บทที่ 85 การทดสอบที่... น่ากลัวเหลือเกิน! ฮือ!

ด่านแรก เจี้ยนม่งหลิงก้าวเดินได้ง่ายดายกว่าที่นางจินตนาการไว้มาก นางแทบไม่ได้ออกแรงอะไรเลยก็มาถึงขั้นที่หนึ่งร้อยของบันไดสวรรค์ ยามที่ผ่านด่านสำเร็จ แม้แต่ตัวนางเองก็ยังไม่ทันตั้งตัว ผ่านแล้ว... ง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ?

ไป๋หยินเสวี่ยที่เฝ้ามองเหตุการณ์นี้อยู่พยักหน้าเบาๆ การที่สามารถผ่านด่านได้ง่ายดายถึงเพียงนี้ แสดงว่าคุณสมบัติพื้นฐานของนางไม่ได้ด้อยเลยแม้แต่น้อย ทว่านางก็อยากรู้นักว่ารากปราณของเจ้าตัวเล็กคนนี้จะไปถึงระดับใด ด้วยความใคร่รู้นี้ ไป๋หยินเสวี่ยจึงพาเจี้ยนม่งหลิงมาหยุดยืนอยู่หน้าศิลาทดสอบรากปราณขนาดมหึมา

"เจ้าตัวเล็ก วางมือลงไปเถอะ แล้วเจ้าจะได้รู้ว่าตนเองมีรากปราณประเภทใด”

“ค่ะ!" เจี้ยนม่งหลิงลอบกลืนน้ำลาย สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าแล้ววางมือลงบนศิลา วินาทีต่อมา ศิลาทดสอบก็เริ่มมีการตอบสนอง

เจตจำนงแห่งกระบี่อันน่าหวาดหวั่นสายหนึ่งพุ่งทะยานเสียดฟ้า! มันพุ่งตรงเข้าสู่หมู่เมฆ ราวกับจะแทงชั้นฟ้าให้เป็นรู ตามมาด้วยเงาร่างกระบี่สีทองนับหมื่นเล่มปรากฏขึ้นกลางอากาศ พลิ้วไหวคล้ายกำลังเคารพนบนอบเด็กสาวเบื้องล่าง นิมิตที่ปรากฏขึ้นนี้ บ่งบอกว่าเจี้ยนม่งหลิงอย่างน้อยต้องมีกายาในระดับกายาศักดิ์สิทธิ์เป็นจุดเริ่มต้น! จากนั้นกระบี่ทองคำนับหมื่นเล่มก็พร้อมใจกันพุ่งเข้าหาเจี้ยนม่งหลิง สอดประสานหายเข้าไปในร่างกายของนาง

แม้แต่ไป๋หยินเสวี่ยที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลยังอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าตกตะลึง นางจ้องมองตัวอักษรที่ปรากฏบนศิลาทดสอบ พลางพึมพำออกมาเสียงเบา "ระดับฟ้า รากปราณกระบี่ กายาเซียนหมื่นกระบี่!?"

เมื่อเห็นคำว่า "กายาเซียน" รูม่านตาของนางก็หดวูบ ไป๋หยินเสวี่ยได้สติในทันที นางรีบลงมือใช้อิทธิฤทธิ์ปกปิดนิมิตและข้อมูลในที่แห่งนี้ไว้ นั่นมันคือกายาเซียนเชียวนะ! ไม่ได้ปรากฏขึ้นมานานกี่พันปีแล้ว? หากจะบอกว่านักบำเพ็ญเพียรที่มีกายาศักดิ์สิทธิ์ คือผู้ที่มีโอกาสก้าวเข้าสู่ขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ในอนาคต เช่นนั้นกายาเซียน ก็คือตัวแทนของผู้ที่สามารถก้าวข้ามขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ไปสู่ระดับที่เหนือกว่านั้นได้! ขอเพียงเด็กคนนี้เติบโตขึ้นมา ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนีจะกำเนิด "เซียน" ขึ้นมาจริงๆ เสียที

เมื่อคิดได้ดังนั้น ไป๋หยินเสวี่ยก็ยิ้มจนตาหยี อารมณ์ดีเป็นที่สุด ศิษย์คนนี้ นางต้องรับเข้าสังกัดให้ได้! ต่อให้นางจะไม่มีรากปราณอัสนี แต่นางเองก็พอจะมีความรู้ความชำนาญในมรรคาแห่งกระบี่อยู่บ้าง ถึงจะไม่ได้เชี่ยวชาญที่สุด แต่นางมั่นใจว่าสามารถฟูมฟักเด็กคนนี้ให้เติบโตขึ้นมาได้ นางมองดูเจี้ยนม่งหลิงที่ยืนอยู่หน้าศิลาทดสอบ แล้วก็นึกถึงลูกศิษย์รักคนที่สองของนางขึ้นมา เป็นเพราะ "นิมิตฝันล่วงหน้า" ของเขาแท้ๆ ที่ทำให้นางได้รับศิษย์ใหม่ที่มีพรสวรรค์เลิศล้ำถึงเพียงนี้~ อืม~ ต้องหาของรางวัลดีๆ ให้เขาเสียหน่อยแล้ว~

