บทที่ 86 สำหรับพ่อค้าแล้ว มิตรภาพล้วนมีมูลค่า

เจี้ยนม่งหลิงรีบปรับสภาวะจิตใจของตนเองอย่างรวดเร็วและเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง ในภาพลวงตาสุดท้าย นางได้พบกับบิดาของตนเอง คราวนี้นางคุกเข่าลงโขกศีรษะคำนับสามครั้งอย่างหนักแน่น พร้อมกับทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค

"ท่านพ่อ รอวันที่ลูกบำเพ็ญเพียรจนสำเร็จ ลูกจะพาท่านไปเสวยสุขแน่นอนเจ้าค่ะ" พูดจบ นางก็ก้าวเดินต่อไปด้วยฝีเท้าที่แน่วแน่ ภาพลวงตาสุดท้ายพลันสลายตัวไป

เมื่อก้าวออกมาจากค่ายกลภาพลวงตา เจี้ยนม่งหลิงที่ตระหนักได้ว่าตนเองผ่านการทดสอบสำเร็จแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะชูมือขึ้นกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น "เย้! ข้าทำสำเร็จแล้ว!"

ไป๋หยินเสวี่ยที่ยืนอยู่ด้านข้างเดินเข้ามาหาพลางเอ่ยแสดงความยินดี "ทำได้ไม่เลวเลยนะเจ้าตัวเล็ก ไหนลองเรียกซือจุนให้ชื่นใจหน่อยสิ" เมื่อได้ยินดังนั้น เจี้ยนม่งหลิงก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางคุกเข่าลงข้างหนึ่งประสานมือทำความเคารพและขานรับอย่างจริงจัง "ศิษย์ คารวะซือจุน!"

เห็นดังนั้น ไป๋หยินเสวี่ยก็พยักหน้ายิ้มรับ "อืม ดีมาก ต่อไปเจ้าคือศิษย์คนที่สามของข้า”

“นอกจากเจ้าแล้ว ยังมีศิษย์พี่ชายและศิษย์พี่หญิงอีกอย่างละหนึ่งคน”

“ศิษย์พี่ชายเจ้าก็ได้พบแล้ว ส่วนศิษย์พี่หญิงยามนี้ไม่ได้อยู่ที่สำนัก รอให้นางกลับมาค่อยทำความรู้จักกันนะ"

เมื่อได้รู้ว่านอกจากศิษย์พี่ชายคนนั้นแล้วยังมีศิษย์พี่หญิงอีกคนหนึ่ง เจี้ยนม่งหลิงนอกจากจะมีความอยากรู้อยากเห็นแล้ว นางยังแอบกังวลว่าตนเองจะเข้ากับบรรดาศิษย์พี่ได้ดีหรือไม่ ไป๋หยินเสวี่ยราวกับจะมองทะลุความกังวลนั้น นางจึงเอ่ยอธิบายเสียงนุ่ม "วางใจเถอะ ศิษย์พี่ทั้งสองของเจ้าล้วนเป็นคนดี เข้าหาได้ง่ายมาก”

“เจ้าค่ะ! ศิษย์เข้าใจแล้ว!”

“ดี ในเมื่อเจ้ากลายเป็นศิษย์ของข้าแล้ว ข้าก็จะมอบคำสั่งแรกให้เจ้า"

เมื่อได้ยินว่ามีคำสั่ง เจี้ยนม่งหลิงก็ขรึมลงทันทีเพื่อเตรียมรับฟัง ทว่าเหตุการณ์ถัดมากลับไม่เป็นอย่างที่คิด "คำสั่งแรกคือ ให้เจ้าพักผ่อนให้เต็มที่ ฟื้นฟูพละกำลังและจิตวิญญาณให้สมบูรณ์”

“ช่วงที่ผ่านมา เจ้าคงแทบไม่ได้พักผ่อนเลยสินะ?"

การที่ซือจุนมองออกถึงสภาพร่างกายของนางได้อย่างง่ายดาย ทำให้เจี้ยนม่งหลิงรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง แม้โอสถเมื่อครู่จะช่วยให้ร่างกายฟื้นกลับมาสู่สภาวะสูงสุด ทว่าความเหนื่อยล้าสะสมทางจิตใจนั้น จำเป็นต้องอาศัยการพักผ่อนอย่างเพียงพอเพื่อเยียวยา เมื่อสัมผัสได้ถึงความห่วงใยจากซือจุน เจี้ยนม่งหลิงรู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นพรั่งพรูในใจ นางพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น "รับทราบค่ะซือจุน!"

