บทที่ 90 หลบหนีพ้นวิถีหายนะ

หากต้องทนรับความอัปยศอดสูเช่นนั้น นางยอมสู้จนตัวตายเสียยังดีกว่า! ต่อคำถามนี้ เจียงหย่วนครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขาไม่ได้เปิดเผยฐานะที่แท้จริง ทว่าเลือกใช้วิธีอื่นที่แนบเนียนกว่า เขาหยิบหยกพกจากยอดเขาเจี้ยนหุนที่ได้รับมาก่อนหน้านี้ออกมาจากแหวนมิติ โบกผ่านตาคนทั้งคู่เบาๆ แล้วจึงเก็บลงไป เขาไม่ได้กล่าววาจาใดมากความ ปล่อยให้คนทั้งคู่จินตนาการเอาเองตามสะดวก ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว

"จะเลือกตามข้าออกไป หรือจะรั้งอยู่ที่นี่ด้วยความหวาดผวาต่อไป?”

“เลือกเอาสักทาง"

เมื่อเห็นท่าทางไม่ยี่หระของเขา ประกอบกับหยกพกที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ ฟู่ม่อรู้จักหยกพกชิ้นนั้น หรือจะพูดให้ถูกคือ นางรู้จักสิ่งของยืนยันฐานะของทุกดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นนางจึงรู้ว่าหยกพกที่เจียงหย่วนหยิบออกมา คือสิ่งยืนยันฐานะของยอดเขาเจี้ยนหุน ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งแคว้นเยว่ บวกกับทางเลือกที่เจียงหย่วนหยิบยื่นให้ ฟู่ม่อที่ไม่มีเวลาให้ไตร่ตรองมากนักจึงตัดสินใจเดิมพันกับโชคชะตาในครั้งนี้

"ตกลง! พวกเราจะไปกับท่าน แล้วแผนการขั้นต่อไปคืออะไร?" เมื่อได้รับคำตอบ เจียงหย่วนพยักหน้าเบาๆ เขาเดินเข้าไปหาพี่น้องคู่นี้แล้วลงมือทำลายศัตราวุธที่พันธนาการทั้งคู่ไว้อย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็หยิบปึกผ้ายันต์ออกมาแบ่งให้ทั้งสองคน พร้อมอธิบายสรรพคุณ

"นี่คือผ้ายันต์เร่งความเร็ว ผ้ายันต์เร้นกาย ผ้ายันต์มุดดิน และผ้ายันต์ระเบิดเพลิง ทั้งหมดเป็นระดับวิญญาณขั้นสมบูรณ์”

“หากพวกเราถูกพบตัว ก็แค่ทุ่มผ้ายันต์ระเบิดเพลิงออกไปให้เต็มที่ก็พอ"

สองพี่น้องตระกูลฟู่มองดูปึกผ้ายันต์ที่ถูกยื่นมาให้ ซึ่งคาดคะเนด้วยสายตาแล้วมีไม่ต่ำกว่าร้อยแผ่น แถมทั้งหมดดัยเป็นผ้ายันต์ระเบิดเพลิงระดับวิญญาณขั้นสมบูรณ์ล้วนๆ ทำเอาทั้งคู่ถึงกับตาค้าง ต่อให้ฐานะทางบ้านจะร่ำรวยเพียงใด พวกเขาก็ไม่เคยทำเรื่องฟุ่มเฟือยขนาดนี้มาก่อน ฟู่ม่อพอจะมีความรู้เรื่องผ้ายันต์อยู่บ้าง นางจึงดูออกว่าผ้ายันต์เหล่านี้ล้วนมาจากฝีมือของคนเพียงคนเดียว นั่นหมายความว่า...

เมื่อตระหนักได้ว่าคนตรงหน้าคือนักวาดผ้ายันต์ที่สามารถผลิตผ้ายันต์ระดับวิญญาณขั้นสมบูรณ์ได้ ฟู่ม่อก็เกิดสัญชาตญาณอยากจะดึงตัวเขาเข้าสังกัดทันที เจียงหย่วนสัมผัสได้ถึงสายตาอันเร่าร้อนของเด็กสาวที่จ้องมองมา เขาจึงโบกมือปฏิเสธความนัยนั้นล่วงหน้า

"ข้ามาช่วยพวกเจ้าเพื่อหวังผลตอบแทนเท่านั้น”

“เมื่อพาพวกเจ้ากลับไปส่งอย่างปลอดภัยและได้รับของรางวัลตามที่ตกลง พวกเราก็ไม่มีสิ่งใดติดค้างกันอีก"