ส่วนเรื่องที่ว่าผลจากศิลาทดสอบจะผิดพลาดหรือไม่นั้น บอกได้เพียงว่า ศิลาทดสอบชิ้นนี้คือทรัพย์เชลยที่ซือจุนของนางได้รับมาจากการคว้าชัยชนะในสมรภูมินอกภพ จนถึงปัจจุบัน ยังไม่มีใครรู้ขีดจำกัดสูงสุดของศิลานี้เลย และตลอดหลายปีที่ผ่านมา มันไม่เคยแสดงผลผิดพลาดแม้แต่ครั้งเดียว นั่นจึงยืนยันความแม่นยำของมันได้เป็นอย่างดี

นิมิตบนท้องฟ้ายังไม่ทันได้แสดงผลออกมาจนครบถ้วน ก็ถูกไป๋หยินเสวี่ยสะบัดมือปกปิดไว้เสียก่อน ส่งผลให้ผู้คนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เก้าอสนีสัมผัสได้เพียงเจตจำนงแห่งกระบี่ที่พุ่งขึ้นฟ้าเพียงชั่วครู่แล้วหายวับไปอย่างรวดเร็ว ทว่าไม่มีใครติดใจสงสัยนัก เพราะศิษย์พี่หญิงใหญ่รุ่นนี้ของพวกเขาคือเซียนกระบี่ไม้ไผ่ผู้สง่างาม พวกเขาจึงทึกทักเอาเองว่าเจตจำนงแห่งกระบี่ที่ปรากฏขึ้นนั้นมาจากศิษย์พี่หญิงใหญ่ของตน แต่มีเพียงเหล่าศิษย์เท่านั้นที่คิดเช่นนั้น บรรดาผู้อาวุโสในดินแดนศักดิ์สิทธิ์สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่านี่คือเจตจำนงแห่งกระบี่ที่แปลกหน้า ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังจะใช้สัมผัสสวรรค์ออกตามหาต้นตอ พวกเขาก็ได้รับคำเตือนจากไป๋หยินเสวี่ยทันที

"จงถอนสัมผัสสวรรค์กลับไปเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!"

เผชิญกับคำขู่เช่นนี้ พวกเขาทำได้เพียงเก็บความขุ่นเคืองไว้ในใจแต่ไม่กล้าเอ่ยวาจา จำต้องยอมฟังคำสั่งอย่างว่างง่าย ช่วยไม่ได้ "โจรเจ้าเล่ห์" นางนี้มีอำนาจบารมีมากล้น ได้แต่ต้องรอจังหวะแผนการในภายหลัง! ช่างน่าเจ็บใจนัก!

หลังจากไล่พวกที่ชอบสอดรู้สอดเห็นกลับไปหมดแล้ว ไป๋หยินเสวี่ยก็หันกลับมาสนใจเด็กสาวที่เพิ่งได้สติ นางมองดูตัวอักษรบนศิลาทดสอบ มองดูระดับรากปราณที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน อดไม่ได้ที่จะหันไปถามไป๋หยินเสวี่ยด้วยความนอบน้อม "ท่านเซียนคะ ระดับรากปราณของข้าแบบนี้ ถือว่าผ่านเกณฑ์ไหมคะ?"

มองดูเด็กสาวที่ดูซื่อๆ ไป๋หยินเสวี่ยก็เผยรอยยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกพลางตอบว่า "รากปราณของเจ้าดีมาก โดยเฉพาะการที่เจ้ามีกายาเซียน มันคือพรสวรรค์ที่จะนำพาเจ้าไปสู่ความเป็นเซียนเชียวนะ"

ด้วยความที่เป็น "คนเขาเบา" ที่มีความรู้เรื่องการบำเพ็ญเพียรน้อยนิด เจี้ยนม่งหลิงเกาหัวด้วยความฉงน ก่อนจะลองถามหยั่งเชิงดู "ท่านเซียนคะ แล้วไอ้รากปราณระดับฟ้ากับกายาเซียนนี่มันคืออะไรเหรอคะ? มันเก่งมากเลยเหรอ?"

