บทที่ 87 เพราะเขาคือผู้เชี่ยวชาญรอบด้านอย่างไรเล่า!

เมื่อต้องเผชิญกับการออดอ้อนของแม่นางหูจิ้งจอกผู้ทรงเสน่ห์ เจียงหย่วนพบว่าหัวใจของเขากลับไม่ได้สั่นไหวมากมายนัก นึกไม่ถึงเลยว่าพลังป้องกันเสน่ห์กามารมณ์ของเขาจะสูงล้ำถึงเพียงนี้ ทว่าสำหรับหูจิ่วเกอที่คอยอยู่เคียงข้างเขามาเกือบหนึ่งปี เขาได้ถือว่านางเป็นสหายคนสำคัญไปแล้ว จึงไม่ได้ปฏิเสธคำขอของนาง อีกอย่าง ประโยคที่นางยกมาอ้างนั้นก็เป็นสิ่งที่เขาเคยพูดไว้จริงๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

ดังนั้นในช่วงสองวันที่ผ่านมา เจียงหย่วนที่ปกปิดฐานะจึงได้ออกไปเดินเที่ยวเล่นในเมืองเชียนหลิ่วกับหูจิ่วเกอที่อำพรางตัวเช่นกัน เรื่องนี้ทำให้เจียงหย่วนผู้ซึ่งแทบจะไม่เคยย่างกรายออกจากเมืองหยางโจว ได้มีโอกาสทำความเข้าใจกับความบันเทิงของเผ่ามนุษย์ในโลกใบนี้อย่างถ่องแท้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสี่เผ่าพันธุ์ใหญ่ต่างอยู่ในช่วงพักรบและฟื้นฟูพละกำลังหรือไม่ ในดินแดนของเผ่ามนุษย์จึงมักจะพบเห็นเผ่าพันธุ์อื่นปรากฏตัวอยู่เป็นระยะ เช่น เผ่าปีศาจ เผ่ามาร และเผ่าอนารยชน

สิ่งที่ทำให้เจียงหย่วนแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาคือ แม้แต่หอวายุวรพรรณซึ่งเป็นสถานเริงรมย์จำพวกหอนางโลม ก็ยังมีคนจากต่างเผ่าพันธุ์เข้าร่วมกิจการด้วย น่าเสียดายที่เขาทำได้เพียงมองดูจากภายนอก ไม่อาจเข้าไปตรวจสอบด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วย "การวิพากษ์วิจารณ์" ได้ เพราะโบราณว่าไว้ "บุรุษคือเด็กหนุ่มไปจนวันตาย" ในฐานะคนหนุ่ม การอยากเข้าไปสำรวจความแตกต่างของเผ่าพันธุ์อื่นก็นับว่าเป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ? ทว่าเมื่อถูกหูจิ่วเกอที่อยู่ข้างกายจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เจียงหย่วนย่อมไม่อาจสานฝันอันน้อยนิดนี้ให้เป็นจริงได้ ทำได้เพียงถอนตัวออกมาด้วยความเสียดาย

นอกจากเรื่องนั้น ส่วนใหญ่เขาจะปล่อยให้หูจิ่วเกอเป็นผู้นำทางพาวิ่งว่อนไปทั่วทั้งเมือง ในสายตาคนนอก พวกเขาดูเหมือนคู่รักธรรมดาคู่หนึ่ง จึงไม่มีใครให้ความสนใจหนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอกคู่นี้มากนัก หลังจากเที่ยวเล่นจนหนำใจครบสองวัน หูจิ่วเกอก็ยอมอยู่นิ่งๆ ในห้องพัก คอยบำเพ็ญเพียรและอยู่เป็นเพื่อนเจียงหย่วน และเจียงหย่วนเองก็ได้มีเวลาเสียที ในการศึกษามรดกตกทอดของนักเชิดหุ่นและนักฝึกสัตว์ ตามการคำนวณเวลา เขาต้องรั้งอยู่ที่นี่อีกหนึ่งสัปดาห์ หนึ่งสัปดาห์... น่าจะเพียงพอให้เขาซึมซับความรู้เหล่านี้จนหมดสิ้น

เจียงหย่วนผู้มีความมั่นใจในพลังแห่งการตระหนักรู้ของตนเอง เข้าสู่สภาวะจดจ่ออย่างรวดเร็วและเริ่มทุ่มเทสมาธิอย่างเต็มที่ ...

——หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

สาขาใหญ่สมาคมการค้าเทียนฝูประจำภูมิภาค ภายในหอประชุมที่ปกติต้องมีการถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน ยามนี้กลับเงียบสงัดประดุจป่าช้า บรรยากาศกดดันจนน่าอึดอัด ผู้ที่นั่งอยู่ ณ ที่นั้นแทบไม่กล้าหายใจแรง สายตาคอยชำเลืองมองไปยังตำแหน่งประธานอยู่บ่อยครั้ง เพราะในยามนี้ ณ ที่แห่งนั้น มีบุรุษผู้หนึ่งที่แผ่กลิ่นอายกดดันราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ เขาคือผู้มีอำนาจสูงสุดของสาขาใหญ่สมาคมการค้าเทียนฝูประจำแคว้นเยว่ ลี่เซี่ยงหยาง

สาเหตุที่ทำให้สถานการณ์เป็นเช่นนี้ เพราะเมื่อเช้านี้เขาได้รับข้อความแจ้งข่าวฉบับหนึ่ง ข้อความที่ส่งตรงมาจากสำนักงานใหญ่ในภาคกลาง เนื้อความระบุว่า ในเร็วๆ นี้จะมีการส่งเจ้าหน้าที่พิเศษสองท่านมาตรวจตรา ให้ผู้รับผิดชอบเขตพื้นที่เตรียมตัวต้อนรับให้ดี ทว่าประเด็นสำคัญคือ เจ้าหน้าที่พิเศษทั้งสองท่านนั้นกลับหายสาบสูญไป! และหายไปทันทีหลังจากเข้าสู่แคว้นเยว่! จนถึงวันนี้ทางสำนักงานใหญ่ยังไม่ได้รับข้อความตอบกลับจากผู้ที่ถูกส่งมาเลย

ฐานะของเจ้าหน้าที่พิเศษนั้นสูงส่งยิ่ง หากคนของสาขาใหญ่แคว้นเยว่ไม่สามารถรับรองความปลอดภัยของพวกเขาได้ ก็เตรียมตัวรับบทลงโทษได้เลย เมื่อต้องเผชิญกับเคราะห์ซ้ำกรรมซัดที่ไม่มีมูลความจริงเช่นนี้ ลี่เซี่ยงหยางทั้งรู้สึกอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาและพิโรธเป็นอย่างยิ่ง มันเป็นไอ้ลูกเต่าตัวไหนที่บังอาจลงมือ! หากเขาจับตัวมันได้ล่ะก็ จะจัดการสับมันเป็นหมื่นชิ้น! ถลกหนังเลาะเอ็นออกมาเสีย! มิเช่นนั้นก็ไม่อาจดับไฟแค้นในอกได้! จากนั้นเขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดอารมณ์พลุ่งพล่าน ก่อนจะปรายตามองไปยังผู้ร่วมประชุมแล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ

"ว่ามาสิ พวกเราควรจะทำอย่างไรต่อไป?”

“ถึงจะสามารถนำตัวท่านทูตทั้งสองกลับมาได้อย่างรวดเร็วและปลอดภัยที่สุด?"

เงียบไปครู่หนึ่ง บรรดาผู้เข้าร่วมประชุมจึงเริ่มทยอยเสนอความคิดเห็น เพียงไม่นานเสียงถกเถียงก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นการโต้แย้งที่หาข้อสรุปไม่ได้ ลี่เซี่ยงหยางเห็นภาพนั้นก็ได้แต่รู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้า ทว่าจนแล้วจนรอด ก็ยังไม่อาจหามาตรการที่ชัดเจนออกมาได้

...

"ฟู่~" เจียงหย่วนถอนลมหายใจขุ่นมัวออกมาจางๆ ลืมตาขึ้นมองผลงานชั่วคราวของตน ซึ่งก็คือหุ่นเชิดรูปมนุษย์ตัวหนึ่ง หลังจากที่เขาทำความเข้าใจมรดกตกทอดของนักเชิดหุ่นอย่างถ่องแท้ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาก็ได้สร้างหุ่นเชิดตัวแรกของตนขึ้นมา ทว่าด้วยความที่เป็นผลงานชิ้นแรก รูปลักษณ์ภายนอกจึงยังดูค่อนข้างหยาบไปบ้าง แต่อย่าได้ดูแคลนหุ่นเชิดรูปมนุษย์ตัวนี้เชียว ตราบใดที่มีพลังวิญญาณเพียงพอ หุ่นตัวนี้สามารถระเบิดพลังระดับขอบเขตหลอมจิตเทวะขั้นที่เก้าออกมาได้! เพียงแต่มันยังมีข้อแตกต่างที่ชัดเจนจากนักบำเพ็ญเพียรจริงๆ คือไม่เพียงแต่ไม่อาจใช้เคล็ดวิชาโจมตีหรือป้องกันใดๆ ได้ ทว่ายังทำได้เพียงใช้กระบวนท่ากระบี่พื้นฐาน หรือกระบวนท่าของนักสู้ทางโลกสามัญเท่านั้น และหากพลังวิญญาณเหือดแห้งเมื่อใด มันจะกลายเป็นเพียงกองเศษเหล็กไร้ค่าทันที นอกจากนี้ยังมีข้อเสียอื่นๆ อีกที่คงจะร่ายยาวไม่หมดในที่นี้

