บทที่ 81 บิดาสิ้นชีพ ผิดถูกข้าไร้ใจจะจำแนก! ศิษย์นอกรีต รับกระบี่!

...

หมู่บ้านจีหมิง หมู่บ้านเล็กๆ ที่ตัดขาดจากโลกภายนอกเกือบจะโดยสิ้นเชิง ที่นี่มีผู้อยู่อาศัยเพียงสิบกว่าครัวเรือน วิถีชีวิตของพวกเขาเรียบง่าย ยามตะวันขึ้นก็ออกทำงาน ยามตะวันตกดินก็พักผ่อน ในบ้านหลังหนึ่งพลันมีเสียงร้องขานอันสดใสของเด็กสาวดังแว่วมา

"ฮึ่ม! ฮ่า!"

เมื่อมองไปยังต้นเสียง ก็จะพบกับเด็กสาวผู้หนึ่งที่ดูแล้วอายุเพียงสิบสี่สิบห้าปี นางกำลังกวัดแกว่งกระบี่ไม้ในมืออย่างมุ่งมั่น หยาดเหงื่อไหลรินผ่านนวลแก้มไม่ขาดสาย แม้รูปลักษณ์และทรวดทรงจะยังเติบโตไม่เต็มที่ ทว่าแววความงามก็ฉายออกมาให้เห็นชัดเจนว่านางคือโฉมงามในอนาคต เด็กสาวมีสมาธิจดจ่อ ไม่วอกแวกไปกับสิ่งเร้าภายนอกแม้แต่น้อย เบื้องหลังของนาง บุรุษวัยกลางคนผู้สูญเสียแขนไปข้างหนึ่งกำลังเอนกายพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน ดื่มด่ำกับแสงตะวันแรกของรุ่งอรุณ

เมื่อการฝึกซ้อมยามเช้าสิ้นสุดลง เด็กสาวก็เก็บกระบี่ไม้ พลางเช็ดเหงื่อบนหน้าผากแล้วหันไปมองบุรุษบนเก้าอี้พลางเอ่ยเสียงเบา "ท่านพ่อ ข้าฝึกเสร็จแล้ว วันนี้ยังมีการฝึกอะไรอีกไหมคะ?"

บุรุษวัยกลางคนลืมตาขึ้นมองลูกสาวก่อนจะตอบกลับ "วันนี้เป็นวันพักผ่อน พ่อจะให้เงินเจ้าสักหน่อย ลองไปเดินเล่นในตัวเมืองดูเถอะ”

“เด็กวัยอย่างเจ้านะ ควรจะรู้จักเล่นสนุกบ้างเข้าใจไหม?”

“ไม่ต้องถือกระบี่ไม้ทั้งวันหรอก ทำตัวให้เหมือนเด็กผู้หญิงหน่อย"

ทว่าเด็กสาวกลับส่ายหน้า นางไม่เห็นด้วยกับคำกล่าวของบิดาและแย้งขึ้นว่า "ข้าฝึกกระบี่ไม่ใช่เพื่ออะไรอื่น แต่ข้าไม่อยากให้วิชาลับของท่านพ่อต้องสูญหายไป”

“ในฐานะลูกเพียงคนเดียวของท่านพ่อ ข้าจะถอยกลับไม่ได้เด็ดขาด!"

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ของลูกสาว บุรุษวัยกลางคนก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ ทว่าสุดท้ายเขาก็ไม่ได้ขัดขวางการตัดสินใจของนาง "ก็ได้ ตามใจเจ้าเถอะ”

“ไว้รอเจ้าอายุครบสิบห้า พ่อจะพาเจ้าไปเข้ารับการทดสอบที่ยอดเขาเจี้ยนหุน”

“ไปดูซิว่าเจ้าจะสามารถเป็นผู้บำเพ็ญกระบี่ได้หรือไม่"

เด็กสาวได้ยินดังนั้น ใบหน้าจิ้มลิ้มก็เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น นางพึมพำออกมาอย่างอดไม่ได้ "ดีจัง! ข้าจะได้เป็นผู้บำเพ็ญกระบี่แล้ว!"

