บทที่ 89 ความตื่นเต้นจากการลอบเร้น

ทันใดนั้น ฟู่ม่อก็นึกขึ้นได้ว่าในบรรดาผู้ที่เคยตามจีบนาง มีบุรุษผู้นี้รวมอยู่ด้วย นึกไม่ถึงเลยว่าจะต้องมาพบกันในสภาพนี้ สถานการณ์เริ่มไม่สู้ดีแล้วสิ แม้ปีนี้ฟู่ม่อจะมีอายุเพียง 18 ปี ทว่านางติดตามบิดาช่วยดูแลกิจการของตระกูลมานานหลายปีแล้ว ในฐานะสตรีแกร่งผู้นิยมความสมบูรณ์แบบ นี่เป็นครั้งแรกที่นางสัมผัสได้ถึงความอ่อนแอและไร้ที่พึ่งพิงของตนเอง ทว่าประสบการณ์ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก็หล่อหลอมให้بخลักษณที่เก็บงำอารมณ์ความรู้สึกไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยได้เป็นอย่างดี นางเพียงขมวดคิ้วแน่น จ้องมองบุรุษที่อยู่ไม่ไกลตาเขม็ง

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาหวาดระแวงของเด็กสาว มุมปากของบุรุษผู้นั้นก็ยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ดูท่าว่า คุณหนูใหญ่ตระกูลฟู่จะจำข้าได้แล้วสินะ~”

“ถูกต้อง ข้าคือหนึ่งในบรรดาคนที่เคยตามจีบเจ้าในตอนนั้น”

“ทว่ายามที่ตระกูลฟู่ของเจ้าบีบคั้นจนตระกูลหลินของข้าต้องพินาศย่อยยับ เจ้าคงนึกไม่ถึงล่ะสิว่าพวกเราจะมาพบกันในสภาพนี้?"

โอ้โฮ... พกความแค้นมาเต็มอกเสียด้วย แบบนี้ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ แววตาของฟู่ม่อแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม นางพยายามหดตัวถอยหนีตามสัญชาตญาณ นางจำชื่อของอีกฝ่ายไม่ได้ ทว่านั่นไม่ได้ขัดขวางให้นางพยายามอดทนและแสดงสีหน้าเหมือนอยากจะเอ่ยบางอย่างออกมา เมื่อบุรุษผู้นั้นเห็นดังนั้น จึงเดินเข้ามาแก้คำสาปปิดปากให้แก่นางด้วยตนเอง จากนั้นจึงจ้องมองนางด้วยสายตาหยามหยัน หวังจะได้เห็นภาพนางตื่นตระหนกตกใจ หรือถึงขั้นเอ่ยปากอ้อนวอนขอชีวิต

ทว่าฟู่ม่อกลับไม่ได้ทำในสิ่งที่เขาคาดหวัง นางกลับปรับท่าทางให้มั่นคงด้วยสีหน้าเรียบเฉย และถามออกไปด้วยน้ำเสียงสุขุม "จุดประสงค์ของเจ้า... ของพวกเจ้าคืออะไร?" เมื่อไม่ได้เห็นภาพที่ปรารถนา บุรุษผู้นั้นก็ขมวดคิ้วแสดงสีหน้าไม่พอใจ ทว่ายังคงตอบกลับมา "ย่อมเป็นการล้างแค้นตระกูลฟู่ของพวกเจ้าอย่างไรเล่า”

“อย่าได้คิดว่าหยาดเหงื่อและคราบน้ำตาที่ตระกูลฟู่สร้างไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา จะไม่ต้องชดใช้”

“ที่ผ่านมาเป็นเพียงเพราะพวกเรายังเตรียมการไม่พร้อมเท่านั้นเอง" พูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงของบุรุษผู้นั้นก็เปลี่ยนเป็นโอหังขึ้นมาอีกครั้ง "และยามนี้ คือผลลัพธ์จากการเตรียมการของพวกเรา!”

“พวกเจ้าก็คือผลผลิตจากการเตรียมการในครั้งนี้อย่างไรเล่า~!"

