บทที่ 83 เน้นประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่าย ฝ่ายสำนักเขาชนะสองต่อ

เมื่อมองดูยอดมนุษย์เซียนที่จากไป เจี้ยนม่งหลิงก้มลงมองป้ายคำสั่งแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในมือตนเอง นางรู้สึกราวกับกำลังฝันไป นึกไม่ถึงเลยว่าความฝันที่จะได้เป็นเซียนกระบี่จะมาอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือเช่นนี้ ในขณะที่นางกำลังตื่นเต้น ท่านพ่อของนางก็เดินออกมาจากกลุ่มฝูงชน เมื่อเห็นป้ายคำสั่งแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในมือลูกสาว เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง หลังจากดึงสติกลับมาได้เขาก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม

"หลิงเอ๋อ หากนี่คือเส้นทางที่ลูกเลือกเอง พ่อก็จะสนับสนุนการตัดสินใจของลูก"

เมื่อได้รับคำยืนยันและการยอมรับจากท่านพ่อ เจี้ยนม่งหลิงก็ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข "เจ้าค่ะ! ขอบพระคุณท่านพ่อ!"

ชาวบ้านที่อยู่รอบข้างต่างก็มองมาที่นางด้วยสายตาแห่งการอวยพร หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้มีพื้นที่เพียงเท่านี้ เรียกได้ว่าเด็กคนนี้เติบโตมาท่ามกลางสายตาของพวกเขา ยามนี้ได้เห็นนางมีความมุ่งมั่นก้าวหน้า ย่อมต้องรู้สึกยินดีไปกับนางด้วย หลังจากนั้นไม่นาน

เจี้ยนม่งหลิงที่จัดเตรียมสัมภาระการเดินทางเรียบร้อยแล้ว ก็มาหยุดอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้าน นางหันกลับไปมองชาวบ้านที่มาร่วมส่งรวมถึงท่านพ่อของนาง ก่อนจะจากไป เด็กสาวก้มลงกราบท่านพ่ออย่างเป็นทางการสามครั้งจนเสียงดังสนั่น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ท่านพ่อ รอให้ลูกศึกษาศาสตร์เร้นลับจนสำเร็จกลับมา ลูกจะต้องเป็นเซียนที่ทำให้ท่านภาคภูมิใจให้ได้!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านพ่อของนางไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงแต่พยักหน้าและจ้องมองนางด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ สุดท้ายจึงเอ่ยสั้นๆ "ออกเดินทางเถอะ”

“เจ้าค่ะ! ลาก่อนนะเจ้าคะท่านพ่อ และทุกๆ คนด้วย!"

พูดจบเด็กสาวก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก เพราะยามนี้หยาดน้ำตาได้บดบังทัศนียภาพจนพร่าเลือนไปสิ้น นางเกรงว่าหากหันกลับไปมอง จะทำใจจากไปไม่ได้ เจียงหย่วนที่อยู่บนท้องฟ้าเฝ้ามองเหตุการณ์นี้อย่างเงียบเชียบ เซิ่งหนิงหนิงที่อยู่ข้างกายเอ่ยถามเบาๆ

"เจ้าหนู~ ธุระที่เจ้าจะทำเสร็จสิ้นแล้วหรือ?" เมื่อได้ยินดังนั้น เขาพยักหน้าพลางส่ายหน้าตอบกลับไป "ยังไม่เสร็จสิ้นเสียทีเดียว แต่ก็เกือบแล้วครับ"

เขามองตามเจี้ยนม่งหลิงที่เดินจากไป แล้วค่อยๆ เคลื่อนกายตามนางไปอย่างเงียบๆ การปล่อยให้เด็กสาวออกเดินทางเพียงลำพัง โดยเฉพาะเมื่อนางคือว่าที่ศิษย์น้องเล็กในอนาคตของเขา เจียงหย่วนผู้มีความรับผิดชอบย่อมไม่ปล่อยให้นางต้องเผชิญโชคตามลำพังแน่นอน ทว่าหากไม่ถึงคราวคับขันจริงๆ เขาก็จะไม่ปรากฏตัวออกมาง่ายๆ เพราะความเข้าใจที่เขามีต่อเด็กสาวคนนี้ มีเพียงบันทึกสั้นๆ จากระบบและการสังเกตการณ์ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา โบราณว่าระยะทางพิสูจน์ม้ากาลเวลาพิสูจน์คน ทว่าบางครั้งการเผชิญกับอันตรายต่างหากที่จะทำให้เห็นธาตุแท้ของคนเราได้ชัดเจนที่สุด ด้วยเหตุนี้ เจียงหย่วนจึงตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ลอบพิจารณาสภาวะจิตใจของว่าที่เซียนกระบี่ผู้ถูกขนานนามว่า "สังหารเซียน" ในอนาคตผู้นี้ให้ดี

...