เมื่อเห็นลูกสาวตื่นเต้นเพียงนั้น บุรุษวัยกลางคนก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใดต่อ เพราะแม้ลูกสาวของเขาจะมีพรสวรรค์ในมรรคาแห่งกระบี่ที่เลิศล้ำเพียงใด ทว่าหากรากปราณไม่เอื้ออำนวย ก็ย่อมไม่อาจเข้าร่วมสำนักได้อยู่ดี แต่เพื่อไม่ให้เป็นการทำลายความมั่นใจของลูกสาว เขาจึงยังไม่เอ่ยถึงโลกแห่งความเป็นจริงอันโหดร้ายนี้ อย่างไรก็ตาม เส้นประสาทจะตึงเครียดตลอดเวลาไม่ได้ เพราะมันจะส่งผลเสียต่อจิตใจ ภายใต้คำสั่งอันเฉียบขาดของบิดา เด็กสาวจึงจำต้องเลือกพักผ่อนในวันนี้ และรับเงินจำนวนหนึ่งมุ่งหน้าไปเดินเล่นในตัวเมือง

ยามนี้เจียงหย่วนได้มาถึงเหนือน่านฟ้าหมู่บ้านจีหมิงแล้ว เขากำลังกวาดสายตามองสถานการณ์เบื้องล่าง เขาเร้นกายอยู่อย่างเงียบเชียบ เฝ้ามองลงไปด้านล่างเพื่อรอคอยจังหวะเวลาที่เหมาะสม ...

——สามวันต่อมา

พริบตาเดียว เวลาสามวันก็ผ่านพ้นไป ตลอดสามวันนี้ เจียงหย่วนลอยตัวอยู่นิ่งสนิทเหนือท้องฟ้า นอกจากนี้ เขายังรู้ถึงตัวตนของเป้าหมายในภารกิจครั้งนี้แล้ว นางคือเด็กสาวที่มีนามว่า เจี้ยนม่งหลิง

ในอนาคตที่บันทึกไว้ในระบบ เด็กสาวที่ชื่อเดิมว่าเจี้ยนม่งหลิงผู้นี้ต้องเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในวัยเยาว์ หมู่บ้านที่นางอาศัยอยู่ถูกพวกศิษย์นอกรีตหมายตา และในจังหวะที่นางเดินทางไปตัวเมืองพอดี พวกศิษย์นอกรีตก็ได้เข้าล้างบางหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ ไร้ซึ่งผู้รอดชีวิต และในจำนวนนั้นก็รวมถึงบิดาของนางด้วย นับจากนั้น นิสัยของเจี้ยนม่งหลิงก็แปรเปลี่ยนเป็นเกลียดชังความชั่วร้ายเข้ากระดูกดำ อนาคตของนางสามารถนิยามได้ด้วยประโยคนี้ "บิดาสิ้นชีพ ผิดถูกข้าไร้ใจจะจำแนก! ศิษย์นอกรีต รับกระบี่!"

หลังจากนั้น ศิษย์นอกรีตที่ตายด้วยน้ำมือของนางมีจำนวนมหาศาลจนนับไม่ถ้วน และนางก็ได้เปลี่ยนชื่อตนเองเป็น เจี้ยนอู๋ซิน ในมือมีกระบี่ ในใจไร้ใจ ในฐานะยอดอัจฉริยะระดับสัตว์ประหลาดแห่งมรรคากระบี่ ตัวตนของนางคือแรงกดดันที่น่าหวาดหวั่น เหล่าศิษย์นอกรีตเพียงได้ยินนามของนางก็ต่างพากันหนีหัวซุกหัวซุน ทว่านั่นเองที่ทำให้นางถูกเหล่าศิษย์นอกรีตวางแผนล้อมโจมตี จนสุดท้ายพลังสิ้นสูญและต้องระเบิดร่างตายไปพร้อมศัตรู ยอดอัจฉริยะแห่งมรรคากระบี่ผู้นี้ ความจริงสามารถก้าวไปได้ไกลกว่านั้น และการบรรลุเป็นนักบุญย่อมเป็นเรื่องที่แน่นอน ทว่าเพราะถูกความแค้นบดบังดวงตา ครึ่งชีวิตหลังของนางจึงวนเวียนอยู่เพียงการล้างแค้นและการเข่นฆ่า นับว่าเป็นจุดจบที่น่าสลดใจยิ่งนัก

การที่เจียงหย่วนมาที่นี่ ย่อมเล็งเห็นถึงพรสวรรค์ของเจี้ยนม่งหลิงและต้องการจะลงทุนไว้ล่วงหน้า เพราะโบราณว่าไว้ "มีมิตรเพิ่มหนึ่งคน ย่อมเพิ่มเส้นทางอีกหนึ่งสาย" เขาเชื่อว่าน้ำใจและบุญคุณในครั้งนี้ จะสามารถเป็นกำลังสำคัญให้แก่เขาได้ในอนาคต เพียงเท่านี้ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว ทว่าพอนึกดูอีกที เขาควรจะมอบหยกพกของยอดเขาเจี้ยนหุนให้เด็กสาวจริงๆ หรือ? จะมีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ไหมนะ? เช่น ให้เด็กสาวคนนี้มาเป็นศิษย์น้องเล็กของเขา ให้กลายเป็นคนในสายวิชาเดียวกันเสียเลย? เพราะศิษย์พี่หญิงใหญ่ของเขาเอง ก็เป็นผู้บำเพ็ญกระบี่ที่มีพรสวรรค์เลิศล้ำอยู่แล้ว! นั่นย่อมแสดงว่าซือจุนของเขามีความสำเร็จในมรรคาแห่งกระบี่ไม่ด้อยไปกว่ากันเลย