ฟู่ม่อนิ่งฟังอย่างสงบ ไม่ได้เอ่ยขัดหรือเอ่ยกระตุ้นโทสะแต่อย่างใด นางเพียงจ้องมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยเช่นนั้น การที่ไม่สามารถมองเห็นภาพที่ตนเองโหยหาได้ ทำให้บุรุษผู้นั้นรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างยิ่ง เขาหันหลังเดินจากไป พร้อมทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง "รอเถอะ อีกไม่นานจะมีงานเลี้ยงอันยิ่งใหญ่รอคอยพวกเจ้าอยู่" สิ้นคำกล่าว บุรุษผู้นั้นก็จากไป ประตูห้องปิดสนิทลง ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง

ฟู่ม่อลอบถอนหายใจยาว ความเรียบเฉยบนใบหน้ามลายหายไปสิ้น แม้ภายนอกจะดูเยือกเย็น ทว่าภายในใจของนางกลับหวาดหวั่นจนแทบเสียสติ นางเกรงว่าบุรุษผู้นั้นจะเกิดกิเลสชั่ววูบแล้วลงมือล่วงเกินนาง ทว่าคำพูดของบุรุษผู้นั้นก็ทำให้นางเข้าใจถึงสถานการณ์ในยามนี้ นี่คือการลักพาตัวที่วางแผนมาอย่างยาวนาน เหล่าผู้อยู่เบื้องหลังย่อมเป็นคนจากตระกูลที่เคยถูกตระกูลฟู่กวาดล้างไปในอดีต พวกมันรวมตัวกันเพื่อชำระแค้นให้สิ้นซาก ในฐานะคนตระกูลฟู่ โดยเฉพาะคุณหนูใหญ่สายเลือดตรงอย่างนาง ดูท่าคงจะยากที่จะรอดพ้นเคราะห์กรรมครั้งนี้ไปได้ ยิ่งนางเป็นสตรี เมื่อนึกถึงจุดจบที่อาจเกิดขึ้น ร่างบางของฟู่ม่อก็สั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บเข้าขั้วหัวใจ หยาดน้ำตาคลอเบ้าพร้อมจะร่วงหล่นได้ทุกเมื่อ

ฟู่เซวียนที่อยู่ข้างกายเห็นดังนั้น อยากจะเอ่ยปลอบทว่าปากยังถูกปิดสนิท ทำได้เพียงส่งสายตาให้กำลังใจไปให้ ทว่าตามความสัตย์จริง ภายในใจของเขาก็ไร้ซึ่งความมั่นใจเช่นกัน ในฐานะบุตรชายคนโตสายเลือดตรงของตระกูลฟู่ ตัวตนของเขาเป็นตัวแทนของสิ่งใดนั้นย่อมรู้กันดี ทว่าเมื่อดูจากการแสดงออกของเจ้าพวกนั้น พวกมันหาได้ต้องการสิ่งใดไม่ นอกจากความสะใจในการล้างแค้นตระกูลฟู่ ยามนี้ฟู่เซวียนรู้สึกเสียใจยิ่งนัก เหตุใดเขาถึงยอมตกลงตามคำสั่งของบิดาเพื่อเดินทางมายังแคว้นเยว่แห่งนี้ มิเช่นนั้น คงไม่ต้องมาเผชิญกับหายนะเช่นนี้

ในขณะที่สองพี่น้องกำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์หดหู่เพราะจินตนาการถึงอนาคตอันโหดร้าย เจียงหย่วนก็ได้แอบลอบเร้นเข้ามาในฐานที่มั่นอันลับตาแห่งนี้เรียบร้อยแล้ว ความหนาแน่นของการป้องกันในที่แห่งนี้สูงกว่าที่เขาคาดไว้มาก เพียงแค่รอบนอกก็มีการวางค่ายกลภาพลวงตาเร้นกายเอาไว้ นับว่าโชคดีที่เขาพอมีความรู้ด้านค่ายกลอยู่บ้าง จึงสามารถผ่านค่ายกลรอบนอกมาได้อย่างง่ายดาย แม้เจียงหย่วนจะมีสัญชาตญาณอยากจะ "แย่งชิง" ค่ายกลมาเป็นของตนเอง ทว่าเพื่อไม่ให้เป็นการตีงูให้ตื่น เขาจึงไม่ได้เลือกเข้าควบคุมโดยตรง แต่กลับทิ้งรอยประทับของตนเองไว้ในค่ายกลแทน เพื่อให้ในจังหวะคับขัน เขาสามารถเข้าควบคุมได้ทันทีเพื่อดึงเวลาสำหรับการหลบหนี