หลังจากลงมือสร้างหุ่นเชิดด้วยตนเอง เจียงหย่วนก็เข้าใจแล้วว่าทำไมนักบำเพ็ญเพียรคนอื่นถึงมองมรดกนักเชิดหุ่นว่าเป็นเพียงอาชีพข้างทางที่ไม่อาจขึ้นสู่เวทีระดับสูงได้ ไม่ว่าจะเป็นพลังทำลายล้างหรือพลังป้องกัน ล้วนต้องพึ่งพาระดับของของวิเศษแห่งฟ้าดินทั้งสิ้น ยิ่งของวิเศษเกรดสูง หุ่นเชิดที่สร้างออกมาก็จะยิ่งยอดเยี่ยม ทว่าประเด็นสำคัญคือ หุ่นเชิดอย่างไรเสียก็เป็นเพียงสิ่งภายนอก ทันทีที่พลังวิญญาณหมดลงมันก็ไม่ต่างจากเศษเหล็ก สู้เอาของวิเศษแห่งฟ้าดินเหล่านั้นมาใช้ยกระดับพละกำลังของตนเองจะดีกว่ามิใช่หรือ? เพราะโบราณว่าไว้ "จะตีเหล็ก ตัวเองต้องแข็งแกร่งก่อน" ดังนั้นหุ่นเชิดจึงมักจะดูเหมือนไก่ได้พลอยในสายตาของคนทั่วไป

สำหรับคนอื่นอาจจะเป็นเช่นนั้น ทว่าเบื้องหน้าเจียงหย่วน มันกลับมีความเป็นไปได้อีกรูปแบบหนึ่ง พลังทำลายไม่พอ? พลังป้องกันไม่ดี? ขาดความต่อเนื่อง? เช่นนั้นก็จัดเต็มด้วยวิชาหลอมศัตราวุธ ผ้ายันต์ และค่ายกลเข้าไปพร้อมกันสามต่อเลยสิ! เรื่องที่คนอื่นทำไม่ได้ เขาทำได้สบายๆ~ เพราะเขาคือผู้เชี่ยวชาญรอบด้านอย่างไรเล่า!

ทว่าในขณะที่เขากำลังคิดจะศึกษาวิชาเชิดหุ่นต่อ หูจิ่วเกอก็พลันส่งเสียงเตือนขึ้นมา "มนุษย์ ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้วนะ ต่อไปเจ้าจะทำอะไรต่อ?" เมื่อได้รับฟัง เจียงหย่วนก็รู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน นึกไม่ถึงเลยว่าเวลาหนึ่งสัปดาห์จะผ่านไปเร็วขนาดนี้ เขานี่ช่างลุ่มหลงในวิชาความรู้จนถอนตัวไม่ขึ้นจริงๆ หากชาติที่แล้วเขามีการตระหนักรู้และสมาธิที่แน่วแน่ขนาดนี้ คงไม่ต้องกลายเป็นมนุษย์เงินเดือนที่น่าเศร้าโศกหรอก เขาแอบทอดถอนใจในใจเล็กน้อย ก่อนจะดึงสติกลับมาเก็บหุ่นเชิดตรงหน้าเข้าที่ แล้วตอบกลับเสียงนุ่ม

"ต่อไป พวกเราจะไปช่วยคนกัน”

“ช่วยใคร?”

“บุตรและธิดาของบุคคลสำคัญจากภาคกลางน่ะ"

...

เจียงหย่วนล่วงรู้จากบันทึกของระบบว่า ในช่วงเวลานี้จะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นในแคว้นเยว่ บุตรและธิดาของบุคคลสำคัญจากภาคกลาง กลับถูกขุมกำลังนิรนามลักพาตัวไปจากที่นี่ ซ้ำร้ายเจ้าพวกนี้ยังมีทักษะการต่อต้านการสืบสวนที่ยอดเยี่ยม แม้ฝ่ายผู้เสียหายจะยอมจ่ายแลกเพื่อขอรับความช่วยเหลือในการ "ย้อนอดีต" ทว่าผลที่ได้กลับเต็มไปด้วยความคลุมเครือ กลุ่มคนที่ปกปิดตัวตนเหล่านั้นเคลื่อนไหวสลับซับซ้อนไปมาตลอดเวลา ส่งผลให้บุตรธิดาของผู้สูงศักดิ์ในมือพวกมัน ถูกเปลี่ยนตำแหน่งที่ซ่อนตัวอยู่ตลอดกระบวนการ

ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมบุตรธิดาของผู้สูงศักดิ์ถึงถูกจับตัวไปได้ และองครักษ์ที่คอยคุ้มกันทั้งคู่กำลังทำอะไรอยู่? คำตอบนั้นเรียบง่ายมาก เพราะองครักษ์ขอบเขตถ้ำสวรรค์ทั้งสองคนนั้น แท้จริงแล้วก็คือหมากที่กลุ่มขุมกำลังนิรนามนั้นวางเอาไว้ตั้งแต่นแรกนั่นเอง