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ความคิดของเจียงหย่วนก็เริ่มไหลลื่นจนหยุดไม่อยู่ เขาจึงรีบใช้หยกสื่อสารฉบับสั่งทำพิเศษติดต่อหาซือจุนทันที

"โอ๊ะโอ เจียงหย่วนน้อย~ ติดต่อหาซือจุนสามมีเรื่องอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?" เมื่อได้ยินว่าปลายสายคือซือจุนร่างโลลิต้า เจียงหย่วนจึงไม่อ้อมค้อม อธิบายเรื่องของเจี้ยนม่งหลิงให้ฟังคร่าวๆ ไป๋หยินเสวี่ยฟังจบก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม "ช่างเป็นเด็กที่น่าสงสารจริงๆ เจียงหย่วนน้อย เจ้าต้องขัดขวางอนาคตแบบนั้นให้ได้นะ”

“หากเด็กคนนั้นมีพรสวรรค์อย่างที่เจ้าว่าจริงๆ ซือจุนสามก็ไม่รังเกียจที่จะรับนางเป็นศิษย์หรอกนะ~"

เมื่อเห็นซือจุนตอบตกลง เจียงหย่วนก็ดีใจยิ่งนัก เขารีบรับปากเป็นมั่นเหมาะ "วางใจเถอะครับซือจุน ข้าจะพาตัวศิษย์น้องเล็กกลับไปแน่นอน!”

“อื้อ อื้อ เสร็จธุระแล้วก็แจ้งข้านะ ถึงตอนนั้นข้าจะให้ซือจุนสองของเจ้าไปรับคนเอง”

“ครับ ซือจุน"

หลังจบการสื่อสาร แววตาของเจียงหย่วนก็เปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น เขามองลงไปยังเด็กสาวเบื้องล่างด้วยความรู้สึกใกล้ชิดสนิทสนม แม้จะรู้ว่าตนเองมีดวงดอกท้อเน่ามากมายและขยาดพวกนางราวกับเจอเสือ ทว่าความจริงแล้ว เจตนาลบของเขามีไว้เพื่อดอกท้อเน่าเหล่านั้นเท่านั้น สำหรับเพศตรงข้ามทั่วไป เขายังคงปฏิบัติด้วยใจที่เป็นปกติ เว้นเสียแต่ว่าจะมีใครรนหาที่ตายจริงๆ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะส่งพวกมันไปลงนรก

ในระหว่างที่เจียงหย่วนกำลังใช้ความคิดเพลินๆ เซิ่งหนิงหนิงที่เกาะแกะอยู่ข้างกายด้วยความเบื่อหน่ายก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "พวกเรายังต้องรออีกนานไหม? ข้าเบื่อจะแย่อยู่แล้ว~"

เมื่อเห็นดังนั้น เจียงหย่วนทำได้เพียงปลอบประโลมเสียงเบา "ผู้อาวุโสรออีกนิดนะครับ อีกไม่นานก็จะจบแล้ว" แต่ในใจกลับคิดว่า หากคราวหน้ามีภารกิจแบบนี้อีก เขาคงต้องหาที่พักพิงให้เด็กหญิงผมทองคนนี้ก่อนจะเริ่มลงมือ เพราะในการสื่อสารเมื่อครู่ ซือจุนร่างโลลิต้าบอกว่า พละกำลังของเซิ่งหนิงหนิงฟื้นตัวกลับมาแล้ว ในโลกใบนี้หากไม่ใช่กลุ่มคนที่มีระดับตบะสูงสุด ก็แทบไม่มีใครทำอะไรนางได้เลย ดังนั้นหลายๆ ครั้งจึงไม่จำเป็นต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยในชีวิตของนาง

เมื่อรับรู้สถานการณ์เช่นนี้ เจียงหย่วนก็พลันมีคำถามผุดขึ้นมาในหัว ในเมื่อผู้อาวุโสเซิ่งท่านนี้ฟื้นกำลังกลับมาแล้ว แล้วทำไมยังต้องให้เขามาส่งอีกล่ะ? นี่มันไม่กลับตาลปัตรไปหน่อยหรือไง?