หมู่บ้านจีหมิงอยู่ห่างจากเมืองจงโจวไม่ไกลนัก หากคำนวณตามฝีเท้าคนปกติ ก็ใช้เวลาเดินทางเพียงหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น นั่นคือมาตรฐานสำหรับชายฉกรรจ์ ทว่าสำหรับเด็กสาวที่อายุยังไม่ครบ 15 ปีเต็ม ระยะเวลานี้ย่อมต้องยาวนานกว่าปกติ แม้เจี้ยนม่งหลิงจะฝึกฝนร่างกายตามตำราของท่านพ่อมาตั้งแต่เด็กจนมีสมรรถภาพร่างกายเหนือกว่าเด็กรุ่นเดียวกัน ทว่านางก็ยังคงเป็นคนธรรมดา เป็นสามัญชนที่ยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตหลอมกายาด้วยซ้ำ ท่ามกลางการเดินทางอันยาวไกล เจี้ยนม่งหลิงกัดฟันมุ่งหน้าต่อไปตลอดช่วงเวลานี้ ต่อให้แอบร้องไห้เงียบๆ ในยามค่ำคืน ทว่าเมื่อถึงรุ่งเช้าวันใหม่ นางก็ยังคงก้าวเดินต่อไปอย่างกล้าหาญ ความกลัวไม่ใช่เรื่องน่าอาย สิ่งที่น่าอายคือการไร้ซึ่งความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความกลัวต่างหาก จุดนี้ทำให้เจียงหย่วนอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าชื่นชม เขามีความเข้าใจในสภาวะจิตใจของเด็กสาวคนนี้อย่างเป็นรูปธรรมมากขึ้น เด็กสาวก้าวเดินไปทีละก้าว ระยะห่างจากจุดหมายปลายทางค่อยๆ ลดน้อยลงไปทีละนิด

——5 วันต่อมา

พริบตาเดียวเวลา 5 วันก็ผ่านพ้นไป ป้ายชื่อเมืองจงโจวปรากฏสู่สายตาไม่ไกลนัก เมื่อเห็นคำสามคำนั้น เจี้ยนม่งหลิงสัมผัสได้ถึงพลังขับเคลื่อนอันไร้ขีดจำกัดที่พรั่งพรูขึ้นในใจ ทำให้ฝีเท้าของนางเร่งเร็วขึ้นไปอีกหลายส่วน เจียงหย่วนที่เฝ้ามองจากฟากฟ้าอดไม่ได้ที่จะทึ่งในความมุมานะอุตสาหะของเด็กสาว ที่สามารถมาถึงก่อนกำหนดได้ถึงสองวัน บางทีหากไม่มีเหตุการณ์เลวร้ายตามบันทึกของระบบ และมีสภาวะจิตใจเช่นนี้ เส้นทางสายเซียนกระบี่ของนางย่อมต้องไปได้ไกลมากแน่ๆ ขอบเขตศักดิ์สิทธิ์อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของนางด้วยซ้ำ และอัจฉริยะเช่นนี้ ย่อมต้องดึงตัวเข้าสู่สายวิชาของเขาให้ได้

ทว่าพอนึกดูอีกที รากปราณของเจี้ยนม่งหลิงคืออะไรกันนะ? ต่อคำถามที่เขามักจะมองข้ามไปโดยไม่ตั้งใจนี้ เจียงหย่วนก็ได้แต่ตกอยู่ในความเงียบ เขาจำได้ว่าในบันทึกของระบบไม่ได้ระบุรายละเอียดชัดเจน มีเพียงการบันทึกเหตุการณ์คร่าวๆ เท่านั้น ช่วยไม่ได้ เพราะบันทึกระบบถูกเขียนขึ้นจากมุมมองของ "เป้าหมายที่จีบได้" แม้จวินลั่วเซียวจะเป็นเพียงกิ่งก้านสาขาของตระกูลจวินแห่งภาคกลาง ทว่าฐานะของนางย่อมทำให้รับรู้ข้อมูลในระดับที่สูงกว่าคนทั่วไป

