บทที่ 82 เอ๋ เดี๋ยวสิ ให้เวลาข้าขอขมาลาโทษบ้างไม่ได้หรือไง!

คำถามที่เจียงหย่วนโยนออกไป กลับได้รับคำตอบที่ดูอึกอักจากซือจุนของตนเอง สรุปใจความสั้นๆ ได้ว่า เซิ่งหนิงหนิงนั้นสนใจในตัวเขามาก และต้องการจะสังเกตการณ์เขาอย่างใกล้ชิด ส่วนว่าสนใจเรื่องอะไร หรือสาเหตุคืออะไรนั้น เจียงหย่วนพอจะเข้าใจแจ้งชัดอยู่ในใจบ้างแล้ว ในฐานะมนุษย์คนแรกที่ไม่มีสายเลือดเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ ทว่ากลับสามารถเรียนรู้วจนะจิตศักดิ์สิทธิ์ได้สำเร็จ ย่อมต้องมีความพิเศษเหนือใครเป็นธรรมดา การได้รับความสนใจจากประมุขเผ่าจิตศักดิ์สิทธิ์ จึงนับเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลยิ่ง ด้วยเหตุนี้เจียงหย่วนจึงไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ

กลับมาเข้าเรื่อง หลังจากยืนยันได้ว่าซือจุนจะเดินทางมารับคนด้วยตนเองแล้ว สมาธิของเจียงหย่วนก็กลับมาจดจ่ออยู่ที่เบื้องล่างอีกครั้ง ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาใช่ว่าจะไร้ซึ่งการเก็บเกี่ยว เพราะเขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า นอกจากคณะเดินทางของเขาแล้ว ยังมีเงาร่างของคนแปลกหน้าปรากฏตัวขึ้นรอบๆ อีกด้วย ดูท่าทางพวกศิษย์นอกรีตในบันทึกของระบบ จะเริ่มเข้ามาสำรวจลู่ทางเพื่อเตรียมลงมือแล้ว และเมื่อถึงเวลานั้น เจียงหย่วนก็จะยื่นมือเข้าช่วยเหลือในยามที่ชาวบ้านกำลังตกที่นั่งลำบากพอดี อย่างไรเสีย การส่งถ่านกลางหิมะย่อมดีกว่าการเติมดอกไม้บนผ้าแพรเสมอ

เวลาผ่านพ้นไปอีกระยะหนึ่ง……

...

เช้าตรู่วันหนึ่ง เจี้ยนม่งหลิงพกเงินอีแปะติดตัวแล้วเดินออกจากบ้านไป ด้วยวิชาตัวเบาและทักษะกายภาพที่นางฝึกฝนมา ต่อให้เป็นชายฉกรรจ์ธรรมดาสามสี่คนก็อย่าหวังจะได้เข้าใกล้นาง ด้วยเหตุนี้ท่านพ่อของนางจึงวางใจปล่อยให้นางเข้าเมืองไปเพียงลำพัง

ทว่าในวันนี้เอง จะเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้นางทั้งหวาดผวาและรู้สึกโชคดีอย่างที่สุด วันนี้เป็นวันเกิดของท่านพ่อ เจี้ยนม่งหลิงจึงหาข้ออ้างพกเงินไปที่ตัวเมือง นางปรารถนาจะเตรียมเซอร์ไพรส์ให้แก่ท่านพ่อที่เหนื่อยยากตรากตรำเพื่อนางมาหลายปี ดังนั้นนางจึงรีบเดินทางกลับมาตั้งแต่ช่วงบ่าย ทว่าทันทีที่มาถึงทางเข้าหมู่บ้าน นางกลับได้ยินเสียงตะโกนก้องดังมาจากบนฟากฟ้า

"ศิษย์นอกรีตสารเลว! กล้าทำเรื่องผิดมโนธรรมเช่นนี้อีกแล้วหรือ! จงตายไปเสีย!”

“เคล็ดกระบี่อสนีคราม!"

สิ้นเสียงคำราม อสนีบาตก็พลันระเบิดก้อง! กระบี่ยักษ์ที่ควบแน่นขึ้นจากสายฟ้าล้วนๆ พุ่งทะยานเข้าหาศิษย์นอกรีตอย่างดุดัน ศิษย์นอกรีตที่มีตบะเพียงขอบเขตเพาะบ่มวิญญาณขั้นที่หนึ่ง เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีที่ราวกับพิโรธแห่งสวรรค์เช่นนี้ ในหัวก็มีแต่เครื่องหมายคำถาม หมายความว่าไงเนี่ย? ข้าก็แค่ไก่รองบ่อนขอบเขตเพาะบ่มวิญญาณตัวจ้อย ทำไมถึงได้รับ "ของขวัญชิ้นใหญ่" ขนาดนี้ล่ะ? เอ๋ เดี๋ยวสิ ให้เวลาข้าขอขมาลาโทษบ้างไม่ได้หรือไง! อ๊ากกกกกกกก——!

