บทที่ 88 สถานที่ซึ่งไม่มีนักบำเพ็ญเพียรคนใดตรวจพบ คือที่คุมขังตัวประกัน

แม้จะมียอดฝีมือขอบเขตทะยานเซียนอีกสองท่านคอยคุ้มกันอยู่ในเงามืด ทว่าในจังหวะคับขันกลับถูกยอดฝีมือขอบเขตทะยานเซียนของฝ่ายศัตรูเข้าขัดขวาง ท่ามกลางสถานการณ์ที่มีไส้ศึกอยู่ภายในและมีศัตรูร้ายล้อมรอบเช่นนี้ บุตรและธิดาของบุคคลสำคัญทั้งสองคนจึงถูกจับตัวไปได้อย่างง่ายดาย

เจียงหย่วนจำได้ว่าจุดประสงค์ของเจ้าพวกนี้คือต้องการล้างแค้น ล้างแค้นบุคคลสำคัญผู้นั้น เพราะการขยายอำนาจของสมาคมการค้าเทียนฝูไม่ได้สงบราบรื่นหรือเรียบง่ายอย่างที่เห็นภายนอก ทว่าต้องพึ่งพาพละกำลังอันเด็ดขาดและกลอุบายมากมายกว่าจะมีขนาดดั่งเช่นทุกวันนี้ นั่นจึงส่งผลให้ในเงามืด มีนักบำเพ็ญเพียรจำนวนมากที่มองตระกูลนั้นเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลก การลักพาตัวในครั้งนี้ จึงเป็นการรวมตัวกันเพื่อแก้แค้นของคนเหล่านั้น

พวกมันปรารถนาจะให้บุคคลผู้สูงส่งผู้นั้นได้รับรู้ว่า ความเจ็บปวดจากการที่ครอบครัวต้องแตกแยกพลัดพรากนั้นเป็นเช่นไร ส่วนเป้าหมายของเจียงหย่วนในครั้งนี้ ย่อมเป็นการช่วยหลือบุตรธิดาของบุคคลสำคัญออกมาเพื่อเรียกรับผลตอบแทน ทว่าเพื่อไม่ให้ถูกเจ้าพวกที่อยู่ในเงามืดหมายหัวเอาได้ เขาจำเป็นต้องปกปิดฐานะของตนเองให้มิดชิด มิเช่นนั้นหากนำพาเคราะห์ร้ายมาสู่สายวิชาของตนเองโดยไม่มีสาเหตุ เขาคงต้องรู้สึกละอายใจเป็นแน่ แม้เจียงหย่วนจะจินตนาการออกว่า ซือจุนของเขาจะไม่มีทางตำหนิเขาเรื่องนี้แน่นอน และอาจจะปลอบใจเขาเสียด้วยซ้ำ ทว่าเรื่องส่วนตัวก็ส่วนหนึ่ง เรื่องส่วนรวมก็ส่วนหนึ่ง!

เขาจึงต้องเตรียมการปกปิดตัวตนให้ดี และใช้สิ่งนี้เป็นเงื่อนไขพื้นฐานก่อนจะเริ่มลงมือปฏิบัติการ หลังจากยืนยันแนวทางหลักในการเคลื่อนไหว เจียงหย่วนก็เริ่มลงมือทันที เขาไม่ได้ให้เซิ่งหนิงหนิงเข้ามามีส่วนร่วม หนึ่งคือฐานะของนางไม่ควรเปิดเผย สองคือเขาอยากลองดูว่าด้วยความสามารถของตนเองจะจัดการเรื่องนี้ให้ลุล่วงได้หรือไม่ หากจนปัญญาจริงๆ เขาค่อยเลือกใช้วิธีเรียกพวกมาช่วย

...

การที่บุตรธิดาของบุคคลสำคัญจากภาคกลางถูกลักพาตัวในแคว้นเยว่ ทำให้ลี่เซี่ยงหยาง ประธานสาขาใหญ่สมาคมการค้าเทียนฝูประจำท้องถิ่นถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับ ทว่าไม่นานเขาก็เริ่มออกคำสั่ง ให้สมาชิกสมาคมการค้าเทียนฝูทั่วทั้งแคว้นเยว่ออกตามหาเบาะแส ขณะเดียวกันก็หยิบยื่นผลประโยชน์เพื่อดึงขุมกำลังในท้องถิ่นให้เข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังออกตามหาครั้งใหญ่ แม้แต่เมืองจงโจวที่อยู่ชายขอบ สมาชิกสมาคมการค้าเทียนฝูก็ต้องเข้าร่วมภารกิจนี้ด้วยเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้ ข้อมูลที่เจียงหย่วนได้รับจากบันทึกของระบบในครั้งนี้จึงมากกว่าครั้งไหนๆ ทว่าต่อให้จวินลั่วเซียวจะเป็นสายเลือดกิ่งก้านของตระกูลจวินแห่งภาคกลาง ข้อมูลที่ได้รับมาส่วนใหญ่ก็ยังเป็นเพียงเปลือกนอก แต่โชคยังเข้าข้างที่เจียงหย่วนไม่ต้องไปเสียเวลาแกะรอยหาเบาะแส เพราะเขาได้รับคำตอบมาโดยตรงแล้ว เมืองชิงโจว

