาดนี้”

“เจ้ากำลังมองหาของวิเศษอะไรอยู่หรือเปล่า?"

เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหย่วนพยักหน้ายอมรับว่าเป็นความจริง "ผู้อาวุโสกล่าวได้ถูกต้องแล้วครับ ทว่าข้าไม่ได้หาของวิเศษ แต่ข้ากำลังหาคนคนหนึ่ง”

“หาคนที่จะกลายเป็นยอดอัจฉริยะระดับสัตว์ประหลาดผู้เจิดจรัสในมรรคาแห่งกระบี่!"

น้ำเสียงของเขาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ จนทำให้เซิ่งหนิงหนิงไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร ได้แต่พยักหน้าเออออตามไป "เป็นเช่นนี้เองหรือ งั้นข้าจะคอยรอดูว่ายอดอัจฉริยะแบบไหนกันนะ ที่ทำให้เจ้าถึงกับต้องเดินทางมาหาด้วยตนเองขนาดนี้"

หูจิ่วเกอที่นิ่งเงียบมาตลอด เข้าใจดีว่านี่คือ "นิมิตฝันล่วงหน้า" ของเจียงหย่วนทำงานอีกแล้ว ทว่าดูท่าทาง คราวนี้คงไม่ใช่กรณีของพวกดอกท้อเน่า มิเช่นนั้นเขาคงไม่ถ่อสังขารมาหาด้วยตนเองแบบนี้แน่นอน