ดาวรุ่งดวงใหม่แห่งมรรคากระบี่กำลังจะก้าวเดินไปบนเส้นทางแห่งอนาคตสายใหม่ เมื่อเรื่องราวคลี่คลายลง ไป๋หยินเสวี่ยก็แจ้งสถานการณ์ให้เจียงหย่วนทราบผ่านหยกสื่อสาร เจียงหย่วนที่ได้รับทราบเรื่องราวทั้งหมดก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด นึกไม่ถึงว่าพรสวรรค์ของเด็กสาวคนนั้นจะยอดเยี่ยมยิ่งกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก ไม่เพียงแต่มีรากปราณกระบี่ระดับฟ้า ทว่ายังมีกายาเซียนแห่งมรรคากระบี่อีกด้วย การก้าวขึ้นเป็นเซียนกระบี่ย่อมเป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว

เมื่อคิดตก เจียงหย่วนก็เริ่มมองเห็นผลตอบแทนมหาศาลที่การลงทุนครั้งนี้จะมอบให้เขาในอนาคต หลังจากจบบทสนทนากับซือจุน เขาก็กลับมาจดจ่อกับการเดินทางต่อ ระหว่างทาง เขาพยายามทบทวนบันทึกระบบของ "จวินลั่วเซียว" ว่ายังมีวาสนาใดที่เขาสามารถฉกฉวยมาได้อีกบ้าง ในเมื่อออกมาหาประสบการณ์แล้ว ย่อมไม่มีทางปล่อยให้ผ่านไปอย่างราบเรียบไร้เรื่องราว ที่ใดมิวาสนาเขาก็พร้อมจะมุ่งหน้าไปที่นั่น ตราบใดที่จุดหมายปลายทางหลักยังไม่เปลี่ยนแปลง

จะว่าไป เจียงหย่วนออกเดินทางมาได้สามเดือนครึ่งแล้ว ยามนี้ เขามาถึงเมืองใหญ่เมืองแรกของแคว้นเยว่ เมืองเชียนหลิ่ว เมืองแห่งนี้รุ่งเรืองเฟื่องฟูเป็นอย่างมาก เพียงแค่ประชากรที่พำนักถาวรก็มีนับล้านคน ในโลกที่ดินแดนกว้างขวางทว่าประชากรเบาบางเช่นนี้ จำนวนประชากรระดับนี้ถือว่าหนาแน่นมาก สาเหตุที่ทำให้เมืองนี้รุ่งเรืองถึงเพียงนี้ เป็นเพราะสาขาใหญ่ประจำแคว้นเยว่ของสมาคมการค้าเทียนฝูตั้งอยู่ที่นี่

สมาคมการค้าเทียนฝูเปิดกิจการไปทั่วทุกแห่งหนในเขตปกครองของมนุษย์ นอกจากสาขาย่อยจำนวนมากแล้ว ยังมีสาขาใหญ่ที่คอยควบคุมดูแลในแต่ละภูมิภาค เนื่องจากอาณาเขตของมนุษย์กว้างขวางเกินไป สำนักงานใหญ่ของสมาคมการค้าเทียนฝูที่ตั้งอยู่ในภาคกลางจึงไม่สามารถดูแลได้ทั่วถึง ดังนั้นสำนักงานใหญ่จึงเลือกมอบอำนาจจำนวนมากให้แก่สาขาใหญ่ในแต่ละภูมิภาค เพื่อให้จัดการบริหารตนเอง โดยมีเงื่อนไขเพียงต้องส่งรายงานสรุปผลงานประจำปีกลับไปเท่านั้น รูปแบบการบริหารเช่นนี้ แม้จะช่วยกระตุ้นความกระตือรือร้นของแต่ละสาขาจนประสิทธิภาพพุ่งสูงขึ้น ทว่าก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิด "หนอนบ่อนไส้" หรือกระทั่งเรื่องที่ส่งผลเสียต่อชื่อเสียงและเกียรติยศของสมาคมการค้าเทียนฝู

สำหรับสถานการณ์เช่นนี้ สำนักงานใหญ่สมาคมการค้าเทียนฝูเองก็พยายามคิดหาวิธีต่างๆ เพื่อสกัดกั้นไม่ให้เกิดเรื่องดังกล่าว แต่ถึงจะมีนโยบายที่ยอดเยี่ยมเพียงใด ทว่าใจคนนั้นยากแท้หยั่งถึง ด้วยเหตุนี้ จึงมักมีข่าวคราวที่กระทบต่อชื่อเสียงของสมาคมปรากฏออกมาเป็นระยะ เช่นในอนาคตอันใกล้ สาขาใหญ่ของสมาคมการค้าเทียนฝูประจำแคว้นเยว่แห่งนี้ กำลังจะประสบกับเรื่องราวที่ชวนกระอักกระอ่วนใจอย่างยิ่ง