เมืองเล็กๆ ที่ไม่ได้มีความรุ่งเรืองนัก ที่นี่มีสามัญชนอาศัยอยู่เป็นส่วนใหญ่ นักบำเพ็ญเพียรมีจำนวนไม่มาก ทว่าเมืองที่ปกติจะเงียบสงบแห่งนี้ กลับมีนักบำเพ็ญเพียรจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาอย่างกะทันหัน โดยไม่รู้ว่ากำลังตามหาสิ่งใดกันแน่ นั่นเป็นเพราะสมาคมการค้าเทียนฝูได้ประกาศคำสั่งประกาศจับและรางวัลนำจับ หากใครสามารถค้นหาและช่วยเหลือบุตรธิดาของบุคคลสำคัญออกมาได้ รางวัลอันมหาศาลนั้นทำเอาผู้คนใจสั่นพริ้ว หินวิญญาณระดับสูง 10,000 ก้อน ศัตราวุธวิญญาณระดับลี้ลับ หรือสมบัติวิเศษระดับเดียวกัน หรือเกราะป้องกันระดับเดียวกัน หรือตำราวิชาระดับเดียวกัน สามารถเลือกได้หนึ่งอย่าง นอกจากนั้นยังมีของวิเศษแห่งฟ้าดินระดับสูงอีกมากมาย

เรียกได้ว่า เพื่อช่วยชีวิตบุตรธิดาของบุคคลสำคัญและเพื่อรักษาตำแหน่งรวมถึงหัวของตนเองไว้ ลี่เซี่ยงหยางยอมทุ่มสุดตัวจริงๆ ด้วยเหตุนี้ ไม่เพียงแต่ขุมกำลังในท้องถิ่น แม้แต่เหล่านักบำเพ็ญเพียรพเนจรต่างก็พากันคลุ้มคลั่ง พวกมันแทบอยากจะขุดดินพลิกแผ่นดินเพื่อจับกุมโจรโฉดตามประกาศจับมาให้ได้ เพื่อรับรางวัลอันรุ่งโรจน์เหล่านั้น เจ้าพวกนี้ทำตัวราวกับฝูงตั๊กแตนที่เคลื่อนผ่าน เมื่อยืนยันได้ว่าเมืองชิงโจวไม่มีเป้าหมาย ก็มุ่งหน้าไปยังสถานที่ถัดไปทันที

เจียงหย่วนที่เดินทางมาถึงที่นี่เช่นกัน มองตามเหล่านักบำเพ็ญเพียรที่จากไปด้วยสายตาที่พูดไม่ออก สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกจนปัญญาไม่ใช่เหล่านักบำเพ็ญเพียรพวกนั้น ทว่าคือวิธีการอันประหลาดของสมาคมการค้าเทียนฝู ในสถานการณ์ที่รู้แน่ชัดว่าเป็นการลักพาตัว ไม่ใช่การหายสาบสูญ แต่กลับป่าวประกาศเอิกเกริกขนาดนี้ นี่พวกท่านไม่ได้เห็นความปลอดภัยของตัวประกันอยู่ในสายตาเลยหรืออย่างไร? การกระทำเช่นนี้ หากไปยั่วโทสะพวกโจรเข้าจนพวกมันลงมือสังหารตัวประกันทิ้งจะทำอย่างไร หรือว่า... จะทำใจยอมรับล่วงหน้าไปแล้วว่าตัวประกันตายไปแล้ว?

อ้อ ไม่สิ ในบันทึกของระบบ บุตรธิดาของบุคคลสำคัญคู่นั้นถูกสังหารทิ้งจริงๆ ส่งผลให้บุคคลสำคัญท่านนั้นพิโรธอย่างหนัก และเริ่มทำการล้างแค้นพวกที่อยู่ในเงามืดอย่างบ้าคลั่ง สังหารล้างบางโดยไม่สนว่าถูกหรือผิดจนเลือดนองเป็นสายน้ำ จนกระทั่งบุคคลสำคัญอีกท่านหนึ่งจากภาคกลางยื่นมือเข้ามายุ่ง ความวุ่นวายนี้ถึงได้สงบลง ทว่าเมื่อเห็นว่าเหล่าบุคคลสำคัญต่างให้ความสนใจเรื่องนี้มากเพียงนี้ เช่นนั้นคำขอของเขาในตอนท้าย บางทีอาจจะลองเพิ่มระดับขึ้นอีกหน่อยก็ได้ เพิ่มมรดกตกทอดของนักสร้างค่ายกลระดับลี้ลับเข้าไปอีกสักอย่างแล้วกัน

เจียงหย่วนที่วางแผนผลตอบแทนในอนาคตไว้เรียบร้อยแล้ว ลุกขึ้นยืนและเดินมุ่งหน้าไปในทิศทางหนึ่ง

...