เมื่อนึกถึง "ดอกท้อเน่า" รายนี้ เจียงหย่วนก็อดนึกถึงอนาคตของนางไม่ได้ หากตัดพวกพล็อตพรรค์นั้นทิ้งไป จุดประสงค์แรกเริ่มของยัยคนนี้คือต้องการพิสูจน์ตนเอง พิสูจน์ว่าสายเลือดกิ่งก้านไม่จำเป็นต้องด้อยไปกว่าสายเลือดหลัก ในบันทึกของระบบ เมื่อมีตัวตนของเขาที่เป็น "นักบำเพ็ญเพียรสารพัดประโยชน์" คอยหนุนหลัง ความยากในการบรรลุเป้าหมายย่อมลดฮวบลง จนถึงขั้นข่มสายหลักได้กระจุย นอกจากนี้ นางยังอาศัยเขาช่วยให้รอดพ้นจากภัยพิบัติต่างๆ มาได้มากมาย สำหรับเหตุการณ์เสร็จนาฆ่าโคถึกที่ตามมาในตอนท้าย เจียงหย่วนที่เริ่มจะชินชากับมันแล้วสามารถทำเป็นมองไม่เห็นได้ยามอ่าน ตอนนี้เขาแค่อยากจะรอดูว่า หากไม่มีเขาคอยช่วย จวินลั่วเซียวคนนี้จะไปตายอยู่ที่ภัยพิบัติลำดับที่เท่าไหร่ เขารอชมอยู่อย่างใจจดใจจ่อ

มิเช่นนั้น หากเขาต้องเจอโจทย์ดอกท้อเน่าหนึ่งคนแล้วต้องฆ่าหนึ่งคน เขาจะฆ่าไหวได้อย่างไร? ผลกระทบที่ตามมาจากการสังหารดอกท้อเน่าเหล่านั้นนับเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย เจียงหย่วนใส่ใจภาพลักษณ์ของตนในสายตาเหล่าซือจุนมากกว่า เขาไม่อยากให้พวกท่านมีความประทับใจแรกต่อเขาว่าเป็นพวก "เกลียดผู้หญิง" แน่นอนว่า เว้นเสียแต่ว่าพวกนางจะรนหาที่ตายเองถึงที่ เมื่อนั้นเขาย่อมไม่เกรงใจที่จะลงมือจัดการเพื่อทำให้จิตใจของตนเองปลอดโปร่ง ทว่าเมื่อพูดถึงตระกูลจวินแห่งภาคกลาง เจียงหย่วนก็นึกถึงเหตุการณ์ใหญ่ในบันทึกระบบขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง

ตามเวลาในบันทึกระบบ อีกประมาณ 5 เดือนข้างหน้า ตระกูลจวินจะค้นพบศัตราวุธศักดิ์สิทธิ์ที่สูญหายไปนานของตระกูลในดินแดนลับระดับ 4 ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างสายวิชาของเขากับตระกูลจวินนี้เป็นอย่างไร หากไม่ลงรอยกันนัก เขาก็ยินดีอย่างยิ่งที่จะนำเรื่องนี้ไปบอกซือจุน เพื่อให้ท่านผู้อาวุโสไป "เคาะประตู" หรือไปช่วย "ส่งคืน" แล้วรับผลตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ กลับมา แต่หากความสัมพันธ์ดีต่อกัน ก็นับว่ายกประโยชน์ให้ท่านแล้วรับรางวัลตอบแทนมา เน้นประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่าย ฝ่ายสำนักเขาชนะสองต่อ

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงหย่วนจึงตั้งใจว่าเมื่อพบหน้าซือจุนแล้ว จะนำเรื่องนี้ไปเรียนให้ท่านทราบ ในขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น เงาร่างอันคุ้นตาในร่างหญิงสาวทรงเสน่ห์ของไป๋หยินเสวี่ยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา เมื่อเห็นผู้มาถึง เจียงหย่วนจึงประสานมือทำความเคารพ "คารวะซือจุนสองครับ"

หลังจากไม่ได้พบหน้าลูกศิษย์รักมานาน ไป๋หยินเสวี่ยก็ดูจะยินดีเป็นอย่างยิ่ง นางเดินเข้ามาตบไหล่เขาเบาๆ พร้อมเอ่ยร่าเริง "ไม่เลว ช่วงเวลาที่ออกไปข้างนอก ลูกศิษย์รักก็ไม่ได้ละเลยการบำเพ็ญเพียรเลยนะ”

“ว่าแต่ เด็กคนนั้นคือคนที่เจ้าหมายตาไว้งั้นหรือ?" พูดพลาง ไป๋หยินเสวี่ยก็ชี้มือไปยังเจี้ยนม่งหลิงที่กำลังเดินเข้าสู่เมืองจงโจว เจียงหย่วนพยักหน้ายืนยัน

"ตกลง งั้นเดี๋ยวอาจารย์จะพานางกลับไปดูเสียหน่อยว่าพรสวรรค์เป็นอย่างไร" พูดจบ ไป๋หยินเสวี่ยก็พินิจดูลูกศิษย์รักอีกสองสามรอบ เมื่อแน่ใจว่าเขาไม่มีปัญหาใดๆ จึงโบกมือเตรียมจะจากไป ทว่าในจังหวะนั้นเอง เจียงหย่วนก็ได้เอ่ยรั้งไว้ "ซือจุนสองโปรดรอก่อนครับ ศิษย์มีเรื่องอยากจะสอบถามท่านสักหน่อย"