บทที่ 84 รัวหมัดใส่จนหน้าคว่ำลงกับพื้นไม่ฟื้นสติ

เมื่อได้รับฟังคำถามจากลูกศิษย์รัก ไป๋หยินเสวี่ยก็ล้มเลิกความตั้งใจที่จะจากไปในทันที นางหันกลับมาถามด้วยความฉงน "หืม? เรื่องอะไรหรือ?"

จากนั้น เจียงหย่วนจึงเริ่มอธิบายข้อมูลที่ว่า อีก 5 เดือนข้างหน้า ตระกูลจวินแห่งภาคกลางจะค้นพบศัตราวุธศักดิ์สิทธิ์ที่สูญหายไปในดินแดนลับระดับ 4 สุดท้ายเขาจึงเอ่ยถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างสายวิชาของเขากับตระกูลจวิน "ซือจุน ไม่ทราบว่าสายวิชาของเรากับตระกูลจวินแห่งภาคกลางมีความสัมพันธ์ต่อกันเช่นไรครับ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น แววตาของไป๋หยินเสวี่ยฉายแววแห่งการรำลึกความหลังครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสติกลับมาอธิบายว่า "เจ้าสำนักตระกูลจวินรุ่นปัจจุบัน มีความแค้นกับอาจารย์ของเจ้า เป็นความแค้นส่วนตัวน่ะ"

เพียงได้ยินประโยคนี้ เจียงหย่วนก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเรื่องซุบซิบกระแซะถามทันที เขาจึงถามซือจุนด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าเป็นความแค้นเรื่องใด และเขามีส่วนที่จะช่วยแบ่งเบาได้หรือไม่ ไป๋หยินเสวี่ยลอบถอนหายใจอย่างจนใจ ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ในอดีตให้ฟัง

ความบาดหมางระหว่างไป๋หยินเสวี่ยและเจ้าสำนักตระกูลจวินคนปัจจุบัน ต้องย้อนไปเมื่อหลายร้อยปีก่อน ในตอนนั้นไป๋หยินเสวี่ยคืออัจฉริยะหญิงผู้โดดเด่น มีบุรุษมาหลงรักและตามขายขนมจีบมากมายจนนับไม่ถ้วน ทว่านางกลับมุ่งมั่นเพียงมรรคาแห่งเซียน ไร้ซึ่งความสนใจในเรื่องรักใคร่บุรุษสตรี

และในบรรดาผู้ที่มาตามจีบนางนั้น ก็มีบุรุษคนหนึ่งที่เป็นที่รักที่หมายปองของเจ้าสำนักตระกูลจวินผู้นี้ นั่นจึงทำให้เกิดวงจรประเภท เขาคนนั้นรักนาง แต่นางรักเขาคนนู้น แต่เขาคนนู้นไม่รักนาง และนางก็ไม่รักเขาคนนั้น แม้จะฟังดูสับสนวุ่นวาย แต่สรุปได้ง่ายๆ ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสามคนเป็นเพียงเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ

เมื่อเวลาผ่านไป เจ้าสำนักตระกูลจวินผู้ผิดหวังในรัก ก็เริ่มเบนเข็มความโกรธแค้นมาลงที่ไป๋หยินเสวี่ย ราวกับจะบอกว่า "เทพบุตรของข้าอุตส่าห์ยอมเป็นหมาเลียขนาดนี้แล้ว ทำไมเจ้าถึงกล้าปฏิเสธเขา!" ทว่าในความเป็นจริง ไป๋หยินเสวี่ยไม่เคยตอบรับไมตรีจากบุรุษคนไหนเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ท้ายที่สุดนางเริ่มรู้สึกรำคาญพวกหมาเลียเหล่านี้จนถึงขีดสุด จึงเกิดความคิดดีๆ ขึ้นมาอย่างหนึ่ง

ในเมื่อใช้เหตุผลคุยกันไม่รู้เรื่อง เช่นนั้นก็ใช้กฎฟิสิกส์คุยกันแทนแล้วกัน! นับตั้งแต่นั้นมา นามของ "ยัยแม่มดน้อย" ก็ระบิลไปทั่วหล้า! พวกที่มาตามจีบส่วนใหญ่ต่างพากันหนีกระเจิง จะเหลือก็เพียงพวกที่มีรสนิยมชมชอบความรุนแรงบางกลุ่มเท่านั้น ทว่าปัญหาคือ ในกลุ่มคนที่มีรสนิยมพรรค์นั้น ดันมีคนที่เจ้าสำนักตระกูลจวินหลงรักรวมอยู่ด้วย

เรื่องราวมันจึงเริ่มกระอักกระอ่วน จนกระทั่งเจ้าสำนักตระกูลจวินรุ่นปัจจุบันได้ขึ้นครองตำแหน่ง นางจึงใช้อำนาจกักขังชายคนที่มีรสนิยมประหลาดผู้นั้นไว้ข้างกาย แม้ทั้งคู่จะมีบุตรธิดาด้วยกันแล้ว ทว่าส่วนใหญ่ทั้งสองก็มักจะอยู่แยกกันมากกว่า ด้วยเหตุนี้ เจ้าสำนักตระกูลจวินจึงป้ายความผิดทั้งหมดมาที่ไป๋หยินเสวี่ย เป็นเพราะนาง ชีวิตของนางถึงหาความสุขไม่ได้เช่นนี้!