สถานที่ที่เหล่านักบำเพ็ญเพียรไม่สามารถตรวจพบได้ คือสถานที่ซ่อนตัวของตัวประกัน ในส่วนลึกที่สุดของถ้ำศิลาที่ปิดมิดชิดแห่งหนึ่ง ภายในกระท่อมไม้ มีเด็กหนุ่มและเด็กสาวคู่หนึ่งในอาภรณ์หรูหราถูกคุมขังอยู่ ทว่ายามนี้ทั้งคู่ถูกพันธนาการอย่างแน่นหนา ซ้ำยังถูกปิดปากไว้ ทำให้ขยับเขยื้อนไม่ได้และไม่อาจเอ่ยวาจา

เรื่องนี้ทำให้เด็กหนุ่มที่มีลักษณะดูมีบุญพาวาสนาถึงกับนั่งพิงผนังด้วยสีหน้าสิ้นหวัง ผิดกับเด็กสาวที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน นางดูมีสติกว่ามากและเริ่มกวาดสายตาสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ ดูท่าทางจะพยายามหาทางช่วยตนเองให้รอดพ้น ทว่าด้วยตบะของทั้งคู่ที่ยังไม่ถึงขอบเขตหลอมจิตเทวะ ประกอบกับสมบัติวิเศษที่พันธนาการทั้งคู่อยู่นั้นไม่ใช่ของธรรมดา ทำให้โอกาสในการช่วยเหลือตนเองลดฮวบลงอย่างมาก

ทั้งคู่ก็คือเป้าหมายหลักที่ทำให้ทั่วทั้งแคว้นเยว่ปั่นป่วนอยู่ในขณะนี้ บุตรและธิดาของเจ้าบ้านตระกูลฟู่ ผู้ก่อตั้งสมาคมการค้าเทียนฝู เด็กหนุ่มมีนามว่า ฟู่เซวียน เด็กสาวมีนามว่า ฟู่ม่อ เมื่อฟู่ม่อเห็นน้องชายของตนดูสิ้นหวังเพียงนั้น นางจึงถลึงตาใส่เขาแวบหนึ่ง สายตานั้นสื่อความหมายราวกับจะบอกว่า "น้องชายโง่ ดึงสติกลับมาหน่อย!”

“อย่าเอาชีวิตตัวเองไปฝากไว้ที่คนอื่น พวกเราต้องลองหาทางรอดด้วยตัวเอง!"

ในฐานะฝาแฝดที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็กจนโต ฟู่เซวียนย่อมเข้าใจดีว่าสายตาของพี่สาวสื่อถึงอะไร เขาจึงตอบกลับด้วยสายตาของคนที่ยอมจำนนต่อโชคชะตา "แหวนมิติก็ถูกยึดไป ตบะตัวเองก็ไม่ได้เรื่อง ทำไม่ได้หรอก ไม่มีทาง ยอมแพ้เถอะ"

เมื่อเห็นน้องชายจอมขี้เกียจไม่ได้ความเช่นนั้น ฟู่ม่อก็ขมวดคิ้วแน่น หมายจะใช้มาตรการเผด็จการแบบพี่สาวเข้าจัดการ ทว่าพอนึกถึงสถานการณ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้ นางทำได้เพียงจดจำความแค้นนี้ไว้ในใจ ตั้งใจว่าหากรอดกลับไปได้เมื่อไหร่จะค่อยเช็คบิลทีหลัง

ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องก็พลันถูกเปิดออก เงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาข้างใน ทันทีที่เข้ามา สายตาของเขาก็จดจ้องไปที่ร่างของฟู่ม่อ ใบหน้าที่เย็นชาพลันปรากฏรอยยิ้มอันวิปริตบิดเบี้ยวออกมา จากนั้นเขาก็อ้าแขนกว้างและเอ่ยขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะ "เคะๆๆ นี่ไม่ใช่คุณหนูใหญ่ตระกูลฟู่หรอกหรือ~? ทำไมอาภรณ์หรูหราถึงถูกพันธนาการไว้เช่นนี้ล่ะ?”

“ไม่เจอกันไม่กี่วัน ไฉนถึงสิ้นท่าเพียงนี้?”

“อ้อ~ ข้านึกออกแล้ว ฝีมือพวกข้าเองนี่นา ฮ่าฮ่าฮ่า! พวกข้าเป็นคนจับพวกเจ้ามาเอง!”

“นึกไม่ถึงล่ะสิ! ว่าพวกเจ้าจะมีวันที่ต้องถูกพวกข้าจับตัวมาแบบนี้!"

เมื่อมองดูใบหน้าอันเหี้ยมเกรียมของบุรุษผู้นั้น ฟู่ม่อกลับรู้สึกคลับคล้ายคลึงคลา ราวกับว่าเคยพบเจอเขาที่ไหนมาก่อน