ความสงสัยของเด็กสาวมาจากใจจริงไม่ได้เสแสร้ง ไป๋หยินเสวี่ยจึงพานางมุ่งหน้าไปยังการทดสอบด่านสุดท้าย พลางอธิบายความหมายของทั้งสองสิ่งให้ฟัง เจี้ยนม่งหลิงฟังคำอธิบายมายาวเหยียด ทว่านางสรุปใจความได้เพียงเรื่องเดียว นั่นคือนางจะสามารถทำความฝันให้เป็นจริงได้ จะได้เป็นเซียนกระบี่ผู้ท่องโลกกว้างอย่างอิสระเสรี

"วู้ฮู้~" เด็กสาวส่งเสียงโห่ร้องเบาๆ ด้วยความดีใจ และเริ่มจินตนาการถึงภาพลักษณ์ของตนเองยามเป็นเซียนกระบี่ในอนาคต ไป๋หยินเสวี่ยเห็นท่าทางของเด็กสาวก็ยิ้มบางๆ นางไม่ได้กล่าวอะไรแต่ยังคงนำทางต่อ เมื่อมาถึงด่านสุดท้าย ไป๋หยินเสวี่ยอธิบายสถานการณ์คร่าวๆ เจี้ยนม่งหลิงให้กำลังใจตนเองสักพัก ก่อนจะก้าวเดินต่อไปอย่างมุ่งมั่น ขั้นที่หนึ่ง ขั้นที่สอง ชั้นแรก ชั้นที่สอง

ภาพลวงตาสองชั้นแรกนางผ่านไปได้อย่างรวดเร็ว ด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเป็นเซียนกระบี่ทำให้นางไม่มีจิตใจวอกแวก ทว่าเมื่อมาถึงด่าน "ราคะ" เจี้ยนม่งหลิงกลับได้พบกับ "เจียงหย่วน" ชายหนุ่มผู้ทำให้หัวใจดรุณีของนางเริ่มสั่นไหวเป็นครั้งแรก โดยเฉพาะในตอนนี้ที่ "เจียงหย่วน" สวมอาภรณ์บางเบา รูปร่างที่สมบูรณ์แบบนั้นเปรียบเสมือนแม่เหล็กที่ดึงดูดสายตาของนางไว้แน่น เด็กสาวตัวน้อยที่ไหนจะเคยเจอฉากแบบนี้? พริบตานั้นใบหน้าของนางก็แดงก่ำไปถึงลำคอ แถมยังรู้สึกคันไม้คันมือที่จมูกอย่างบอกไม่ถูก

"การ... การทดสอบที่น่ากลัวเหลือเกิน! ฮือ!" เจี้ยนม่งหลิงเอามืออุดจมูกตัวเองไว้แน่นเพื่อป้องกันไม่ให้ทำเรื่องน่าอายออกมา แม้ในยามนี้นางจะยังมีสติครบถ้วน ทว่ามันกลับหักห้ามใจไม่ให้มองไปทางนั้นไม่ได้เลย

ในโลกแห่งความเป็นจริง ไป๋หยินเสวี่ยที่เห็นเด็กสาวหยุดชะงักตรงด่าน "ราคะ" ก็เกิดความสงสัยว่านางไปเจออะไรเข้าถึงได้หยุดนิ่งไปเช่นนั้น นางจึงแอบดูผ่าน "ระบบควบคุม" แล้วก็ได้เห็นภาพลักษณ์อันเย้ายวนใจของ "ลูกศิษย์" ตนเอง ใบหน้าดุจเทพเซียนบวกกับรูปร่างที่ไร้ที่ติ แรงดึงดูดอันมหาศาลนี้ ทำเอาหัวใจที่สงบนิ่งมานานหลายร้อยปีของนางเต้นผิดจังหวะไปหลายครั้ง นางรีบปิดหน้าจอลงด้วยใบหน้าแดงก่ำทันที

ทว่าในสมองของนางยามนี้ กลับมีภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ลอยวนเวียนอยู่ไม่ขาดสาย และแล้ว คำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจของนางอย่างเลี่ยงไม่ได้ "ที่แท้... ลูกศิษย์ของข้าหุ่นดีขนาดนี้เลยเหรอ?"

เมื่อได้สติ นางรีบสะบัดความคิดนั้นทิ้งไปทันที พลางกระแอมไอสองสามครั้ง ทำเป็นเหมือนว่าตนเองไม่ได้เห็นอะไรทั้งนั้น ส่วนเจี้ยนม่งหลิงที่เป็นผู้เผชิญเหตุการณ์ นางอาศัยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเป็นเซียนกระบี่ ปฏิเสธคำเชิญชวนของ "เจียงหย่วน" อย่างยากลำบาก เมื่อภาพลวงตาสิ้นสุดลง นางยืนหอบหายใจอย่างหนักอยู่ที่เดิม พยายามกู้คืนสภาวะจิตใจของตนเองให้กลับมาเป็นปกติ ช่วยไม่ได้จริงๆ... มันช่างเร้าใจเกินไปแล้ว