เจียงหย่วนปรากฏตัวที่นี่ ก็เพื่อตั้งใจจะมาสะสางปัญหานี้ เพื่อแลกกับมิตรภาพจากสมาคมการค้าเทียนฝู สำหรับพ่อค้าแล้ว มิตรภาพล้วนมีมูลค่า และเขาตั้งใจจะใช้มิตรภาพนี้ เพื่อให้สมาคมการค้าเทียนฝูจัดหาและส่งมอบมรดกตกทอดของนักปรุงโอสถระดับลี้ลับมาให้ หากสมาคมการค้าเทียนฝูเห็นว่ามิตรภาพนี้มีมูลค่าสูงกว่านั้น เขาก็จะเรียกขอความรู้ของนักวาดผ้ายันต์ระดับลี้ลับเป็นของแถม ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีทางขาดทุน

ดังนั้น เจียงหย่วนจึงใช้หินวิญญาณระดับกลางสิบกว่าก้อน เช่าบ้านหลังเล็กพร้อมสวนหย่อมในเมืองอันรุ่งเรืองแห่งนี้ จากนั้นเขาก็ยื่นหินวิญญาณระดับกลาง 500 ก้อนให้เซิ่งหนิงหนิง พร้อมกับกำชับเสียงเบา "ผู้อาวุโสครับ ในระหว่างที่คอยระวังภัยให้ตัวเอง รบกวนท่านช่วยใช้เวลาพักผ่อนหย่อนใจในเมืองใหญ่แห่งนี้ให้เต็มที่เถอะครับ”

“ไม่ว่าท่านจะมีความคิดเห็นต่อมนุษย์อย่างไร ทว่าต้องยอมรับว่า ความบันเทิงของมนุษย์นั้นมีหลากหลายมากจริงๆ"

เมื่อได้รับฟัง เซิ่งหนิงหนิงที่รับหินวิญญาณไปก็พยักหน้าเห็นพ้อง เพราะความบันเทิงของมนุษย์นั้นมีมากจริงๆ อีกอย่าง นางเองก็ไม่ได้ออกมาสู่โลกภายนอกนานแล้ว ย่อมอยากจะออกไปเดินเที่ยวเล่นให้หนำใจ ส่วนเรื่องความปลอดภัยนั้น เจียงหย่วนหาได้กังวลไม่ ด้วยพละกำลังของเซิ่งหนิงหนิงที่ฟื้นคืนกลับมาในยามนี้ นางสามารถทำลายเมืองทั้งเมืองนี้ได้อย่างง่ายดาย การคุ้มครองตนเองจึงนับเป็นเรื่องขี้ผง

"วู้ฮู้~ ออกไปเที่ยวแล้วนะ~" ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านี้ เซิ่งหนิงหนิงก็วิ่งจู๊ดออกไปข้างนอกราวกับม้าพยศที่หลุดจากบังเหียน เห็นดังนั้น เจียงหย่วนจึงรีบตะโกนไล่หลัง "ผู้อาวุโสครับ! อย่าลืมกลับมาที่นี่ตอนค่ำด้วยนะ!”

“ข้ารู้แล้วละน่า~"

เมื่อได้ยินเสียงที่ค่อยๆ ห่างออกไป เจียงหย่วนก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ ผู้อาวุโสท่านนี้ช่างมีใจเหมือนเด็กไม่เปลี่ยน มีความใฝ่รู้ต่อสิ่งแปลกใหม่รอบตัวเสมอ ครู่ต่อมา เขาก็เบนความสนใจมายังหูจิ่วเกอ พลางเอ่ยเสียงนุ่ม "จิ่วเกอ เจ้าไม่ออกไปเดินเที่ยวบ้างหรือ?"

หูจิ่วเกอนิ่งคิดครู่หนึ่ง เห็นว่าการออกไปเดินเล่นคลายเครียดบ้างก็นับว่าผ่อนคลายกว่าการก้มหน้าก้มตาบำเพ็ญเพียรอยู่แต่ในห้อง นางจึงพยักหน้าเล็กๆ ตอบรับ "ก็ได้นะ~ แต่เจ้าจะไม่ไปด้วยกันหรือ?"

เจียงหย่วนโบกมือปฏิเสธ เขาตั้งใจจะใช้เวลาช่วงก่อนที่เรื่องราวของสมาคมการค้าเทียนฝูจะเกิดขึ้น เพื่อศึกษาทำความเข้าใจมรดกตกทอดของนักเชิดหุ่นและนักฝึกสัตว์ที่เพิ่งได้รับมาให้ถ่องแท้ เมื่อเห็นเจียงหย่วนตั้งท่าจะทำตัวเป็นพวกเก็บตัวอีกครั้ง หูจิ่วเกอก็กลายร่างเป็นมนุษย์ เข้ามาคล้องแขนเขาพลางอ้อนวอน "ไปเถอะนะ ไปด้วยกันเถอะ~ การพักผ่อนและผ่อนคลายอารมณ์อย่างเหมาะสม จะช่วยบรรเทาแรงกดดันในใจได้อย่างมีประสิทธิภาพนะ”

“ประโยคนี้ เจ้าเป็นคนพูดเองไม่ใช่หรือ?"