ต่อคำปฏิเสธที่ชัดแจ้งเช่นนี้ ฟู่ม่อกลับหาได้ใส่ใจไม่ ตลอดหลายปีมานี้นางถูกปฏิเสธมานับครั้งไม่ถ้วน เพิ่มเขาอีกคนจะเป็นไรไป ทว่าเรื่องด่วนที่สุดในยามนี้คือการหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง ในช่วงเวลาสั้นๆ หลังจากนั้น เจียงหย่วนอธิบายแผนการและสิ่งที่ทั้งคู่ต้องทำให้ฟังอย่างละเอียด เมื่อได้รับฟังแผนการที่รอบคอบรัดกุมเช่นนั้น สองพี่น้องต่างมองเจียงหย่วนด้วยสายตาที่ทึ่งขึ้นไปอีกหลายส่วน

"พี่ชาย ท่านเก่งกาจขนาดนี้ พอพวกเรากลับไปถึง ท่านสนใจมาทำงานกับข้าไหม?" ฟู่เซวียนเปิดปากพูดออกมาด้วยสำเนียงนักเลงหัวไม้เต็มขั้น ไร้ซึ่งสง่าราศีของทายาทตระกูลใหญ่โดยสิ้นเชิง ฟู่ม่อที่อยู่ข้างๆ ทนไม่ไหวจึงจัดหมัดใส่หน้าท้องน้องชายจอมบื้อไปหนึ่งตุ้บ จนเขาสงบเสงี่ยมลงด้วยน้ำตาคลอเบ้า ก่อนที่นางจะเอ่ยเสียงนุ่ม

"ท่านจอมยุทธ์ อีกสักครู่พวกเราจะเริ่มลงมือเลยใช่ไหมคะ?”

“อืม เมื่อได้ยินเสียงระเบิด ให้พุ่งออกไปทันที”

“รับทราบค่ะ!"

เมื่อเตรียมการเสร็จ เจียงหย่วนก็แอบฝัง "อสนีพิฆาต" ไว้ในกระท่อมไม้หลังนี้ "ศิลปะคือการระเบิด!" ความคิดนี้เขาไม่เคยลืมเลือน ในยามว่างเขามักจะปรับปรุงสูตรการผลิต เพื่อให้อสนีพิฆาตมีอานุภาพทำลายล้างสูงและมีความปลอดภัยในการใช้งาน ครั้งนี้ถือเป็นโอกาสทดสอบต้นแบบรุ่นที่สิบของเขาสักที ฟู่ม่อมองดูรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ของเจียงหย่วนแล้วก็ได้แต่แอบไว้อาลัยให้แก่เหล่านักบำเพ็ญเพียรที่จะถูกส่งขึ้นสวรรค์ในอีกไม่กี่อึดใจนี้

"เอาละ เรียบร้อย... ทั้งสองคน พร้อมหรือยัง?”

“พร้อมครับ/ค่ะ!”

“เริ่มเลยพี่ชาย!"

เห็นดังนั้น เจียงหย่วนพยักหน้า แล้วใช้กระแสจิตกระตุ้นอสนีพิฆาตที่ฝังไว้ตามจุดต่างๆ วินาทีต่อมา เสียงกัมปนาทประดุจสายฟ้าฟาดระเบิดกึกก้อง! ชั่วพริบตาทั่วทั้งถ้ำศิลาก็เริ่มสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น สถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้นักบำเพ็ญเพียรด้านในต่างมีสีหน้าตื่นตระหนก

"เกิดอะไรขึ้น! พวกเราถูกพบตัวแล้วหรือ?”

“รีบรายงานสถานการณ์! พวกสมาคมการค้าเทียนฝูบุกมาแล้วใช่ไหม!”

“เป็นไปไม่ได้! ท่านผู้นั้นยังสัมผัสไม่ได้ถึงศัตรูเลยนะ! เดี๋ยวก่อน... หรือว่าจะเป็นตัวตนขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ลงมือเอง!?"

ประโยคนี้เพียงประโยคเดียว ทำเอากลุ่มคนที่เป็นดั่งหมาจนตรอกเหล่านั้นเริ่มเสียสติ เมื่อไร้ซึ่งคำสั่งและมีการระเบิดเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง สถานการณ์ภายในถ้ำจึงโกลาหลถึงขีดสุด ในตอนนั้นเอง พลันมีเสียงหนึ่งตะโกนก้องขึ้น

"รีบไปตรวจสอบพี่น้องตระกูลฟู่เร็วเข้า! ตราบใดที่พวกมันยังอยู่ในมือเรา ก็ไม่ต้องกลัวคนจากสมาคมการค้าเทียนฝู!"