ต่อการถูกป้ายสีและเคราะห์ซ้ำกรรมซัดที่ไม่มีมูลความจริงเช่นนี้ ไป๋หยินเสวี่ยผู้มีนิสัยมุทะลุย่อมไม่ยอมถูกใส่ร้ายฟรีๆ นางจึงส่งสารท้าประลองตัวต่อตัวกับเจ้าสำนักตระกูลจวินทันที เจ้าสำนักตระกูลจวินตอบตกลง และผลคือถูกไป๋หยินเสวี่ยรัวหมัดใส่หน้าจนหน้าคว่ำลงกับพื้นไม่ฟื้นสติ ความแค้นจึงยิ่งฝังรากลึกทวีคูณขึ้นไปอีก "จนถึงทุกวันนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลจวินและสายวิชาของเราจึงย่ำแย่มาโดยตลอด"

เมื่อได้ยินเรื่องราวในอดีตที่ค่อนข้างพิลึกพรรค์นี้ เจียงหย่วนรู้สึกทึ่งจนพูดไม่ออก ทว่าสำหรับการกระทำของซือจุนตนเอง เขาชูนิ้วโป้งให้ด้วยความเลื่อมใส "ซือจุนทำถูกแล้วครับ! พวกนั้นมันต้องโดนเสียบ้าง”

“ในเมื่อคุยด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่อง พวกเราเองก็พอจะมีความรู้ด้านศิลปะการใช้กำลังอยู่บ้างเหมือนกัน”

“หากวันหน้าเจ้าสำนักตระกูลจวินพาพวกเด็กๆ มาหาเรื่อง ศิษย์จะดำเนินรอยตามซือจุน จัดการแจกหมัดให้พวกมันคนละสองตุ้บครับ!"

พูดพลางเจียงหย่วนก็กำหมัดแกว่งไปมา แววตาเปี่ยมไปด้วยความจริงจัง ราวกับว่าหากนางออกคำสั่งเพียงคำเดียว เขาก็พร้อมจะพุ่งทะยานออกไปเป็นทัพหน้าทันที สิ่งที่ทำไปได้รับการยอมรับอย่างสูงจากลูกศิษย์รักเช่นนี้ ทำให้ไป๋หยินเสวี่ยอารมณ์ดีขึ้นมาก นางเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่ตั้งใจ พลางเอื้อมมือไปลูบศีรษะลูกศิษย์เป็นการชื่นชม "ศิษย์เอ๋ยพูดได้ถูกใจอาจารย์นัก สำหรับเจ้าพวกที่คุยด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่อง ไม่ต้องเกรงใจ จัดการด้วยหมัดไปเลย!"

"ครับ!" วินาทีต่อมา สองศิษย์อาจารย์ก็นึกถึงเรื่องศัตราวุธศักดิ์สิทธิ์ที่สูญหายขึ้นมาได้ ทั้งคู่สบตากันแล้วยิ้มอย่างรู้กัน ทุกอย่างล้วนเข้าใจแจ้งชัดโดยไม่ต้องเอ่ยวาจา ทำเอาเซิ่งหนิงหนิงที่ยืนดูอยู่ด้านข้างรู้สึกหนาวสันหลังวาบ สัมผัสได้ว่ากำลังจะมีใครบางคนต้องเผชิญกับเรื่องเลวร้ายเข้าให้แล้ว

หลังจากสิ้นสุดการสนทนา ไป๋หยินเสวี่ยก็ทิ้งท้ายไว้ไม่กี่ประโยค "ศิษย์รัก เรื่องที่เจ้าบอกมาอาจารย์จะไปเตรียมการเอง รับรองว่าจะมอบเซอร์ไพรส์เล็กๆ ให้ตระกูลจวินแน่นอน~”

“เอาละ ส่วนเด็กคนนั้นอาจารย์จะพานางกลับไปเอง เจ้าก็ทำหน้าที่ไปส่งผู้อาวุโสกลับบ้านต่อเถอะ" พูดจบ นางก็เลือนหายไปจากจุดนั้น เจียงหย่วนจึงหันหลังกลับ เพื่อออกเดินทางตามหาประสบการณ์ต่อไป

...