ในที่สุด ศิษย์นอกรีตผู้นั้นก็ถูกกระบี่อสนียักษ์ทำลายล้างจนสิ้นซาก ไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน เมื่อเห็นภาพตรงหน้า สมองของเจี้ยนม่งหลิงก็พลันขาวโพลน นางแหงนหน้าจ้องมองเงาร่างบนฟากฟ้าด้วยแววตาเป็นประกาย นี่... นี่คือท่ากระบี่ที่ท่านเซียนใช้งานงั้นหรือ? ช่างเป็นพละกำลังที่ยิ่งใหญ่อะไรขนาดนี้! ช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน! ตัวนาง... ตัวนางจะสามารถเรียนรู้ท่ากระบี่นี้ได้หรือไม่?

ยามนี้ภายในใจของเด็กสาวเปี่ยมไปด้วยความโหยหา โดยเฉพาะยามที่เห็นเงาร่างบนท้องฟ้าค่อยๆ ร่อนลงมาสู่เบื้องล่าง นางแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด รีบเร่งฝีเท้าวิ่งตรงเข้าไปหาทันที นางปรารถนาจะพบหน้าท่านเซียนผู้ใช้เพลงกระบี่อันน่าหวาดหวั่นนี้ให้ชัดๆ ว่ามีรูปลักษณ์อย่างไร และจะเมตตารับนางเป็นศิษย์ได้หรือไม่!

เมื่อเจี้ยนม่งหลิงมาถึงกลางหมู่บ้าน นางก็ได้เห็นเงาร่างในชุดสีขาวราวหิมะอันบริสุทธิ์ ราวกับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง เงาร่างนั้นหันกลับมาสบตากับเด็กสาวตรงๆ ใบหน้าเทพเซียนที่แท้จริงปรากฏสู่สายตาของนาง ทำเอาเจี้ยนม่งหลิงยืนบื้อใบ้อยู่กับที่ ในสมองหลงเหลือเพียงความคิดเดียว หล่อ... หล่อเหลือเกิน ทำไมถึงมีคนหน้าตาดีขนาดนี้อยู่บนโลกด้วยนะ?

วินาทีนี้ เด็กสาวสัมผัสได้ว่านางจะไม่มีวันลืมใบหน้านี้ไปชั่วชีวิต ด้านเจียงหย่วนซึ่งเป็นตัวเอกอีกคน เมื่อสังเกตเห็นเด็กสาวเอาแต่จ้องมองตนอย่างเคลิบเคลิ้ม ก็แอบขำอยู่ในใจ ก็นะ ด้วยบุญคุณช่วยชีวิตบวกกับท่าไม้ตายเพลงกระบี่เมื่อครู่ หากไม่สามารถมัดใจว่าที่ศิษย์น้องเล็กคนนี้ให้มั่นก็คงแปลกแล้ว ทว่าเขาจะแสดงออกชัดเจนเกินไปไม่ได้ เดี๋ยวจะดูเหมือนมีเจตนาแอบแฝง

เจียงหย่วนจึงละสายตากลับมา มองไปยังชาวบ้านคนอื่นๆ ที่กำลังทำหน้าหวาดระแวงปนเลื่อมใสระคนประจบประแจง เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ศิษย์นอกรีตที่ก่อความวุ่นวายถูกข้ากำจัดแล้ว พวกท่านวางใจได้"

ชาวบ้านได้ยินดังนั้นต่างหันไปมองหน้ากัน ก่อนจะพร้อมใจกันคุกเข่าลงขอบพระคุณ "ขอบพระคุณท่านเซียน บุญคุณของท่านพวกเราจะจารึกไว้ชั่วชีวิต"

สำหรับสามัญชนเหล่านี้ นักบำเพ็ญเพียรคือตัวตนที่อยู่ไกลเกินเอื้อม ทว่าพวกเขาเข้าใจแจ้งชัดอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือต่อให้นักบำเพ็ญเพียรที่อ่อนแอที่สุด ก็สามารถปลิดชีวิตพวกเขาได้อย่างง่ายดาย เรียกได้ว่า ระหว่างสามัญชนและนักบำเพ็ญเพียรนั้น มีฉากกั้นที่หนาทึบกั้นขวางอยู่ :(

เจียงหย่วนสะบัดมือเบาๆ เพื่อรั้งไม่ให้พวกเขาคุกเข่าลง ท่ามกลางแววตาที่เต็มไปด้วยความฉงน เจียงหย่วนยังคงกล่าวต่อด้วยความอ่อนโยน "เอาละ ข้าไม่ต้องการสิ่งตอบแทนจากพวกท่านหรอก เพียงแค่เห็นเรื่องไม่เป็นธรรมจึงยื่นมือเข้าช่วยเท่านั้น”

“ในเมื่อศิษย์นอกรีตถูกกำจัดแล้ว ข้าก็จะขอตัวลา"

พูดจบเขาก็โบกมือ เตรียมจะจากไป เจี้ยนม่งหลิงที่เพิ่งได้สติ เมื่อเห็นท่านเซียนเตรียมจะจากไป ก็รีบตะโกนขึ้นมาทันที "ท่าน... ท่านเซียน โปรดรอสักครู่ค่ะ!"

พอพูดออกไปนางก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย ทว่าไม่นานนางก็กลับมามั่นคงอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง เมื่อได้ยินเสียงเรียก เจียงหย่วนหยุดฝีเท้า หันกลับมาถามด้วยรอยยิ้มที่เป็นกันเอง "มีเรื่องอันใดอีกหรือ?"

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของชาวบ้านคนอื่นๆ เจี้ยนม่งหลิงพลันคุกเข่าลง แล้วอธิบายอย่างเคร่งครึม "ท่านเซียน! ข้า... ข้าอยากจะเป็นเซียนกระบี่ที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือผู้คนยามเห็นเรื่องไม่เป็นธรรมเหมือนท่านค่ะ!"

หลังจากรวบรวมความกล้าพูดประโยคนี้ออกมา นางรู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นแรงมาก เสียงหัวใจเต้นดังสนั่นหวั่นไหวอยู่ในหู ทว่านางยังคงเงยหน้าขึ้นสบตากับเจียงหย่วนอย่างกล้าหาญ สำหรับการแสดงออกของว่าที่ศิษย์น้องเล็ก เจียงหย่วนย่อมมองเห็นทุกอย่าง สภาวะจิตใจไม่เลว มีความมุ่งมั่นลงมือทำ สอดคล้องกับบันทึกของระบบที่บอกว่านางมีพรสวรรค์เลิศล้ำในมรรคากระบี่ ศิษย์น้องเล็กที่สมบูรณ์แบบรอบด้านขนาดนี้ นับว่าเขาได้กำไรมหาศาลทีเดียว

เจียงหย่วนไม่ได้ตั้งท่า "สงวนตัว" ต่อไป เขาพินิจนางครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม "ข้าชื่นชมในความกล้าของเจ้า ตกลง ข้าจะมอบโอกาสนี้ให้" พูดพลางเขาก็หยิบป้ายประจำตัวศิษย์ของตนออกมาจากแหวนมิติ แล้วโยนไปให้นาง

เจี้ยนม่งหลิงสายตาคมกริบ นางยื่นมือออกไปรับป้ายนั้นไว้อย่างมั่นคง ก่อนจะมองดูข้อมูลบนป้ายโดยสัญชาตญาณแล้วค่อยๆ อ่านออกมา "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนี ศิษย์สืบทอด"

ทันทีที่คำว่า "ดินแดนศักดิ์สิทธิ์" หลุดออกมา ชาวบ้านในที่นั้นก็แตกตื่นกันทันที ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนี! นั่นคือขุมกำลังผู้ยิ่งใหญ่ที่ชื่อเสียงระบิลไปทั่ว! ต่อให้เป็นสถานที่บ้านนอกคอกนาเช่นนี้ ก็ย่อมต้องเคยได้ยินชื่อของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ นึกไม่ถึงเลยว่าท่านเซียนผู้นี้จะเป็นถึงศิษย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ มิน่าล่ะถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้ กำจัดศิษย์นอกรีตได้ง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ

เจี้ยนม่งหลิงที่เคยได้ยินเรื่องราวภายนอกจากบิดามาบ้าง มือที่ถือป้ายอยู่ถึงกับสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้ดีใจไปมากกว่านี้ เจียงหย่วนก็สาดน้ำเย็นเข้าใส่ทันที "ป้ายนี้ข้ามอบให้เจ้าเพื่อแสดงว่าเจ้ามีโอกาสนี้ ส่วนจะไขว่คว้ามันไว้ได้หรือไม่ ทั้งหมดขึ้นอยู่กับการแสดงออกของเจ้าเอง”

“จงเดินทางไปที่เมืองจงโจวเถิด ที่นั่นจะมีคนมารอรับเจ้าเอง"

พูดจบ เจียงหย่วนก็ไม่รอช้า ทะยานร่างขึ้นสู่ฟากฟ้าแล้วจากไปทันที