เมื่อเจียงหย่วนมาถึงทางเข้าฐานที่มั่น เขาเห็นหน่วยองครักษ์ลาดตระเวนจำนวนมาก ภาพที่เห็นทำให้เขามั่นใจว่ามาไม่ผิดที่แน่นอน เขาแปะผ้ายันต์เร้นกายลงบนตัว แอบย่องเข้าไปภายในฐานที่มั่นอย่างเงียบเชียบ ด้วยอานุภาพของผ้ายันต์เร้นกายระดับวิญญาณขั้นสมบูรณ์ ประกอบกับการเสริมพลังจากหน้ากากจิ้งจอก ทำให้นักบำเพ็ญเพียรรอบนอกไม่มีใครสังเกตเห็นการบุกรุกของคนแปลกหน้าเลยสักคน เขายังเริ่มศึกษาเส้นทางภายใน เพื่อให้การหลบหนีเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด ภายในฐานที่มั่นกว้างขวางมาก สามารถบรรจุคนได้นับพันคน ประกอบกับที่นี่ตั้งอยู่ภายในหุบเขา ภูมิประเทศจึงสลับซับซ้อนและหลงทางได้ง่าย

ทว่าด้วยพลังความจำอันน่าทึ่งของเจียงหย่วน เขาจดจำทุกเส้นทางภายในฐานที่มั่นได้อย่างรวดเร็ว และเขายังได้ทิ้ง "เซอร์ไพรส์เล็กๆ" ไว้ตามจุดสำคัญต่างๆ อีกด้วย~ ในระหว่างกระบวนการนี้ เจียงหย่วนยังได้ค้นพบสถานที่เก็บรักษาทรัพยากรของฐานที่มั่นแห่งนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกมันมั่นใจในขุมกำลังป้องกันรอบนอกมากเกินไปหรือไม่ องครักษ์ที่เฝ้าหน้าห้องเก็บทรัพยากรแต่ละคนจึงดูเกียจคร้านราวกับพวกที่รอวันตายไปวันๆ พูดก็พูดเถอะ เมื่อเห็นห้องเก็บทรัพยากร ความคิดประเภท "โจรไม่ไปมือเปล่า" ก็ผุดขึ้นในใจของเจียงหย่วนทันที ทว่าเพื่อไม่ให้เสียการใหญ่เพราะเรื่องเล็กน้อย

เจียงหย่วนจึงสะกดความโลภในใจเอาไว้ และเริ่มออกตามหาตำแหน่งที่ตั้งของเป้าหมายหลัก ภายใต้ความระมัดระวังอย่างยิ่งยวด เขาได้มาถึงเขตพื้นที่ที่มีการป้องกันหนาแน่นเป็นพิเศษ ตามตรรกะแล้ว ที่นี่ควรจะเป็นจุดหมายที่เขากำลังตามหา ดังนั้น เขาจึงเริ่มค้นหาโดยไม่ทำให้เหล่าองครักษ์ไหวตัวทัน พูดตามตรง ความรู้สึกตื่นเต้นจากการลอบเร้นเช่นนี้ ช่างแตกต่างจากอดีตที่ผ่านมาจริงๆ เพราะหากพลาดพลั้งเพียงนิดย่อมหมายถึงการสูญเสียทั้งชีวิตและทรัพย์สิน ช่างเร้าใจยิ่งนัก

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เจียงหย่วนก็มาหยุดยืนอยู่หน้ากระท่อมไม้หลังหนึ่ง มองดูองครักษ์ขอบเขตหลอมจิตเทวะสองคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตู เขาหรี่ตาลง ดูท่าเขาจะหาเจอแล้ว เพียงครู่เดียว เจียงหย่วนก็จัดการองครักษ์ทั้งสองลงได้อย่างง่ายดาย หลังจาก "แย่งชิง" ค่ายกลบนประตูมาเป็นของตนแล้ว เขาก็เปิดประตูเดินเข้าไปอย่างผ่าเผย และสบตากับเด็กหนุ่มเด็กสาวที่อยู่ด้านในตรงๆ มองดูทั้งคู่ที่ถูกพันธนาการอย่างแน่นหนา เจียงหย่วนพยักหน้าเบาๆ พลางเอ่ยถามเสียงเรียบ

"พวกเจ้าคือบุตรธิดาของบุคคลสำคัญท่านนั้นสินะ? ข้ามาช่วยพวกเจ้าแล้ว"

คำพูดนี้ดังก้องในหูของสองพี่น้อง ราวกับเป็นเสียงสวรรค์มาโปรด ทว่าในฐานะพี่สาว ฟู่ม่อยังคงรักษาความสุขุมไว้ได้ส่วนหนึ่ง นางเอ่ยถามถึงฐานะของเจียงหย่วนทันที เพราะนางเกรงว่านี่จะเป็นเพียงกลอุบายเรียกเก็บดอกเบี้ยจากเจ้าพวกนั้น ที่ปรารถนาจะเห็นภาพพวกนางพี่น้องมีความหวังแล้วกลับมาเผชิญกับความสิ้นหวังซ้ำอีกครั้ง