เมืองจงโจว เจี้ยนม่งหลิงหลังจากจ่ายค่าเข้าเมืองเรียบร้อยแล้ว นางก็มองหาร้านบะหมี่เพื่อสั่งบะหมี่เนื้อสับมาทานอย่างเอร็ดอร่อย หลายวันที่ผ่านมานี้นางแทบไม่ได้กินอิ่มนอนหลับเลย หากไม่ใช่เพราะมีความมุ่งมั่นอันแรงกล้าคอยค้ำจุนอยู่ นางคงจะล้มพับไปนานแล้ว ทว่าในที่สุดนางก็มาถึงจุดหมายปลายทาง หวังว่าผลลัพธ์หลังจากนี้จะไม่ทำให้ความพยายามที่ผ่านมาต้องสูญเปล่า

ในขณะที่นางกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด เงาร่างสีขาวสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังนาง พร้อมกับเสียงนุ่มนวลที่เอ่ยขึ้น "เจ้าคือเจ้าตัวเล็กที่ลูกศิษย์ข้าบอกว่าอยากจะเข้าสู่สายวิชาของข้าสินะ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น เจี้ยนม่งหลิงก็ตระหนักได้ทันทีว่าผู้มาเยือนคือใคร นางรีบหันกลับมาทำความเคารพละล่ำละลักตอบ "คะ... คารวะท่านเซียน ใช่แล้วค่ะ ข้าปรารถนาจะฝากตัวเป็นศิษย์ของท่านค่ะ" นางไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เพราะเกรงว่าจะเป็นการลบหลู่ท่านเซียนตรงหน้า

เห็นดังนั้น ไป๋หยินเสวี่ยสะบัดมือเบาๆ มวลอากาศรอบข้างพลันแปรเปลี่ยนไปทำให้คนธรรมดาและนักบำเพ็ญเพียรทั่วไปมิอาจมองเห็นพวกนางได้ เมื่อจัดการมาตรการรักษาความลับเสร็จสิ้น นางจึงกล่าวต่อ "ในเมื่อลูกศิษย์ของข้าเต็มใจจะมอบโอกาสนี้ให้เจ้า ข้าเองก็จะไม่ขัดศรัทธา”

“ไปเถอะ ไปดูกันว่าเจ้าจะมีวาสนาแห่งเซียนเพียงพอหรือไม่"

พูดจบ ไป๋หยินเสวี่ยก็วางมือลงบนบ่าของเด็กสาว วินาทีต่อมาภาพทัศนียภาพโดยรอบก็พุ่งถอยหลังอย่างรวดเร็ว เมื่อทุกอย่างกลับสู่ภาวะปกติ พวกนางก็มาหยุดยืนอยู่ที่เชิงเขาสูงชันของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนีเรียบร้อยแล้ว เบื้องหน้าคือบันไดสวรรค์ที่ใช้สำหรับทดสอบรากปราณและจริยธรรม ไป๋หยินเสวี่ยหยิบโอสถที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งออกมาเม็ดหนึ่ง ยื่นให้เจี้ยนม่งหลิงพลางอธิบาย "โอสถเม็ดนี้จะช่วยฟื้นฟูสภาพร่างกายของเจ้าให้กลับมาสมบูรณ์ที่สุด เพื่อที่จะได้รับมือกับการทดสอบต่อไปได้ดียิ่งขึ้น"

"ขอบพระคุณท่านเซียนค่ะ!" เจี้ยนม่งหลิงรับโอสถมาอย่างนอบน้อมก่อนจะกลืนลงไปทันที เมื่อโอสถตกถึงท้อง มันก็แปรเปลี่ยนเป็นกระแสพลังงานอันอบอุ่นไหลเวียนไปทั่วทุกเส้นชีพจร ยามนี้นางรู้สึกราวกับกำลังแช่อยู่ในกระแสน้ำอุ่น สบายตัวอย่างบอกไม่ถูก

ครู่ต่อมา เจี้ยนม่งหลิงที่ได้สติก็รู้สึกได้ว่าทั้งร่างกาย จิตใจ และวิญญาณของนางกลับมาอยู่ในสภาวะสูงสุดแล้ว นางจึงประสานมือขอรับการทดสอบ "ท่านเซียน ข้าพร้อมแล้วค่ะ!”

“อืม"

ไป๋หยินเสวี่ยพยักหน้าเบาๆ พลางโบกมือ บันไดสวรรค์สีทองอร่ามพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าเด็กสาว จากนั้นเสียงของนางก็ดังขึ้น "ขอเพียงเจ้าก้าวขึ้นไปให้ถึงขั้นที่ 100 เจ้าก็จะผ่านด่านแรกไปได้”

“ไปเถอะ"

"รับทราบค่ะท่านเซียน!" หลังจากขานรับด้วยความมุ่งมั่น แววตาของเจี้ยนม่งหลิงก็แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังยิ่งขึ้น