คำพูดนั้นช่วยดึงสติผู้คน นักบำเพ็ญเพียรหลายคนรีบทะยานร่างไป หมายจะคว้าฟางช่วยชีวิตชิ้นนี้ไว้ ทว่าเมื่อพวกเขาพังประตูเข้าไปในกระท่อมไม้ กลับพบเพียงความว่างเปล่า ทั้งคู่หนีไปได้แล้ว ในเสี้ยววินาทีนั้น ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วพื้นที่ท่ามกลางความสับสน ทว่าในอึดใจถัดมา แสงสีขาวสว่างจ้าพลันวาบขึ้น การระเบิดอันรุนแรงปะทุออกมาจากกระท่อมไม้ คร่าชีวิตนักบำเพ็ญเพียรในระยะประชิดไปในพริบตา

เหล่านักบำเพ็ญเพียรที่เริ่มได้สติพยายามถอยร่น ทว่าก็สายเกินไปเสียแล้ว ตูม——! การระเบิดอันน่าหวาดหวั่นกลายเป็นบทเพลงหลักของที่นี่ เคล้าคลอไปด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนก่อนสิ้นใจ ในเวลาเดียวกัน คณะของเจียงหย่วนกำลังเร่งฝีเท้าไปตามเส้นทางที่ไม่มีการระเบิด มุ่งหน้าสู่ทางออกอย่างรวดเร็ว เพราะอานุภาพทำลายล้างจากการระเบิดทำให้การใช้ผ้ายันต์มุดดินมีความเสี่ยงสูงเกินไป เจียงหย่วนจึงวางแผนที่จะใช้ผ้ายันต์มุดดินหลังจากหลุดพ้นจากพื้นที่ถ้ำไปแล้ว ด้วยอานุภาพของผ้ายันต์เร้นกายและผ้ายันต์เร่งความเร็ว ทำให้คณะเดินทางวิ่งได้เร็วมาก ไม่ถึงหนึ่งเค่อ พวกเขาก็เข้าใกล้ทางออก

ที่ทางออกคลาคล่ำไปด้วยผู้คน นักบำเพ็ญเพียรจำนวนมากต่างแย่งชิงกันหนีออกจากที่นี่ ถ้ำศิลาเริ่มถล่มลงมาจากการระเบิด พวกมันไม่อยากถูกฝังทั้งเป็นจึงพยายามเบียดเสียดกันออกมา ในตอนนั้นเอง "กองทัพพันธมิตร" ที่รวมตัวกันเพราะความแค้นก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง เจียงหย่วนและสองพี่น้องอาศัยจังหวะนี้แฝงตัวหนีออกมาได้สำเร็จ ทันทีที่พ้นออกมา เจียงหย่วนก็สั่งให้ใช้ผ้ายันต์มุดดินหนีจากที่นี่อย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่ลมหายใจ ทั้งสามก็หนีไปไกลหลายสิบลี้

ในจังหวะนั้นเอง ตัวตนขอบเขตทะยานเซียนท่านหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เขาลงมือสะกดสถานการณ์ภายในถ้ำให้มั่นคง จากนั้นเมื่อตระหนักได้ถึงบางอย่าง เขาจึงใช้สัมผัสสวรรค์อันน่าหวาดหวั่นกวาดไปรอบบริเวณ และตรวจพบกลุ่มของเจียงหย่วนที่กำลังหนีไปอย่างรวดเร็วได้อย่างแม่นยำ ทว่าในขณะที่ยอดฝีมือขอบเขตทะยานเซียนกำลังจะลงมือ ค่ายกลภาพลวงตาเบื้องล่างพลันเปลี่ยนสถานะเป็นค่ายกลสังหาร เริ่มเข่นฆ่านักบำเพ็ญเพียรที่ยังติดอยู่ในค่ายกล ทายาทสายเลือดตรงของเหล่าตระกูลในที่นี้เหลืออยู่เพียงไม่กี่คน หากตายหมดที่นี่ ก็ไม่ต่างอะไรกับการ "สูญสิ้นตระกูล" อย่างแท้จริง ช่วยไม่ได้ ขอบเขตทะยานเซียนผู้นั้นจำต้องเลือกช่วยชีวิตลูกหลานของตระกูลเหล่านั้นไว้ก่อน ทว่าเพียงเวลาที่ล่าช้าไปชั่วครู่นี้ คณะของเจียงหย่วนก็หนีหายไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว